Τώρα που τελείωσε το τελετουργικό για την ταφή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, μπορώ να πω κάτι που παρατήρησα κατά τη διάρκεια της τελετής στη Μητρόπολη Αθηνών: μου φάνηκε ότι ο Τσίπρας ήταν εντελώς αμήχανος, σαν να αισθανόταν «ξένο σώμα» και είναι λογικό. Όχι επειδή ήταν ανάμεσα σε στελέχη και ψηφοφόρους της ΝΔ (άλλωστε δεν ήταν μόνο αυτοί εκεί, αλλά εκπρόσωποι όλου του πολιτικού φάσματος) αλλά επειδή, ο ίδιος αντιλαμβάνεται τη ζωή και τα γεγονότα της αποκλειστικά με τα πολιτικά γυαλιά.

Όταν έχεις μπαρουτοκαπνίσει τη χώρα, όταν έχεις πολιτικοποιήσει τα πάντα, είναι δύσκολο να παραστείς σε μια κηδεία θεσμικά, ως νυν πρωθυπουργός σε κηδεία πρώην πρωθυπουργού, είναι πάρα πολύ δύσκολο να είσαι απλά ένας άνθρωπος που στέκεται στο ύψος των περιστάσεων.

Από αυτή την άποψη, η κηδεία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν για τον Τσίπρα ένα πολιτικό γεγονός το οποίο τον έκανε να νιώσει αμηχανία και δυσφορία, γιατί για πρώτη φορά, αισθάνθηκε δεύτερος.

Δεν ήταν μόνο το ότι πρωταγωνιστούσε ο εκλιπών, αλλά ότι αναγκάστηκε να υποστεί τον εν αναμονή Πρωθυπουργό, (όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις) με τις αξίες, τις αρχές και τον λόγο του, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει.

Και αυτό, είναι πολύ δύσκολο να το αντέξει ένας Τσίπρας που έχει μάθει να κερδίζει πάντα με τερτίπια.  Δεύτερος και αναγκασμένος να το υποστεί χωρίς να μπορεί να ξεφύγει.

Σαν σκηνή από το μέλλον.

Η Ειρήνη Αγαπηδάκη είναι ψυχολόγος και αρθρογράφος