Ο φετινός Παναθηναϊκός αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο μπασκετικό παράδοξο της σεζόν. Ένα ρόστερ γεμάτο παίκτες-σταρ, το πιο ακριβό ρόστερ της φετινής EuroLeague (!), μια διοίκηση που επένδυσε μεγάλα ποσά και ένας προπονητής με δύο τρόπαια Euroleague στον πάγκο συνθέτουν θεωρητικά ένα σύνολο που θα έπρεπε να κυριαρχεί. Στην πράξη, όμως, η εικόνα στο παρκέ προκαλεί περισσότερο προβληματισμό παρά ενθουσιασμό.

Η ήττα από τον Ηρακλή, μάλιστα με τρόπο που δύσκολα εξηγείται – ενώ η ομάδα είχε προηγηθεί με διαφορά άνω των 20 πόντων – λειτούργησε σαν καθρέφτης της κατάστασης. Δεν ήταν απλώς ένα κακό αποτέλεσμα στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ήταν άλλη μια ένδειξη ότι ο Παναθηναϊκός παλεύει περισσότερο με τον εαυτό του παρά με τους αντιπάλους του.

1

Και αυτό είναι που ανησυχεί περισσότερο τον κόσμο. Όχι το αποτέλεσμα καθαυτό, αλλά η εικόνα μιας ομάδας που δείχνει να χάνει τον προσανατολισμό της.

Η αστάθεια που δεν εξηγείται εύκολα

Το βασικό χαρακτηριστικό του Παναθηναϊκού φέτος είναι η αστάθεια. Μια ομάδα που μπορεί να πραγματοποιήσει μεγάλες εμφανίσεις και να κερδίσει ισχυρούς αντιπάλους, αλλά την επόμενη εβδομάδα να εμφανιστεί αγνώριστη απέναντι σε σαφώς χαμηλότερου επιπέδου ομάδες. Η φετινή σεζόν είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. Μεγάλες νίκες εναλλάσσονται με ήττες που δύσκολα δικαιολογούνται από τη διαφορά δυναμικότητας. Ήττες από τον Άρη, τον Κολοσσό ή τον Ηρακλή δεν θα προκαλούσαν τόση συζήτηση αν συνοδεύονταν από κανονικές αγωνιστικές συνθήκες. Όμως όταν μια ομάδα με μπάτζετ δεκάδων εκατομμυρίων χάνει από αντιπάλους με προϋπολογισμό πολλαπλάσια μικρότερο, το ζήτημα παύει να είναι απλώς αγωνιστικό.

Το παράδοξο είναι ότι σε αρκετά παιχνίδια η ομάδα δείχνει να ελέγχει την κατάσταση και ξαφνικά καταρρέει. Όπως συνέβη και στο Ιβανώφειο. Ένα παιχνίδι που έμοιαζε τελειωμένο μετατράπηκε σε μια ήττα που εξέθεσε συνολικά την εικόνα της ομάδας.

Όταν το ταλέντο δεν γίνεται ομάδα

Ένα από τα βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από τις διαφορετικές αναλύσεις είναι ότι ο Παναθηναϊκός διαθέτει ποιότητα, αλλά δεν έχει καταφέρει να τη μετατρέψει σε λειτουργικό σύνολο. Στο σύγχρονο μπάσκετ, τα μεγάλα ονόματα από μόνα τους δεν αρκούν. Οι ομάδες λειτουργούν ως οργανισμοί που χρειάζονται σαφείς ρόλους, χημεία και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Όταν αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν, ακόμη και ένα ρόστερ γεμάτο αστέρες μπορεί να παρουσιάσει εικόνα ασύνδετου συνόλου.

Αυτό ακριβώς φαίνεται να συμβαίνει στον Παναθηναϊκό. Παίκτες υψηλής αξίας δείχνουν συχνά να λειτουργούν περισσότερο ως μονάδες παρά ως κομμάτια ενός μηχανισμού. Η συνεργασία δεν είναι πάντα ομαλή και το παιχνίδι γίνεται προβλέψιμο.

Οι επιλογές του καλοκαιριού 

Η φετινή εικόνα συνδέεται σε μεγάλο βαθμό και με τις επιλογές που έγιναν το καλοκαίρι. Ο Παναθηναϊκός επένδυσε σημαντικά ποσά για να ενισχύσει το ρόστερ του, όμως ορισμένες μεταγραφές φαίνεται να δημιούργησαν περισσότερα ερωτήματα παρά λύσεις. Παίκτες που διέπρεψαν σε διαφορετικά αγωνιστικά περιβάλλοντα δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στο συγκεκριμένο σύστημα – με αποκορύφωμα τον Τι Τζέι Σορτς. Σε αρκετές περιπτώσεις, η ομάδα δείχνει να μην αξιοποιεί πλήρως τα χαρακτηριστικά των παικτών της.

Το αποτέλεσμα είναι μια ομάδα που συχνά μοιάζει να παίζει χωρίς ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.

Ο ρόλος του Αταμάν

Η κριτική αναπόφευκτα στρέφεται και προς τον πάγκο. Ο Εργκίν Αταμάν είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους προπονητές της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια και ο άνθρωπος που οδήγησε τον Παναθηναϊκό σε μεγάλες επιτυχίες.

Φέτος όμως βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης. Ορισμένοι αναλυτές θεωρούν ότι το αγωνιστικό μοντέλο της ομάδας έχει γίνει υπερβολικά εξαρτημένο από συγκεκριμένους παίκτες (κυρίως τον Κέντρικ Ναν) και συγκεκριμένες καταστάσεις στο παιχνίδι.

Όταν αυτές οι επιλογές λειτουργούν, ο Παναθηναϊκός είναι εντυπωσιακός. Όταν όμως μπλοκάρουν, η ομάδα δυσκολεύεται να βρει εναλλακτικές λύσεις.

Οι τραυματισμοί και το κενό στη ρακέτα

Ένας παράγοντας που επηρέασε σημαντικά την αγωνιστική ισορροπία είναι και ο τραυματισμός του Ματίας Λεσόρ. Ο Γάλλος σέντερ αποτελούσε βασικό σημείο αναφοράς στο παιχνίδι της ομάδας, τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνα.

Χωρίς την παρουσία του, ο Παναθηναϊκός έχασε μεγάλο μέρος της δύναμής του στη ρακέτα. Το παιχνίδι έγινε περισσότερο περιφερειακό και λιγότερο πολυδιάστατο. Αυτό διευκόλυνε τους αντιπάλους να περιορίσουν τις επιθετικές επιλογές της ομάδας.

Οι ευθύνες των παικτών

Η συζήτηση δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στις τακτικές επιλογές ή στους τραυματισμούς. Σε πολλές περιπτώσεις, το πρόβλημα φαίνεται να είναι και πνευματικό. Σε αρκετά παιχνίδια ο Παναθηναϊκός δείχνει να χάνει την ένταση και την αποφασιστικότητά του. Η άμυνα χαλαρώνει, η συγκέντρωση μειώνεται και οι αντίπαλοι βρίσκουν χώρο να επιστρέψουν στο παιχνίδι.

Για μια ομάδα με τόσο υψηλές φιλοδοξίες, αυτή η εικόνα προκαλεί εύλογες αντιδράσεις.

Η επένδυση της διοίκησης 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει επενδύσει σημαντικά ποσά τα τελευταία χρόνια για να επαναφέρει τον Παναθηναϊκό στην κορυφή της Ευρώπης. Το ρόστερ ενισχύθηκε, οι εγκαταστάσεις αναβαθμίστηκαν και η ομάδα απέκτησε ένα από τα μεγαλύτερα μπάτζετ στην EuroLeague.

Αυτό όμως αυξάνει και τις απαιτήσεις. Όταν μια ομάδα επενδύει τόσο μεγάλα ποσά, οι προσδοκίες είναι ανάλογες. Και όταν η εικόνα στο παρκέ δεν ανταποκρίνεται σε αυτές, η κριτική γίνεται αναπόφευκτη. Η σεζόν έχει πλέον φτάσει σε ένα σημείο όπου τα περιθώρια στενεύουν. Στην Ευρωλίγκα απομένουν κρίσιμα παιχνίδια που θα καθορίσουν αν ο Παναθηναϊκός θα παραμείνει διεκδικητής ή αν θα μείνει εκτός των μεγάλων στόχων. Η αντίδραση της ομάδας σε αυτή τη φάση θα καθορίσει και το πώς θα αξιολογηθεί συνολικά η χρονιά.

Γιατί η ποιότητα υπάρχει. Το ταλέντο υπάρχει. Οι δυνατότητες υπάρχουν.

Το ερώτημα είναι αν όλα αυτά μπορούν να λειτουργήσουν μαζί.