Η αλλαγή είναι σαφής. Μπορεί οι ΗΠΑ να ασχολούνται περισσότερο με τα… βιομετρικά και την ανδροπρεπή εμφάνιση του στρατού τους ή, ακόμα, με την μετατροπή του σε αστυνομικές μονάδες,  αλλά στην Ευρώπη η αύξηση των δαπανών για την, κατ’ ευφημισμό άμυνα είναι πλέον στην ημερησία διάταξη. Ταυτόχρονα, βλέπουμε μία σκλήρυνση και της Ευρωπαϊκής διπλωματικής θέσης απέναντι στην Ρωσία, με το ματόκλαδο  του Πούτιν, βέβαια, να μην κουνιέται καν. Ως το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, προειδοποιεί Ευρώπη και ΗΠΑ (ναι, εδώ δεν αφήνει τον Τραμπ εκτός παιγνιδιού) πως αν αυξήσουν σε έκταση και ισχύ τον εξοπλισμό της Ουκρανίας θα υπάρξει απάντηση εκ μέρους του. Είναι περισσότερο από πειστικός.

Η Ευρώπη φαίνεται πως ίσως βγαίνει από τον βαθύ ύπνο της απραξίας της, καθώς συνειδητοποιεί ότι ο νυχτοφύλακας έχει εγκαταλείψει το πόστο του, οπότε πρέπει η ίδια να αναλάβει δράση. ΟΙ ευθύνες της είναι ξεκάθαρες. Τόσο, που ιστορικά γυρνάει σε περιόδους όχι ιδιαίτερα ευχάριστες. Στον Μεσοπόλεμο αναφέρομαι.

Διαχρονικά, οι συνεχείς εξοπλισμοί καταλήγουν σε πόλεμο.  Η μοναδική, μάλλον, περίπτωση που αυτό δεν συνέβη ήταν στην κούρσα των εξοπλισμών μεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης. Πυρηνικός πόλεμος δεν ξέσπασε μεν, αλλά σε συμβατικό πόλεμο ξαναγυρίσαμε δε, και μάλιστα της απόλυτα κλασσικής μορφής: για εδάφη, ασφάλεια και επιρροή.

Κεφάλι σήκωσε και η χώρα μας. Η προειδοποίηση Μητσοτάκη πως όσο υπάρχει το casus belli η Ελλάδα δεν θα επιτρέψει την συμμετοχή της Τουρκίας στους αμυντικούς εξοπλισμούς της Ευρώπης ανέβασε τους τόνους κατά μερικά ντεσιμπέλ. Στην σωστή στιγμή συμβαίνει αυτό, καθώς οι παραβιάσεις του εθνικού μας εναέριου χώρου έχουν ξαναρχίσει. Ο Ερντογκάν δεν πτοείται και ουσιαστικά απάντησε με την κινητοποίηση του  Piri Reis για την περίοδο 4/10- 14/10, σε περιοχή που καλύπτει πλήρως την δυνητική ελληνική υφαλοκρηπίδα αλλά και που η Ελλάδα είναι αυτή που έχει την ευθύνη για την έκδοση της navtext.

Μία θεωρία, για όσους βλέπουν το ποτήρι σχεδόν άδειο, είναι ότι η Τουρκία θα επιδιώξει θερμό επεισόδιο τώρα, που η υπεροπλία της χώρας μας δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Γνωρίζει πως στην αεροπορία βρίσκεται ήδη σε μειονεκτική θέση χωρίς μάλιστα προοπτική ιδιαίτερης βελτίωσης. Στην θάλασσα βλέπει ότι οι Belh@rra προχωρούν με γοργούς ρυθμούς, παράλληλα διαβάζει για τις FREMM,  ενώ η ίδια έχει θέσει σε υπηρεσία μόνο ένα από τα έξι υποβρύχια Reis class (Type 214TN) που έχει παραγγείλει—απέναντι στα τέσσερα που έχει η χώρα μας.  Μόνο στα drones υπερτερεί.

Για θεωρία μιλάμε. Προσωπικά κάθε άλλο παρά πολεμοχαρής είμαι. Το ποτήρι το βλέπω συνήθως μισογεμάτο. Μερικές φορές, όμως, οι θεωρίες γίνονται πράξεις—ιδιαίτερα όταν τα πολιτικά και στρατηγικά αδιέξοδα πολλαπλασιάζονται και από τις πολλά υποσχόμενες επισκέψεις φεύγεις με αδειανά χέρια.

Διαβάστε επίσης

Η γελοιότητα της πολεμοχαρούς αντιπολίτευσης