Η εικόνα στις εξέδρες του Μαρόκου αυτές τις μέρες έχει κάτι από «Σαντιάγο Μπερναμπέου». Παρόντες αστέρες του σήμερα, θρύλοι του χθες, βλέμματα που κουβαλούν ιστορία. Ανάμεσά τους και ο Ζινεντίν Ζιντάν, όχι πια ως πρωταγωνιστής, αλλά ως πατέρας. Και στο χορτάρι, ο Λούκα. Με γάντια, όχι με το «10». Με σιωπή, όχι με φανφάρες.

Στο 35ο Κύπελλο Εθνών Αφρικής, ο Λούκα Ζιντάν έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα της διεθνούς καριέρας του. Στην πρεμιέρα απέναντι στο Σουδάν, κράτησε το μηδέν σε μια νίκη 3-0 που είχε επιθετική λάμψη αλλά και αμυντική ουσία. Λίγες μέρες μετά, κόντρα στην Μπουρκίνα Φάσο, ένα πέναλτι του Ριάντ Μαχρέζ έκρινε το ματς, όμως το υπόβαθρο της πρόκρισης ήταν ξανά η σιγουριά κάτω από τα δοκάρια.

1

 

Δεν ήταν απλώς δύο clean sheets. Ήταν ένα μήνυμα. Ότι αυτό το παιδί δεν βρίσκεται εδώ για το επώνυμο. Βρίσκεται γιατί μπορεί.

Η Αλγερία που έψαχνε ασφάλεια

Η Αλγερία μπήκε στη διοργάνωση με βαριά κληρονομιά και ακόμη βαρύτερη πρόσφατη μνήμη. Δύο συνεχόμενοι αποκλεισμοί στη φάση των ομίλων, μετά το θρίαμβο του 2019, είχαν αφήσει πληγές. Η ανάγκη για σταθερότητα, ειδικά στη θέση του τερματοφύλακα, ήταν προφανής.

Ο Ραΐς Εμπολί είχε υπάρξει για χρόνια το πρόσωπο της θέσης. Όμως κάθε εποχή τελειώνει. Και ο Λούκα Ζιντάν εμφανίζεται ακριβώς σε αυτή τη μεταβατική στιγμή, προσφέροντας κάτι που έλειπε. Ηρεμία. Καθαρό μυαλό. Παιχνίδι με τα πόδια. Χωρίς υπερβολές, χωρίς θεατρινισμούς.

Επιλογή συνειδητή, όχι συγκυριακή

Η απόφαση να φορέσει τη φανέλα της Αλγερίας δεν ήταν προϊόν ανάγκης. Ο Λούκα είχε διαδρομή στις μικρές εθνικές της Γαλλίας, είχε μεγαλώσει στην Ισπανία, είχε κάθε λόγο να περιμένει. Όταν όμως άνοιξε η πόρτα της χώρας των παππούδων του, μπήκε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Το είπε ξεκάθαρα. Ήταν οικογενειακή υπόθεση. Μνήμη, ρίζες, ταυτότητα. Ο παππούς του τον ήθελε εκεί. Και ο πατέρας του, με τον δικό του τρόπο, τον άφησε να αποφασίσει μόνος. Αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Το βάρος του επωνύμου

Στον πάγκο, στις εξέδρες, στις κάμερες, το όνομα Ζιντάν τραβάει βλέμματα. Είναι άδικο και αναπόφευκτο μαζί. Όμως ο Λούκα δεν προσπαθεί να ξεφύγει από αυτό. Το αποδέχεται και το κουβαλάει χωρίς στόμφο. Οι συμπαίκτες του το επιβεβαιώνουν. Μιλάει πολύ στο γήπεδο. Οργανώνει. Δεν κρύβεται. Ο προπονητής του, ο Βλάνταν Πέτκοβιτς, στάθηκε στη σιγουριά που προσφέρει στην ομάδα, ακόμη κι αν είναι «νέος» στο περιβάλλον.

Από το όνομα στο ρόλο

Σε ένα τουρνουά όπου η λεπτομέρεια σκοτώνει και η πίεση στραγγίζει, ο Λούκα Ζιντάν δείχνει να έχει βρει τον χώρο του. Όχι ως γιος του Ζινεντίν. Αλλά ως τερματοφύλακας της Αλγερίας.

Η συνέχεια θα δείξει μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η ιστορία. Όμως ήδη, κάτι έχει αλλάξει. Η Αλγερία νιώθει ξανά ασφαλής πίσω. Και ο Λούκα, με τα γάντια του, αποδεικνύει ότι το βαρύ όνομα δεν είναι πάντα βάρος. Μερικές φορές είναι απλώς η αρχή.