Το πολιτικό εκκρεμές έχει σταθερό ρυθμό αλλά όχι σταθερή κατεύθυνση. Πότε πάει προς την αριστερά, πότε επιστρέφει προς το κέντρο.

Στην περίπτωση του νέου κόμματος που ετοιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας το εκκρεμές εξετάζει πόσο χώρο μπορεί να πιάσει σε έναν ευρύτερο πεδίο που έχει ήδη χωριστεί σε μικρά κομμάτια.

Αν επιχειρήσει να κινηθεί αριστερά, θα συναντήσει σχήματα που ήδη έχουν τον λαό τους. Η Κωνσταντοπούλου έχει καθιερώσει μια αδιαπραγμάτευτη στάση που κολακεύει όσους θέλουν αντίσταση στο κατεστημένο. Ο Βαρουφάκης πρωταγωνιστεί στο θεωρητικό σύμπαν προσφέροντας επανάσταση με ακαδημαϊκή επίστρωση. Ο Κασσελάκης εκπροσωπεί την πιο λαϊκή εκδοχή της ανανέωσης. Ο Σύριζα στέκεται ακόμη όρθιος έστω αποδυναμωμένος λειτουργώντας ως φυσική επιλογή για όσους δεν θέλουν να εγκαταλείψουν το παλιό τους σπίτι.

Σε αυτό το περιβάλλον η αριστερή στροφή του νέου κόμματος θα προσφέρει στον Τσίπρα μια δεξαμενή 5 με 6% κυρίως από νοσταλγούς και απογοητευμένους. Αυτή η δεξαμενή δεν αρκεί για να θεμελιωθεί ένα νέο κόμμα με κυβερνητική προοπτική.

Αν επιλέξει το κέντρο η πρόκληση αλλάζει μορφή. Οι ψηφοφόροι είναι πραγματιστές. Ορισμένοι έκαναν την απιστία τους με τον Μητσοτάκη. Ο Τσίπρας θα αναμετρηθεί με ένα ΠΑΣΟΚ που δυσκολεύεται να ξεφύγει από το κενό αφήγησης. Πλην όμως οι πασόκοι πάντα θέλουν κάτι ζωντανό, πιο πολιτικό. Ο κλασικός πασόκος θέλει το όραμα, θέλει τον ηγέτη που υπόσχεται αλλαγή και είναι επιφυλακτικός απέναντι στους «διαχειριστές». Αντε λοιπόν να μετακινηθεί το ίδιο ποσοστό πιθανών ψηφοφόρων, ένα 5 με 6%.

Το εκκρεμές γέρνει πότε προς τη λογική του ρίσκου πότε προς την ασφάλεια των μετριοπαθών και κάθε φορά επιστρέφει στο ίδιο σημείο αφετηρίας που ορίζεται από την προσωπική ταυτότητα του Τσίπρα. Το νέο κόμμα δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο σε πρόγραμμα επειδή από προγράμματα έχουν όλοι χορτάσει. Θα κριθεί από το πώς αντιλαμβάνονται οι ψηφοφόροι τον ίδιο τον ιδρυτή του. Για ένα μέρος του κοινού παραμένει ο άνθρωπος που υποσχέθηκε μια νέα εποχή το 2015 και για ένα άλλο μέρος είναι ο πρώην πρωθυπουργός που έκανε κυβίστηση. Για καλό ή για κακό.

Αυτή η διπλή εικόνα τροφοδοτεί τον δισταγμό γύρω από την κατεύθυνση του νέου εγχειρήματος. Η στροφή αριστερά αφαιρεί πιθανές κεντρώες προσχωρήσεις και η στροφή στο κέντρο του στερεί αριστερή ορμή. Η ισορροπία είναι δύσκολη επειδή οι παλιοί χώροι έχουν νέους κατοίκους και οι νέοι χώροι είναι προς το παρόν ακατοίκητοι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στην παρούσα συγκυρία το εκκρεμές δεν θα σταματήσει στη μέση. Στη μέση είναι το κενό, η ακινησία, το τίποτα. Θα χρειαστεί να αποφασίσει ο Τσίπρας αν το νέο κόμμα θα προκύψει ως φυσική συνέχεια της αριστερής εμπειρίας του ή ως μια νέα απόπειρα κεντρώας επανατοποθέτησης. Μέχρι τότε οι ψηφοφόροι θα παρακολουθούν τη διαδρομή του εκκρεμούς με ενδιαφέρον ίσως και με δυσπιστία γνωρίζοντας ότι η τελική θέση του θα καθορίσει αν το νέο κόμμα θα γίνει υπολογίσιμη δύναμη.