Η παρουσία του Κάρλος Αλκαράθ και του Γιανίκ Σίνερ στο φετινό ATP 500 της Ντόχα δεν είναι απλώς αγωνιστικό γεγονός. Είναι επένδυση εκατομμυρίων. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Gazzetta dello Sport, οι διοργανωτές του Qatar ExxonMobil Open προσέφεραν στους δύο κορυφαίους τενίστες από 1,2 εκατ. δολάρια, δηλαδή περίπου 1,1 εκατ. ευρώ στον καθένα, αποκλειστικά ως appearance fee. Ως μπόνους παρουσίας, απλά και μόνο!

Το ποσό αυτό αφορά μόνο στη συμμετοχή τους, ανεξάρτητα από την πορεία τους στο τουρνουά.

1

Όταν το appearance fee ξεπερνά το prize money

Η σύγκριση είναι αποκαλυπτική. Ο νικητής της διοργάνωσης θα εισπράξει 529.945 δολάρια, περίπου 490.000 ευρώ, ενώ ο φιναλίστ 285.095 δολάρια, περίπου 265.000 ευρώ. Με άλλα λόγια, το μπόνους παρουσίας υπερδιπλασιάζει το έπαθλο του τροπαίου.

Το φαινόμενο δεν είναι νέο, αλλά στη Ντόχα φτάνει σε άλλη κλίμακα. Τα ATP 500 δεν είναι υποχρεωτικά τουρνουά, σε αντίθεση με τα Grand Slam και τα Masters 1000. Αυτό επιτρέπει στους διοργανωτές να ενεργοποιούν τη ρήτρα «promotional fee» του κανονισμού της ATP, προσφέροντας πρόσθετες αμοιβές με εμπορικό χαρακτήρα. Η περίπτωση της Ντόχα εντάσσεται στη συνολική στρατηγική αθλητικών επενδύσεων του Κατάρ. Το τουρνουά αναβαθμίστηκε από 250 σε 500 το 2025, με διπλασιασμό του συνολικού prize pool από 1,4 σε 2,8 εκατ. δολάρια, περίπου 2,6 εκατ. ευρώ.

Η χώρα του Κόλπου έχει σταθερή παρουσία στο επαγγελματικό τένις από το 1993 και αξιοποιεί το τουρνουά ως εργαλείο διεθνούς προβολής. Το μοντέλο είναι απλό και κυνικά αποτελεσματικό: πληρώνεις τα μεγαλύτερα ονόματα, εξασφαλίζεις sold out πριν καν αρχίσει το πρώτο σερβίς και κερδίζεις τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγίες και παγκόσμια απήχηση.

Στην περίπτωση των Αλκαράθ και Σίνερ, μιλάμε για τους δύο πιο εμπορικούς παίκτες της γενιάς τους. Η πιθανότητα ενός μεταξύ τους τελικού λειτουργεί ως εμπορικός πολλαπλασιαστής.

Η οικονομία των 500 και το μέλλον του circuit

Το 2026 εφαρμόζεται νέο σύστημα κατάταξης στην ATP, με το «καλάθι» των αποτελεσμάτων να μειώνεται από 19 σε 18 τουρνουά συν τις Finals. Παράλληλα, τα υποχρεωτικά 500 για τους commitment players μειώθηκαν από πέντε σε τέσσερα. Για να συμμετάσχει κάποιος στο ετήσιο bonus pool των 3,1 εκατ. δολαρίων, περίπου 2,9 εκατ. ευρώ, πρέπει να αγωνιστεί σε τέσσερα ATP 500 μέσα στη χρονιά. Το οικονομικό κίνητρο είναι διπλό: άμεσο μέσω appearance fees και έμμεσο μέσω μπόνους κατάταξης.

Η Ντόχα δείχνει τι σημαίνει να λειτουργεί ένα τουρνουά ως business platform και όχι απλώς ως αθλητικό event. Οι διοργανωτές μικρότερων κατηγοριών φοβούνται ότι η μελλοντική αναδιάρθρωση του circuit θα τους αφήσει εκτός. Όμως οι διοργανώσεις με κρατική στήριξη και σχεδόν απεριόριστο budget νιώθουν προστατευμένες. Το μήνυμα είναι σαφές. Στο σύγχρονο τένις, η αξία ενός παίκτη δεν αποτιμάται μόνο σε τίτλους και βαθμούς, αλλά σε εμπορική επιρροή. Και όταν δύο Νο1 και Νο2 του κόσμου μπαίνουν στο ίδιο ταμπλό, το κόστος είναι υψηλό. Αλλά για ορισμένους, είναι απλώς το τίμημα της παγκόσμιας προβολής.

Στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα δεν είναι αν τα 1,1 εκατ. ευρώ είναι πολλά για τρεις ή τέσσερις αγώνες. Το ερώτημα είναι πόσα αξίζει η εικόνα ενός sold out σταδίου με τους δύο μεγαλύτερους σταρ της εποχής στο κεντρικό court. Για τη Ντόχα, η απάντηση φαίνεται πως είναι ξεκάθαρη.