Σε καθεστώς πίεσης βρίσκονται τις τελευταίες ημέρες του Μαρτίου τα λογιστήρια και τα τμήματα προσωπικού χιλιάδων επιχειρήσεων, καθώς λήγει στις 31 Μαρτίου 2026 η προθεσμία για τη χορήγηση της ετήσιας άδειας του 2025. Πρόκειται για ένα κρίσιμο ορόσημο που δεν αφορά μόνο τους εργαζόμενους, αλλά κυρίως το κόστος και τη συμμόρφωση των επιχειρήσεων.

Ο λόγος είναι απλός αλλά ιδιαίτερα «βαρύς» για τα οικονομικά των εταιρειών: σε περίπτωση που δεν χορηγηθεί το σύνολο της άδειας έως το τέλος του πρώτου τριμήνου, ο εργοδότης υποχρεούται να καταβάλει αποδοχές προσαυξημένες κατά 100% για τις ημέρες που δεν δόθηκαν. Με άλλα λόγια, η μη αξιοποίηση της άδειας μετατρέπεται σε διπλή μισθολογική επιβάρυνση.

1

Πίεση σε λογιστήρια και HR

Στην πράξη, οι τελευταίες εβδομάδες του Μαρτίου εξελίσσονται σε περίοδο αυξημένου φόρτου για τα λογιστήρια, που καλούνται να ελέγξουν υπόλοιπα αδειών, να διασταυρώσουν στοιχεία και να συντονίσουν τη χορήγησή τους χωρίς να διαταραχθεί η λειτουργία των επιχειρήσεων.

Ιδιαίτερα σε εταιρείες με μεγάλο αριθμό εργαζομένων, η διαχείριση των εκκρεμοτήτων μετατρέπεται σε «άσκηση ισορροπίας», καθώς πρέπει ταυτόχρονα:
• να εξαντληθούν τα υπόλοιπα αδειών
• να διασφαλιστεί η επιχειρησιακή συνέχεια
• να αποφευχθεί το πρόσθετο κόστος

Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο σε κλάδους με αυξημένη δραστηριότητα ή εποχικές ανάγκες, όπου η ταυτόχρονη απουσία προσωπικού δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη.

Τι ισχύει μέχρι σήμερα

Με βάση το ισχύον πλαίσιο, η ετήσια άδεια μπορεί να κατατμηθεί κατ’ εξαίρεση σε δύο περιόδους, με βασική προϋπόθεση η μία να είναι συνεχόμενη και να διαρκεί τουλάχιστον 10 εργάσιμες ημέρες (ή 12 σε εξαήμερη εργασία).

Στην πράξη, πολλές επιχειρήσεις εξακολουθούν να εφαρμόζουν το μοντέλο των συγκεντρωμένων αδειών το καλοκαίρι, κυρίως τον Αύγουστο, όταν η δραστηριότητα μειώνεται.

Η «σπαστή» άδεια από το 2026

Από το 2026, όμως, εισάγεται η δυνατότητα της «σπαστής» άδειας, η οποία αλλάζει σημαντικά τον τρόπο διαχείρισης του χρόνου ανάπαυσης.

Η νέα ρύθμιση επιτρέπει τη λήψη της άδειας σε περισσότερα χρονικά διαστήματα μέσα στο έτος, υπό την προϋπόθεση ότι κάθε τμήμα θα είναι τουλάχιστον πέντε ημερών.

Η αλλαγή αυτή δίνει μεγαλύτερη ευελιξία στους εργαζόμενους, αλλά δημιουργεί και νέες απαιτήσεις για τις επιχειρήσεις, καθώς:
• αυξάνεται η πολυπλοκότητα στον προγραμματισμό
• απαιτείται συνεχής παρακολούθηση υπολοίπων
• ενισχύεται ο ρόλος των HR και των λογιστηρίων

Ο ρόλος του εργοδότη παραμένει καθοριστικός

Παρά τη νέα ευελιξία, η τελική έγκριση της άδειας εξακολουθεί να ανήκει στον εργοδότη. Αυτό σημαίνει ότι η λήψη της άδειας παραμένει προϊόν συνεννόησης, γεγονός που μπορεί να δημιουργήσει «γκρίζες ζώνες» στην εφαρμογή της νέας ρύθμισης.

Σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει συμφωνία, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να επαναπροσαρμόσουν το αίτημά τους, κάτι που ενδέχεται να οδηγήσει σε τριβές, ειδικά σε περιόδους αυξημένου φόρτου εργασίας.

Την ίδια στιγμή, από το 2026 καταργείται η υποχρέωση προαναγγελίας της άδειας στο σύστημα ΕΡΓΑΝΗ II, μειώνοντας τη γραφειοκρατία για τις επιχειρήσεις. Ωστόσο, η αλλαγή αυτή μεταφέρει μεγαλύτερη ευθύνη στην εσωτερική οργάνωση των εταιρειών, καθώς η παρακολούθηση και τεκμηρίωση των αδειών παραμένει κρίσιμη.

Διαβάστε επίσης:

Ιστορική συμφωνία ONEX και Hanwha Ocean – Η Ελλάδα «αναγεννιέται» ως παγκόσμια δύναμη στην αμυντική ναυπηγική

Βαφή χρώματος όσο ο μισθός ενός έτους – Το πανάκριβο αιγυπτιακό μπλε της αρχαιότητας

Τιτάν: Κέρδη ρεκόρ EBITDA ύψους €606 εκ. – 5ο έτος αύξησης πωλήσεων στις €2,67 δισ. – Πρόγραμμα αγοράς μετοχών €10 εκ. τέλη Μαρτίου