Το τι είπε στην απάντηση του δεν έχει σημασία. Το μήνυμα είναι το γεγονός του μηνύματος , για να παραφράσουμε την περίφημη φράση του Marshall McLuhan. Εξάλλου, από τότε που παραιτήθηκε από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ καμία κίνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι τυχαία. Το γεγονός ότι επέλεξε να απαντήσει στην θέση που πήρε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης για το βιβλίο του πρώην είναι το θέμα.

Ο Τσίπρας ήταν πάντα αριστοτέχνης του ακροβατικού τακτικισμού. Σε πρώτη επιφανειακή ανάγνωση θα μπορούσε να λεχθεί πως δεν άντεξε στην απαξιωτική για εκείνον θέση του Μητσοτάκη πως δεν θα διαβάσει το βιβλίο του και αντέδρασε. Ανθρώπινο. Πιθανώς κάπου να έπαιξε ρόλο κι αυτός ο παράγων. Ο Αλέξης Τσίπρας, όμως, δεν είναι  από αυτούς που εύκολα χάνουν τον αυτοέλεγχο τους ή που θίγεται ο εγωϊσμός τους.

Ως εναλλακτική ερμηνεία θα μπορούσε να λεχθεί ότι σκόπιμα επιδιώκει την συντήρηση της δημοσιότητας γύρω από το βιβλίο του και ο Μητσοτάκης του πρόσφερε μία καλή ευκαιρία. Κατά την γνωστή ρήση «κι αν δεν είναι αληθινό, είναι ευρηματικό», κι αυτή η διάσταση δεν αποκλείεται. Κάπως ευκαιριακή  είναι η ανάλυση, όμως. Εξάλλου, οι δυο αυτές ερμηνείες δεν αποκλείουν η μία την άλλη. Άνετα συνυπάρχουν

Ας σοβαρευτούμε, όμως.  Ο Αλέξης Τσίπρας είναι στην θέση όπου «τα παίζει όλα για όλα». Έχει βάλει σε λειτουργία μία, κατά τα φαινόμενα, καλοστημένη μηχανή που επιδιώκει την  επαναφορά του στην πολιτική ζωή, απαλλαγμένος, όμως, από τα βαρίδια του παρελθόντος. Η φιλοδοξία ποτέ δεν του έλλειψε, η πορεία του έδειξε πως διαθέτει πολιτικό άστρο, στην ομάδα των πρώην συντρόφων του, δεν ήταν ο πρώτος μεταξύ ίσων — ήταν ο πρώτος. Οι εξελίξεις μετά την πτώση το απέδειξαν, με τον ΣΥΡΙΖΑ να γυρνά ξανά στην εποχή του Αλέκου Αλαβάνου.

Με την συμπεριφορά του στην «δική του» τετραετία, ο Τσίπρας απέδειξε πως δεν είναι ο γνήσιος αριστερός που έχει ως στόχο να φέρει μία ιδεολογία στην εξουσία (για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του Bertram Wolfe) αλλά εκείνος που χρησιμοποιεί την όποια ιδεολογία που μπορεί να τον φέρει στην εξουσία.  Το re-branding τι άλλο μπορεί να επιδιώκει;

Απαντώντας στον πρωθυπουργό ο Τσίπρας όχι απλά δηλώνει «παρών» αλλά αναζητά και πάλι την ανάδειξη του ως ίσος αντίπαλος  του Μητσοτάκη. Θα μπορούσε να είχε σιωπήσει. Δεν το έκανε όχι επειδή δεν αναγνωρίζει την σημασία της ευθείας πολιτικής βολής του Μητσοτάκη (άλλοι θα αποδομήσουν το βιβλίο) αλλά ακριβώς επειδή στοχεύει να αντικρούσει το δεύτερο μέρος της θέσης του πρωθυπουργού (εγώ, εξ άλλου, έχω σκληρές προσωπικές απόψεις).

Κατά μία έννοια ο Τσίπρας πέταξε το γάντι στον Μητσοτάκη. Δήλωσε την παρουσία του στην πολιτική σκηνή διεκδικώντας ρόλο ενός εκ των πρωταγωνιστών και προειδοποίησε πως άσχετα με το παρελθόν έχει …μπαλοθιές να ρίξει.

Πολλοί θα ερμηνεύσουν την στάση ως μία ακόμη προαγγελία για την ίδρυση κόμματος. Η στήλη εξακολουθεί να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον ξεσηκωμό ενός κινήματος που θα καταλήξει σε κόμμα και την εσπευσμένη  ίδρυση κόμματος. Η πλάστιγγα δείχνει να γέρνει ενάντια στην στήλη.

Σε κάθε περίπτωση, η παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι απαραίτητα ένα στιγμιαίο ξέσπασμα αλλά μάλλον μια προσεκτικά σταθμισμένη πολιτική κίνηση. Θέλει να επανατοποθετήσει τον εαυτό του στον κεντρικό διάδρομο της πολιτικής αντιπαράθεσης, εκεί όπου κρίνονται οι ισορροπίες. Κι αν ακόμη δεν έχει αποφασίσει μορφή και φορέα, έχει αποφασίσει κάτι σημαντικότερο: να επιστρέψει ως παράγοντας με απαιτήσεις εξουσίας. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα ξανάρθει – αλλά με ποιο κόστος και για ποιους.