Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Μακράν από το να θεωρηθώ οπαδός του Τραμπ. Αλλά, η απολυτότητα της Τραμπικής έκφρασης έχει τις ρίζες της και στην ευρωπαϊκή κώφευση. Το 2011, σε ομιλία του, ο τότε υπουργός άμυνας των ΗΠΑ Robert Gates είχε προτρέψει τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες, προειδοποιώντας με διορατικότητα πως μία ημέρα θα  ανακαλύψουν πως το ΝΑΤΟ δεν υπάρχει.

Τραγική ειρωνεία, σήμερα, όπου ο Πρόεδρος Μακρόν, ο ίδιος που είχε χαρακτηρίσει το ΝΑΤΟ ως «εγκεφαλικά νεκρό» (brain dead), ηγείται της προσπάθειας να σώσει την συμμαχία εμμένοντας στην θέση ότι εγγυήσεις για την ασφάλεια μίας πιθανής ειρήνης (εκεχειρίας δηλαδή) μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας μπορούν να προσφέρουν μόνο οι ΗΠΑ.

Τραγική ειρωνεία, σήμερα, όπου οι υπέρμαχοι της σκληρής δημοσιονομικής πολιτικής, οι ίδιοι οι Γερμανοί που ήθελαν να πετάξουν την Ελλάδα από το ευρώ επειδή η καταναλωτική της σπατάλη πρόσβαλε την οικονομική τους ηθική, τώρα εμφανίζονται ως λάτρεις του κοινού ευρωπαϊκού δανεισμού.

Τραγική ειρωνεία, σήμερα, όπου δεκαπέντε χρόνια σιγής για την ευρωπαϊκή άμυνα, ξεχάστηκαν και τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. τρέχουν ως ζαλισμένα κοτόπουλα να ορθώσουν αμυντικό ανάστημα.

Ας μην διαμαρτύρεται η Ευρώπη ούτε για τα σκληρά λόγια και τις εκβιαστικές κινήσεις του Τραμπ, ούτε για την χλεύη που της εξαπολύει ο Πούτιν. Η Ευρώπη τα ήθελε και τα έπαθε. Για 2000 χρόνια ήταν το κέντρο του κόσμου. Για 1000 έζησε με θρησκεία και αίμα. Για 500 χρόνια ζώστηκε τον  Διαφωτισμό– αλλά και πάλι κατάφερε να αιματοκυλίσει τον κόσμο. Το 1945 το δολάριο την ανέστησε από τις στάχτες της Ο διπολισμός του Ψυχρού Πολέμου την εξυπηρέτησε. Βολεύτηκε στις πλάτες άλλων. Ο ιστορικός του μέλλοντος ίσως να γράψει ότι η πτώση της ξεκίνησε το 1989, όταν τυφλά αγαλλίασε με την πτώση του Τοίχους,  όταν εθελοτυφλωμένη δεν μπόρεσε να οραματιστεί το μέλλον της.   Σήμερα λιάζεται στην ανεπάρκεια της, έχοντας ξεμείνει από ιδέες, ηγέτες, καινοτομία, στρατηγική.

Η Ευρώπη του 2015 δεν επιδέχεται ούτε πολιτικό μακιγιάζ, ούτε οικονομική διόρθωση, ούτε γεωπολιτική συμπληρωματικότητα. Αν θέλει να επιζήσει ως ευρωπαϊκό έθνος θα πρέπει να απαρνηθεί τον εαυτό της ως ευρωπαϊκό κράτος, να λάβει εκείνες τις αποφάσεις που την προσδιορίζουν ως έθνος, να κάνει εκείνες τις κινήσεις που θα της προσδώσουν οικονομική και αμυντική ισχύ, εκείνα τα συνειδητά βήματα που θα την φέρουν στην θέση να αναλάβει τον ρόλο που της αναλογεί (για λίγο ακόμη) ως γεωπολιτικό παίκτη.

Ο ποιητής Edmund Burke στο έργο του Reflections on the Revolution in France είχε θρήνησε για τον θάνατο της «ευγένειας» (chivalry) και την ανάδυση μίας νέας εποχής των «λογιστών». Στην ουσία αναφερόταν στον κόσμο των ιδεών που χανόταν μπροστά στον κόσμο του στυγνού ρεαλισμού. Η Ευρώπη του 20^ου αιώνα έχασε και τις ιδέες και τον ρεαλισμό. Η επιβίωση της απαιτεί να ξαναβρεί και τα δύο.

Διαβάστε επίσης

Αντιπολίτευση χωρίς πειθώ – Κυβέρνηση σε μάχη με τον εαυτό της