Να τα λέμε όλα: αν δεν είχε κάνει καριέρα στην πολιτική, η Νίκη Κεραμέως θα μπορούσε κάλλιστα να διευθύνει μια εταιρεία εύρεσης προσωπικού. Ξέρετε, από αυτές που παίρνει ο εργοδότης τηλέφωνο, λέει «θέλω πέντε μηχανοδηγούς» και μετά από λίγο έχει μπροστά του πέντε υποψηφίους έτοιμους να αναλάβουν.

Κάτι τέτοιο επιχειρεί και το υπουργείο Εργασίας, με δύο εργαλεία: τις Ημέρες Καριέρας και το Rebrain Greece. Απευθύνονται σε διαφορετικό κοινό, αλλά έχουν τον ίδιο στόχο, να φέρουν πιο κοντά αυτούς που ψάχνουν δουλειά και αυτούς που ψάχνουν εργαζόμενους.

Οι Ημέρες Καριέρας είναι η πιο απλή εκδοχή της ιδέας. Στην πρόσφατη διοργάνωση της Αθήνας συμμετείχαν πάνω από 140 επιχειρήσεις προσφέροντας πάνω από 3.500 θέσεις. Ο υποψήφιος πηγαίνει, συναντά ανθρώπους των εταιρειών, δίνει το βιογραφικό του και τα λέει face to face, χωρίς να περιμένει απάντηση σε μια ηλεκτρονική αίτηση που ίσως δεν διαβαστεί ποτέ. Δεν λέμε ότι έγιναν επί τόπου προσλήψεις ούτε ότι όποιος διαβεί την πόρτα της εκδήλωσης προσλαμβάνεται. Τα νούμερα είναι πάντα αυτά που λένε την αλήθεια. Ας τα δούμε λοιπόν.

Το 2025 έγιναν 12 Ημέρες Καριέρας με 33.500 υποψήφιους και 31.000 θέσεις. Ο απολογισμός καταγράφει πάνω από 2.000 προσλήψεις. Ο αριθμός δεν συμπεριλαμβάνει όσες γνωριμίες κατέληξαν σε πρόσληψη αργότερα, αλλά δείχνει πως οι συναντήσεις έχουν αποτέλεσμα. Και είναι σίγουρα ένα βήμα πιο πέρα από τη μέθοδο «είπα του κουμπάρου μου να προσλάβει την ανιψιά του γείτονα».

Το Rebrain Greece απευθύνεται αλλού: στους Έλληνες του εξωτερικού, συχνά με υψηλή εξειδίκευση, που η χώρα θέλει να φέρει πίσω. Εδώ το ζητούμενο δεν είναι μόνο να καλυφθεί μια κενή θέση, αλλά να βρουν οι επιχειρήσεις ανθρώπους με εμπειρία και γνώσεις που αποκτήθηκαν μακριά από την Ελλάδα. Στο Λονδίνο, στις 9 Μαΐου 2026, 3.107 άτομα πέρασαν συνεντεύξεις με εκπροσώπους 35 ομίλων και οι εταιρείες μάζεψαν 11.500 βιογραφικά. Το ενδιαφέρον, όπως φαίνεται, υπάρχει. Η επόμενη στάση, σε ένα μήνα, είναι το Μόναχο, με 28 ομίλους και εκατοντάδες εξειδικευμένες θέσεις.

Η λογική και στις δύο περιπτώσεις είναι η ίδια: κάθε πλευρά της αγοράς δυσκολεύεται να βρει την άλλη. Η Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης προσπαθεί να γεφυρώσει την απόσταση μεταξύ όσων ψάχνουν δουλειά στην Ελλάδα και όσων προσλαμβάνουν. Το Rebrain Greece καλείται να καλύψει μια μεγαλύτερη απόσταση, αυτή ανάμεσα στις ελληνικές επιχειρήσεις και στους επαγγελματίες που έχουν στήσει τη ζωή τους στο εξωτερικό. Στην πρώτη περίπτωση το πρόβλημα είναι η αντιστοίχιση. Στη δεύτερη χρειάζεται και κάτι παραπάνω: να γίνει η επιστροφή μια επιλογή που βγαίνει επαγγελματικά.

Αυτό που κάνει την προσέγγιση ενδιαφέρουσα είναι ότι δεν βλέπει την ανεργία μόνο ως πρόβλημα όσων δεν βρίσκουν δουλειά, ούτε τις κενές θέσεις μόνο ως πρόβλημα όσων δεν βρίσκουν προσωπικό. Βλέπει τα δυο προβλήματα συνδυαστικά. Δεν λέει κανείς ότι λύθηκαν όλα τα προβλήματα, αλλά ότι τέτοιες πρωτοβουλίες δημιουργούν τις προϋποθέσεις και βάζουν όλους μαζί στον ίδιο χώρο.

Έγινε ξαφνικά η Ελλάδα ο παράδεισος των εργασιακών; Όχι. Οι μισθοί, οι συνθήκες, οι προοπτικές εξέλιξης και η ποιότητα των θέσεων παραμένουν αυτά που κρίνουν τελικά αν κάποιος θα πει «ναι». Όποιος ζει στο εξωτερικό σκέφτεται επιπλέον το κόστος ζωής και αν θα μπορέσει να κρατήσει το επίπεδο επαγγελματικής και προσωπικής ζωής που έχει ήδη χτίσει. Αυτό δεν αναιρεί τη χρησιμότητα των δύο δράσεων, που για κάθε καλοπροαίρετο παρατηρητή έχουν θετικό πρόσημο.

 Διαβάστε επίσης

Γκιλφόιλ: Σαμπάνιες και άλλα τινά