Κατσανιώτης: Η ΝΔ πρέπει σήμερα να θέσει ένα νέο ιστορικό πρόταγμα: από την εθνική συμφιλίωση στην εθνική επιβίωση

Τη νέα πρόκληση για την Ελλάδα αλλά και για την κυβέρνηση, που είναι η εθνική επιβίωση, έθεσε στην ομιλία του ο βουλευτής Αχαϊας, Ανδρέας Κατσανιώτης. Κι όσοι περίμεναν ότι μπορεί να ασκούσε σκληρή κριτική, διαψεύστηκαν καθώς η ομιλία του ήταν περισσότερο πατριωτική παρά κομματική.

Ο Ανδρέας Κατσανιώτης μίλησε για την ελληνική περιφέρεια που αδειάζει αλλά και για το τι πρέπει να γίνει για να αυξηθεί η παραγωγή. Αλλά εμμέσως άσκησε κριτική για το που πήγαν τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης και για το τι πρέπει να γίνει με την ενέργεια, τις τράπεζες, την οικονομία.

Ολόκληρη η ομιλία έχει ως εξής:

Η Νέα Δημοκρατία γεννήθηκε για να απαντήσει σε μια μεγάλη ανάγκη της εποχής της. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν ίδρυσε απλώς ένα κόμμα. Ίδρυσε μια παράταξη που έβαλε τέλος στον διχασμό, αποκατέστησε τη Δημοκρατία, έβαλε τη χώρα στην Ευρώπη και έδωσε στην Ελλάδα θεσμική σταθερότητα. Η μεγάλη αποστολή εκείνης της εποχής ήταν η εθνική συμφιλίωση.

Πενήντα χρόνια μετά, όμως, η εποχή έχει αλλάξει. Και μαζί της πρέπει να αλλάξει και η αποστολή μας. Σήμερα η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα βαθύτερο ερώτημα: πώς θα επιβιώσει ο Ελληνισμός στον 21ο αιώνα; Όχι μόνο ως κράτος, αλλά ως κοινωνία, ως παραγωγική δύναμη, ως οικογένεια, ως περιφέρεια, ως έθνος με συνέχεια. Γιατί ένα έθνος δεν κινδυνεύει μόνο όταν αμφισβητούνται τα σύνορά του. Κινδυνεύει και όταν αδειάζουν τα χωριά του, όταν η περιφέρεια χάνει νέους ανθρώπους, όταν η μεσαία τάξη χάνει την ιδιοκτησία της, όταν ο νέος δουλεύει αλλά δεν μπορεί να αποκτήσει σπίτι, όταν ο αγρότης παράγει αλλά δεν μπορεί να σταθεί, όταν η παραγωγή πνίγεται από το κόστος ενέργειας. Αυτά δεν είναι απλώς κοινωνικά προβλήματα. Είναι ζητήματα εθνικής επιβίωσης.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι η Νέα Δημοκρατία πρέπει σήμερα να θέσει ένα νέο ιστορικό πρόταγμα: από την εθνική συμφιλίωση στην εθνική επιβίωση. Και η εθνική επιβίωση δεν είναι σύνθημα φόβου. Είναι σχέδιο ευθύνης. Σημαίνει να ξαναχτίσουμε τη χώρα πάνω σε στέρεες βάσεις: παραγωγή, ιδιοκτησία, οικογένεια, περιφέρεια, μεσαία τάξη, εθνική αυτοπεποίθηση. Σημαίνει να περάσουμε από τη λογική της διαχείρισης στη λογική της δημιουργίας. Από τη λογική της ευρωπαϊκής επιδότησης στη λογική της εθνικής υπεραξίας.

Τα τελευταία χρόνια η χώρα διαχειρίστηκε μεγάλα ευρωπαϊκά κονδύλια. Όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα απορροφήσαμε, αλλά τι απέδωσαν αυτά τα χρήματα στην ελληνική κοινωνία. Έγιναν παραγωγή; Έγιναν νέες δουλειές, εξαγωγές, μεταποίηση, ισχυρές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, κατοικίες για νέες οικογένειες, ζωή στην περιφέρεια; Αν η απάντηση είναι όχι, τότε δεν αρκεί να πανηγυρίζουμε για την απορρόφηση. Γιατί η απορρόφηση είναι λογιστικός δείκτης. Η απόδοση είναι εθνικό αποτέλεσμα. Πρώτα πρέπει να αποφασίζουμε το νέο εθνικό παραγωγικό μοντέλο και μετά να αναζητούμε τα εργαλεία. Όχι το αντίστροφο. Δεν μπορεί η εθνική στρατηγική να γράφεται με βάση τις προσκλήσεις προγραμμάτων ή τα report συμβούλων. Πρέπει να απαντήσουμε καθαρά: τι θέλουμε να παράγουμε; Θέλουμε βιομηχανία; Θέλουμε μεταποίηση; Πώς θα στηρίξουμε τον πρωτογενή τομέα; Πώς θα κρατήσουμε τους νέους στην περιφέρεια; Πώς θα μετατρέψουμε τη γνώση σε ελληνική υπεραξία;

Η πρώτη μεγάλη αλήθεια αφορά την ενέργεια. Η Ελλάδα έχει κάνει σημαντικά βήματα στην πράσινη μετάβαση και στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Όμως η καθαρή ενέργεια πρέπει να γίνει και φθηνή ενέργεια. Πρέπει να φτάνει στον παραγωγό, στον αγρότη, στη μεταποίηση, στο νοικοκυριό. Δεν μπορεί να μιλάμε για πράσινη μετάβαση και η πραγματική οικονομία να χάνει την ανταγωνιστικότητά της από το ενεργειακό κόστος. Δεν μπορεί η ενέργεια να είναι επενδυτική ευκαιρία για λίγους και κόστος επιβίωσης για πολλούς. Η πράσινη μετάβαση πρέπει να γίνει εθνικό πλεονέκτημα και όχι νέα μορφή ανισότητας.

Η δεύτερη αλήθεια αφορά τις τράπεζες. Η χώρα πλήρωσε ακριβά τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος. Οι πολίτες σήκωσαν βάρη για να σταθεροποιηθεί η οικονομία. Όμως τώρα πρέπει να γίνει το επόμενο βήμα: από τη διάσωση των τραπεζών στη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας. Δεν μπορεί ο μικρομεσαίος να μένει εκτός πίστωσης. Δεν μπορεί ο νέος επιχειρηματίας να έχει ιδέα αλλά όχι κεφάλαιο. Δεν μπορεί ο αγρότης να θέλει να επενδύσει και να μην έχει πρόσβαση σε χρηματοδοτικά εργαλεία. Η ανάπτυξη πρέπει να γίνει εισόδημα, ιδιοκτησία, σπίτι, οικογένεια, κοινωνική ασφάλεια. Και αυτό απαιτεί ένα ενιαίο χρηματοδοτικό οικοσύστημα που θα στηρίζει αυτόν που παράγει, επενδύει, εξάγει και κρατά ζωντανή την ελληνική περιφέρεια.

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη ιδεολογική συζήτηση που πρέπει να ανοίξουμε ξανά. Η σοσιαλιστική σκέψη βλέπει συχνά την κοινωνία ως άθροισμα ομάδων που διεκδικούν παροχές από το κράτος. Η δική μας πολιτική παράδοση βλέπει τον άνθρωπο διαφορετικά: ως πρόσωπο μέσα σε κοινότητα, ως εργαζόμενο που θέλει να προκόψει, ως οικογενειάρχη που θέλει ασφάλεια, ως ιδιοκτήτη που θέλει σταθερότητα, ως παραγωγό που θέλει ελευθερία, ως πολίτη που ανήκει σε μια πατρίδα και αισθάνεται ευθύνη για τη συνέχειά της. Οι σοσιαλιστές οργανώνουν αιτήματα. Οι συντηρητικοί οφείλουν να οργανώνουν συνέχεια. Οι σοσιαλιστές μιλούν κυρίως για αναδιανομή. Εμείς πρέπει να μιλήσουμε για παραγωγή, ιδιοκτησία και κοινωνική άνοδο.

Και εδώ επιστρέφει η σημασία της σκέψης του Παναγιώτη Κονδύλης Ο Κονδύλης είχε δει ότι οι κοινωνίες δεν αλλάζουν μόνο οικονομικά αλλά και ανθρωπολογικά. Ο κόσμος της αποταμίευσης, της ιδιοκτησίας, της οικογένειας και της κοινωνικής ανόδου μέσω της εργασίας υποχώρησε μπροστά σε μια κοινωνία άμεσων απαιτήσεων και διαρκούς προσδοκίας από το κράτος. Αν η Νέα Δημοκρατία απαντήσει σε αυτή τη μεταβολή μόνο με διαχείριση ή μόνο με επιδόματα, θα μικρύνει. Χρειάζεται κάτι μεγαλύτερο: ένα νέο κέντρο σκέψης, σοβαρής ιδεολογικής και προγραμματικής επεξεργασίας, που θα ξαναδώσει στην παράταξη βάθος, κατεύθυνση και αυτοπεποίθηση.

Φίλες και φίλοι, η Νέα Δημοκρατία έκλεισε κάποτε τον κύκλο του διχασμού. Σήμερα πρέπει να ανοίξει τον κύκλο της εθνικής επιβίωσης. Από την εθνική συμφιλίωση στην εθνική επιβίωση. Από την απορρόφηση στην εθνική υπεραξία. Από την καθαρή ενέργεια στη φθηνή και προσβάσιμη ενέργεια. Από τη διάσωση των τραπεζών στη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας. Αυτό είναι το νέο εθνικό πρόταγμα. Γιατί πατρίδα χωρίς παραγωγή δεν στέκεται. Ανάπτυξη χωρίς ιδιοκτησία δεν ριζώνει. Κοινωνία χωρίς οικογένεια δεν συνεχίζεται. Παράταξη χωρίς ιδέες δεν οδηγεί. Και σε έναν κόσμο που αλλάζει βαθιά, η δική μας ευθύνη δεν είναι να επαναλαμβάνουμε έτοιμες απαντήσεις. Είναι να ξαναδώσουμε στην Ελλάδα το θάρρος να σκέφτεται, να σχεδιάζει και να οδηγεί.