Ο κόσμος της εργασίας είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχώς αναπτύσσεται, με τις ανάγκες του να αποκτούν κάθε φορά διαφορετικό περιεχόμενο. Η παραδοσιακή αντίληψη της εργασίας, με αυστηρά ωράρια και υποχρεωτική φυσική παρουσία στοv χώρο εργασίας, έχει αρχίσει να γίνεται αναχρονιστική, ειδικά σε έναν κόσμο που αλλάζει ριζικά λόγω της τεχνολογίας και των νέων κοινωνικών αναγκών.

Σήμερα, η ελληνική αγορά εργασίας δεν μοιάζει σε τίποτα με την αγορά εργασίας του 2019 ή του 2015. Στο επίκεντρο του νέου εργασιακού νομοσχεδίου βρίσκονται τα δύο συστατικά στοιχεία της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία αποτελεί και τον βασικό μοχλό της κοινωνικής ευημερίας: από την μια ο εργαζόμενος ως άτομο και η προστασία της εργασίας του και, από την άλλη, η μείωση της γραφειοκρατίας για τις επιχειρήσεις.

Το νέο νομοσχέδιο καταργεί έντυπα, επιταχύνει και διευκολύνει τις προσλήψεις μέσω κινητού για όλους, περιορίζοντας έτσι τη γραφειοκρατία. Εισάγει ρυθμίσεις που ενισχύουν τα δικαιώματα των εργαζόμενων (για παράδειγμα, τη ρητή απαγόρευση μείωσης των αποδοχών μετά την εφαρμογή της ψηφιακής κάρτας εργασίας), αναβαθμίζει τα μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειας και θωρακίζει τους ελέγχους της Επιθεώρησης Εργασίας, προκειμένου να έχουμε πιο πιστή τήρηση της εργασιακής νομοθεσίας.

Τα νέα μέτρα που εισάγει το εργασιακό νομοσχέδιο, δεν μεταβάλλουν τα χρονικά όρια εργασίας, ούτε ελαστικοποιούν την εργασία σε βάρος των εργαζομένων. Επιδιώκουν την άρση υφιστάμενων δυσλειτουργιών που έχει αναδείξει η καθημερινότητα στην πράξη, και δίνουν στα μέρη τη δυνατότητα να προσαρμόσουν ευλόγως τις εκατέρωθεν ανάγκες τους, χωρίς να παραβιάζονται θεμελιώδεις αρχές ως προς τα χρονικά όρια εργασίας και την άδεια. Τα νέα μέτρα προσαρμόζουν την εργασία στον άνθρωπο και στην επιχείρηση, καθώς:

-Προβλέπεται η δυνατότητα συμφωνίας για διευθέτηση σε εβδομαδιαία βάση: ίδιες ώρες εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας, τις οποίες τα μέρη μπορούν να κατανείμουν με τέτοιον τρόπο, ώστε, παραδείγματος χάριν, σε σύστημα πενθήμερης εργασίας, ο εργαζόμενος να εργάζεται δύο ημέρες με μειωμένο ωράριο και την επομένη να λαμβάνει ρεπό, σε αντιστάθμισμα για την απασχόλησή του τις υπόλοιπες δύο ημέρες της εβδομάδας κατά δύο ώρες πέραν του κανονικού 8ώρου. Έτσι, ο εργαζόμενος διαθέτει περισσότερο χρόνο για οικογενειακές και προσωπικές υποθέσεις, ενώ εξυπηρετούνται και οι αυξημένες ανάγκες της επιχείρησης.

-Προβλέπεται η δυνατότητα στον εργαζόμενο, σε συνεννόηση με τον εργοδότη –όπως, άλλωστε, απαιτεί και η καλή πίστη– να προσαρμόσει το πρόγραμμα της ετήσιας άδειας αναψυχής του διασπώντας το σε περισσότερες από δύο περιόδους. Έτσι, ο εργαζόμενος δεν δεσμεύεται να εξαντλήσει την άδειά του σε συγκεκριμένες ημέρες μέσα στο έτος, αλλά μπορεί να τη σχεδιάσει καταλλήλως, ώστε να προσαρμόζεται στις ανάγκες του. Παράλληλα όμως, διευκολύνονται και οι επιχειρήσεις, οι οποίες μπορούν να προγραμματίσουν καλύτερα τις επιχειρησιακές τους ανάγκες μέσα στο έτος.

-Προβλέπεται η δυνατότητα 4ωρης ημερήσιας υπερωριακής απασχόλησης στον ίδιο εργοδότη (όπως ισχύει σήμερα για την παράλληλη απασχόληση σε δύο εργοδότες), αντί των 3 ωρών που ίσχυε μέχρι σήμερα, προς διευκόλυνση του εργαζόμενου που επιθυμεί ενίσχυση του εισοδήματός του (+40% προσαύξηση στο καταβαλλόμενο ωρομίσθιο), και προς διευκόλυνση των επιχειρήσεων που δεν βρίσκουν προσωπικό. Το υποχρεωτικό διάστημα των 11 ωρών ανάπαυσης εξακολουθεί να ισχύει ως θεμελιώδης κι απαραβίαστος κανόνας. Άλλωστε, ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας των 40 ωρών επί συστήματος πενθήμερης απασχόλησης διατηρείται ακέραιος και απλώς κατανέμεται εντός της εβδομάδας, με τον εργαζόμενο να απασχολείται –πάντα με τη συναίνεσή του–, παραδείγματος χάριν, 13 ώρες × 2 ημέρες (26 ώρες), ενώ οι υπόλοιπες 14 ώρες μπορούν να κατανεμηθούν σε εργασία 7 ωρών για 2 ημέρες και, έτσι, μπορεί να λάβει 1 ημέρα ρεπό.

Όλα τα παραπάνω, προφανώς, δεν σημαίνουν διάλυση δικαιωμάτων. Σημαίνουν περισσότερες επιλογές για νέους γονείς, φοιτητές, εργαζόμενους με δεύτερη εργασία ή επαγγελματίες με αυξημένες ανάγκες.

Το νέο εργασιακό νομοσχέδιο ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής, που βρίσκει την ελληνική οικονομία σε ανάπτυξη, την ανεργία κάτω από το 8% και την πλειονότητα των ελληνικών επιχειρήσεων να αναζητούν εργατικό δυναμικό. Προστατεύει το 8ωρο, ενισχύει τη νόμιμη απασχόληση, τις υπερωρίες με τις  δέουσες αποζημιώσεις σε περιβάλλον ψηφιακής κάρτας, παρέχει δυνατότητα ευελιξίας σε όσους τη χρειάζονται και μειώνει δραστικά τη γραφειοκρατία.

Το σημαντικότερο: θωρακίζει τον εργαζόμενο με διαφάνεια και τεχνολογία. Με σωστή εφαρμογή και διάλογο, μπορεί να αποτελέσει τη βάση για μια δίκαιη, σύγχρονη και ανταγωνιστική αγορά εργασίας στην Ελλάδα.