Ανοίγοντας την τηλεόραση κάθε πρωί, μετά τις πολύ πρωϊνές ενημερωτικές εκπομπές, πέφτεις πάνω σε πάνελ. Δημοσιογράφοι, νυν και «συνταξιούχοι», επαϊόντες συνθέτες και τραγουδιστές που έχουν το ακαταλόγιστο αλλά και άποψη επί παντός του επιστητού, αστυνομικοί αναλυτές με βαρύ σεξιστικό, ακραίο, στα όρια του ακροδεξιού, λόγο, που ξέρουν τα πάντα αλλά δεν ξέρουν απολύτως τίποτε.

Και κάτι πλατινέ γεροντομπεμπέκες, ξανθιές, μελαχρινές, κοκκινομάλλες, καμιά σημασία και καμιά διαφορά, που παίρνουν περισπούδαστο ύφος για να κάνουν πολιτικές και κοινωνικές αναλύσεις.

Οι ίδιες που στο επόμενο λεπτό της ώρας θα σου μιλήσουν για τον χωρισμό κάποιου ανθυποσελέμπριτι, για το μπούστο κάποιας ινφλουένσερ ή για το κορμί ενός ή μιας παντελώς άγνωστης, αλλά πολύ γνωστής σε κύκλους περίεργους, το λιγότερο.

Εκεί που θα σου μιλάνε για τον απεργό πείνας, χαροκαμένο πατέρα, Πάνο Ρούτσι, και θα έχουν και βαθιές γνώσεις νομικών και ιατροδικαστικών θεμάτων (μιας και μιλάμε για εκταφή νεκρού), να σου και μια Ιωάννα Τούνη στο πάνελ για μισάωρη συζήτηση.

Τι έκανε, τι ήπιε, πώς έπαιξε με το παιδάκι της, αν μιλάει με τον πρώην. Ολη η σαχλαμάρα στο προσκήνιο και το τηλέ κους – κους, λίγα μόνο λεπτά μετά από την «ανάλυση» σοβαρών υποθέσεων.

Καημένε Ρούτσι και καημένη Καρυστιανού, να σε αποθεώνει ο Λιάγκας, η Σκορδά, η Τσιμτσιλή, η Χρηστίδου, μόνο και μόνο για να κάνουν νούμερα, και να σε βάζουν στην ίδια ζυγαριά με άλλα «νούμερα».

Μίξερ, τηλεοπτικός αχταρμάς, όλα στο μπλέντερ αρκεί να έχει αίμα, σπέρμα και ίντριγκα.

«Ετσι είναι η τηλεόραση, τη ζωή αποτυπώνει που έχει θετικά και αρνητικά», έρχεται και σου λέει ο «αντικειμενικός» δημοσιογράφος της TV. Και τι να πεις και συ; Πώς να αντιμετωπίσεις την ανοησία που έχει γίνει status στην ελληνική τηλεόραση και στα κανάλια που έχουν άδειες τις οποίες ενοικιάζουν από το κράτος;

Εβλεπα πρωί – πρωί τον Γιώργο Λιάγκα, να «αναλύει» την υπόθεση της 62χρονης που είχε κρύψει ότι πέθανε η μάνα της για να παίρνει τη σύνταξη.

Είχε «αποκλειστικά» που δεν έλεγαν απολύτως τίποτε, χιλιοειπωμένα «ρεπορτάζ» των τελευταίων ημερών. Είχε και μια φωτογραφία από την αυλή της 62χρονης που έδειχνε ένα κόκκινο παντελόνι κρεμασμένο στο σύρμα με τον (Σα)-Λιαγκα να λέει όλο στόμφο και εμφανή αηδία… «Μα δεν έχει ένα καλώδιο να κρεμάσει το παντελόνι».

Κι αυτό ήταν αποκλειστικό, όπως αποκλειστικοί και οι χαρακτηρισμοί του δημοσιογράφου, μέλους της ΕΣΗΕΑ προς την κατηγορούμενη: «Ο καρνάβαλος, που φοράει αυτή την αρκούδα από πάνω…»

Ποιος σεβασμός στο κάθε πρόσωπο; Ποια αντικειμενικότητα; Ποιο τεκμήριο της αθωότητας; Και τελικά ποιο ρεπορτάζ αλήθεια; Αυτό που δείχνει ένα κόκκινο παντελόνι πάνω στο σύρμα;

Και η ρεπόρτερ που βρίσκεται στο σπίτι της 62χρονης να έχει κι άλλο αποκλειστικό: «Δεν έκανε μνημόσυνο και τρισάγιο για τη μάνα της. Δεν πήγαινε στην εκκλησία να την διαβάσει ο παπάς…»

Και ο αστυνομικός αναλυτής που τα ξέρει όλα, αυτός βρε ο Μπαλάσκας να ωρύεται: «Αυτή δεν είναι άνθρωπος του Θεού…»

Μια καθημερινή ημέρα στην τηλεόραση. Με τον Λιάγκα που κάποτε κρυφογελούσε για τον αυνανισμό ενός τύπου μπροστά σε φοιτήτρια. Που έβγαλε όλη αυτήν την αηδία με τον νεκρό ποδοσφαιριστή Μπάλντοκ, που αν και «δημοσιογράφος» πέφτει συχνά σε άθλια ατοπήματα και μετά ζητά συγγνώμη.

Και με τον αστυνομικό αναλυτή Μπαλάσκα, που δηλώνει «παρουσιαστής» και «άνθρωπος της τηλεόρασης τα τελευταία 27 χρόνια» και που τα κανάλια τον έχουν κάνει ειδήμονα για κάθε υπόθεση αστυνομικού ενδιαφέροντος, έστω κι αν αυτός είναι παντελώς άσχετος, διότι δεν βρίσκεται πια στο Αστυνομικό Σώμα.

Κι αφού έβγαινε σε όλα τα κανάλια τζάμπα, παίζοντάς το επαΐων (σ.σ. φαντάζομαι δεν την ξέρει τη λέξη), ε, είπαν και τα κανάλια να του δώσουν κι ένα μισθό, να αντικαταστήσει τον κανονικό αστυνομικό ρεπόρτερ.

Εβλεπα κι εκείνον το δύσμοιρο Ανδρέα Μικρούτσικο. Μεγάλο μουσικό ταλέντο, αδερφός του τεράστιου Θάνου Μικρούτσικου, να έχει μετατραπεί σε τηλεδικαστή για να κάνουν νούμερα οι εκπομπές του.

Ο ίδιος που έχει λησμονήσει τα ριάλιτι σκουπίδια που υπηρέτησε επί χρόνια, να ουρλιάζει για δημοσιογράφο που είπε την άποψή του (έστω κι αν δεν συμφωνούν πολλοί με αυτήν): «Να τον φτύσουμε στο Σύνταγμα. Φτύσιμο… ιδεολογικό».

Τηλεόραση – ζούγκλα. Που δεν σέβεται ανθρώπους, που υποβαθμίζει το σημαντικό και αναγάγει το ασήμαντο σε σπουδαία είδηση.

Η σύγχρονη τηλεόραση -ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, αυτό το χαμηλό βαρομετρικό πολιτισμικής σαβούρας- έχει μετατραπεί σε έναν βόθρο που αναβλύζει καθημερινά ρατσιστικά υπονοούμενα, σεξιστικά κλισέ και φτηνιάρικες αναπαραστάσεις μιας δήθεν πραγματικότητας φτιαγμένης για να ικανοποιεί τα πιο αποχαυνωμένα ένστικτα.

Αντί να προσφέρει τροφή για σκέψη, ταΐζει με το φτυάρι την ευτέλεια, αποθεώνει την άγνοια, και στήνει είδωλα πάνω σε κουφάρια αξιοπρέπειας. Όλα για το… content, για το «περιεχόμενο» που θα αρέσει ή θα προκαλέσει στα social media.

Χα χα. Περιεχόμενο -λέξη που εδώ ακούγεται σαν ειρωνεία- δεν είναι παρά ένας στείρος εμετός κουτσομπολιού, πλαστικών σωμάτων και φτηνής ίντριγκας, σχεδιασμένος να υπνωτίζει, όχι να αφυπνίζει. Είναι η πιο καλοστημένη αποθέωση του τίποτα· ένας θρίαμβος της απόλυτης χυδαιότητας, τυλιγμένος με το περιτύλιγμα της «λαϊκής ψυχαγωγίας».

Γι’ αυτό σας λέω: «Μη γίνετε Λιάγκες». Η τηλεόραση μπορεί να είναι κάτι καλύτερο και πιο χρήσιμο.