Ένιωσα έτσι με τον Φερνάντο Αλόνσο, το Λιούις Χάμιλτον, το Σεμπάστιαν Φέτελ και τον Μαξ Φερστάπεν. Αισθάνομαι το ίδιο όταν παρακολουθώ τον Κίμι Αντονέλι. Υπάρχει κάτι που όλοι αυτοί οι οδηγοί επιδεικνύουν από την πρώτη στιγμή. Όχι μόνο ταχύτητα —καθώς οι περισσότεροι οδηγοί της F1 τη διαθέτουν σε αφθονία— αλλά και αυτή την εσωτερική αυτοπεποίθηση στον εαυτό τους, τον τρόπο που χειρίζονται τα μονοθέσια και την πίεση, συν εκείνη την πρόσθετη ικανότητα, τύπου Αλόνσο, πέρα από ό,τι απαιτείται για την επίτευξη γρήγορων γύρων, που τους επιτρέπει να έχουν πλήρη εικόνα του τι συμβαίνει γύρω τους.


Ο Κίμι Αντονέλι έχει ήδη κάνει τεράστια εντύπωση. Ξεχάστε το ντεμπούτο του σε επίσημο αγωνιστικό τριήμερο, όταν η πρώτη περίοδος ελεύθερων δοκιμαστικών με τη Mercedes διήρκεσε μόλις λίγους γύρους προτού «παρκάρει» τη W15 του Τζορτζ Ράσελ στην έξοδο της Παραμπόλικα στη Μόντσα τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Αυτό ήταν ένα κατανοητό σφάλμα υπερβολικού ενθουσιασμού, παρόλο που φάνηκε σε κάποιους ως κάτι πολύ σημαντικό εκείνη τη στιγμή. Μπορείς πάντα να κάνεις έναν γρήγορο οδηγό να επιβραδύνει, αλλά δεν μπορείς ποτέ να κάνεις έναν αργό οδηγό γρήγορο. Ο Αντονέλι φέτος είναι γρήγορος και συγκρατημένος. Έχει κερδίσει 2 από τους 3 αγώνες και το κυριότερο ως νέος, προσαρμόζεται καλύτερα στις υβριδικές μηχανές και τα συστήματα ανάκτησης ενέργειας.

1


Ας πάμε πίσω τον τελευταίο άνθρωπο στον οποίο βασιζόταν το ιταλικό έθνος για να φέρει έναν τίτλο. Στα προπολεμικά χρόνια, ο σπουδαίος Τάτσιο Νουβολάρι και ο Ακίλε Βάρτζι κράτησαν την εθνική τιμή ψηλά με λαμπρό τρόπο. Μετά ήρθαν ο Τζουζέπε Φαρίνα και ο Αλμπέρτο Ασκάρι, ο πρώτος επίσημος πρωταθλητής το 1950, και ο διάδοχός του με τους δύο συνεχόμενους τίτλους το 1952 και το 1953. Όμως μετά υπήρξε μια πολύ μεγάλη αναμονή μέχρι ο Μικέλε Αλμπορέτο να βρεθεί σε πραγματική τροχιά διεκδίκησης του τίτλου το 1985 με τη Φερράρι.

Ο αείμνηστος Ιταλός που έχασε τη ζωή του το 2001 σε δοκιμές εξέλιξης μπορούσε να είναι σκληρός στην πίστα, αλλά αυτό ήταν μέρος του παιχνιδιού. Εκτός πίστας όσοι τον γνώριζαν έκαναν λόγο για έναν από τους πιο ευγενικούς ανθρώπους που θα μπορούσες να συναντήσεις, έναν αληθινό τζέντλεμαν. Το 1985 κέρδισε στον Καναδά και στη Γερμανία και προηγούνταν στο πρωτάθλημα, μέχρι που μια σειρά από αστοχίες στον κινητήρα στους τελευταίους πέντε αγώνες κατέστρεψε τις ελπίδες του, επιτρέποντας στον Αλέν Προστ να πάρει τον πρώτο του τίτλο.


Σήμερα, ακριβώς 40 χρόνια μετά, η Ιταλία έχει έναν νέο ήρωα. Η απόδοση του Κίμι Αντονέλι στη Σουζούκα ήταν μια αποκάλυψη. Την Παρασκευή στις ελεύθερες δοκιμές φαίνονταν λίγο χαμένος, όντας 1,1 δευτερόλεπτο πίσω από τον Τζορτζ Ράσελ. Όμως δούλεψε σκληρά, ανέκτησε την αυτοπεποίθησή του και στον αγώνα ήταν συγκλονιστικός, ανεβαίνοντας από τη 6η θέση στην 1η, με προσπεράσματα που θύμιζαν έμπειρο πρωταθλητή.


Με τις νίκες του στην Κίνα και την Ιαπωνία, ο Κίμι Αντονέλι έγινε ο πρώτος Ιταλός μετά τον Αλμπέρτο Ασκάρι το 1953 που κερδίζει συνεχόμενους αγώνες. Έγινε επίσης ο πρώτος Ιταλός που ηγείται της βαθμολογίας του παγκοσμίου πρωταθλήματος μετά τον Τζιανκάρλο Φιζικέλα το 2005. Το βάρος που κουβαλάει στους ώμους του είναι τεράστιο, καθώς μια ολόκληρη χώρα περιμένει από αυτόν να τερματίσει την απουσία τίτλων που κρατά από το 1953. Αν κάποιος δείχνει ικανός να διαχειριστεί την πίεση και να βαδίσει στα χνάρια του Αλμπέρτο Ασκάρι, αυτός είναι ο Κίμι Αντονέλι.

Διαβάστε επίσης:

Παγκόσμια διάκριση για την BMW iX3

F1 McLaren: Ο Αντρέα Στέλλα εξηγεί που πρέπει να βελτιωθούν

BYD ATTO 2 DM-i: Τεχνολογία Super Hybrid στην B SUV κατηγορία