Πρωτοφανής ρωγμή στους κόλπους του ΣτΕ: Παραιτήσεις στα απόνερα της δήλωσης Σακελλαρίου

Με επιστολές – «καταπέλτες» οι Χρήστος Ράμμος και Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, αντιπρόεδροι του Συμβουλίου της Επικράτειας,  παραιτήθηκαν από μέλη της Ένωσης Δικαστών του ΣτΕ, διαμαρτυρόμενοι για την ανακοίνωση της Ένωσης μετά τη ματαίωση της Διάσκεψης για τον διαγωνισμό των τηλεοπτικών αδειών, καθώς θεωρούν έσπευσε, να υιοθετήσει τη θεση του προέδρου του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου Νικόλαου Σακελλαρίου. 

Αμφότεροι χαρακτήρισαν την ανακοίνωση που εξέδωσε η Ένωση ως «μέγα ατόπημα»,   καταλογίζοντας της  παράλληλα ότι λειτούργησε ως «γραφείο Τύπου» του κ. Σακελλαρίου, ενώ εκτίμησαν ότι η αναβολή της διάσκεψης δεν είναι τίποτα άλλο από «αρνησιδικία».

Στη δίνη των γεγονότων έχει συγκληθεί γενική συνέλευση των μελών της Ένωσης του ΣτΕ για να εκλεγεί νέο Διοικητικό Συμβούλιο.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η κυρία Σακελλαροπούλου στην επιστολή παραίτησης της «με την ανακοίνωση το ΔΣ αποδοκιμάζει, ως ψευδή, «όσα αντίθετα αναφέρονται στον τύπο», με βάση όχι τη δική του αντίληψη για τα πράγματα αλλά την ανακοίνωση του Προέδρου του Δικαστηρίου, μετατρέποντας ουσιαστικά την Ένωση, για πρώτη, κατά την αντίληψή μου φορά, σε γραφείο τύπου του Προέδρου του Δικαστηρίου.»

«Με την ανακοίνωσή του αυτή», πρόσθεσε η κ. Σακελλαροπούλου, το ΔΣ, κατά πλήρη παραγνώριση του θεσμικού ρόλου της Ένωσης, εξέφερε γνώμη για ζήτημα το οποίο ούτε είχε θεσμικά τη δυνατότητα να γνωρίζει ως συλλογικό όργανο (πώς δηλαδή, υπό ποίες συνθήκες και για ποιο πραγματικά λόγο διακόπηκε μία διάσκεψη) ούτε ανήκε στις αρμοδιότητές του.»

Από την πλευρά του ο κ.Ράμμος επισημαίνει  ότι «η άποψη ότι το Δικαστήριο ή ο κάθε δικαστής  στα πλαίσια των δικών του αρμοδιοτήτων μπορεί να παραιτείται και να απέχει έστω και προσωρινά, αλλά πάντως  επ’ αόριστον, από την επιτέλεση του θεσμικού συνταγματικού του καθήκοντος, που δεν είναι άλλο από το να τέμνει αδιατάρακτο τις ενώπιόν του αγόμενες διαφορές, έτσι ώστε να επιλύονται οι αμφισβητήσεις που διαπερνούν την κοινωνία με την αυθεντία της δικαστικής λειτουργίας, όταν έχει αναπτυχθεί -και μάλιστα εκτός Δικαστηρίου- κλίμα έντασης, είναι πρωτοφανής. Η άποψη, με άλλα λόγια, που δέχεται ότι  το Δικαστήριο αντί να διασκεφθεί και να εκδώσει απόφαση επί οποιασδήποτε υποθέσεως, ανεξαρτήτως της φύσεώς της, είναι σκόπιμο να αναβάλει επ’ αόριστον την διάσκεψή του με την επίκληση ενός κάποιου κλίματος (το οποίο βεβαίως το Δικαστήριο δεν μπορεί να ελέγξει) συνιστά κατά την γνώμη μου αρνησιδικία.»