Τη δεκαετία του ’80 και του ’90, όταν το Σίτι του Λονδίνου μύριζε ακόμη πούρο και πατριαρχία, πέντε γυναίκες εισήλθαν σε έναν ανδροκρατούμενο κλάδο και τον μετέτρεψαν σε πεδίο δόξας, δύναμης και τεράστιων χρηματικών διακανονισμών.

Οι Fiona Shackleton, Sandra Davis, Frances Hughes, Diana Parker και Helen Ward δεν ονειρεύονταν καριέρα στο οικογενειακό δίκαιο. Κι όμως, κατέληξαν να το επαναπροσδιορίσουν — και μαζί του το ίδιο το Λονδίνο ως «πρωτεύουσα του διαζυγίου» για τους υπερπλούσιους.

1

Η «Steel Magnolia» και οι βασιλικοί λογαριασμοί

Η Shackleton δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα κατέληγε στα έδρανα του Ανώτατου Δικαστηρίου. Ήθελε να γίνει Chef. Βρέθηκε όμως να εκπροσωπεί τον Paul McCartney στο εκρηκτικό διαζύγιό του από τη Heather Mills το 2008 — υπόθεση που έμεινε στην ιστορία όταν η Mills της πέταξε νερό στο κεφάλι μέσα στην αίθουσα ακρόασης.

Λίγα χρόνια νωρίτερα είχε σταθεί στο πλευρό του τότε πρίγκιπα Καρόλου στο διαζύγιό του από την Νταϊάνα, την Πριγκίπισσα της Ουαλίας, καθώς και πλάι στον έκπτωτο Andrew. Η Βαρόνη αντιπροσώπευσε επίσης και την Πριγκίπισσα Haya της Ιορδανίας.

Το ψευδώνυμό της, «Steel Magnolia», δεν είναι τυχαίο. Σαν μια άλλη σιδηρά κυρία, είχε ψυχραιμία, αντοχή, στρατηγική σκέψη — και μια αμοιβή που άγγιζε τις 1.200 λίρες την ώρα. Μετά το 2000, τα εισοδήματά της εκτοξεύθηκαν. Η ίδια παραδέχεται ότι σε μία χρονιά έβγαλε περισσότερα λεφτά από ό,τι στα 17 προηγούμενα έτη συνολικά.

Από το περιθώριο στο επίκεντρο

Στις αρχές της καριέρας τους, το οικογενειακό δίκαιο θεωρούνταν ένα εύκολο πεδίο μάχης. Λιγότερο διανοητικό, πιο συναισθηματικό. Οι γυναίκες που προσλαμβάνονταν σε αυτές τις θέσεις αντιμετώπιζαν σεξιστικές ερωτήσεις τύπου: «Σκέφτεστε να κάνετε παιδιά; Κλαίτε εύκολα;». Η Hughes θυμάται τέτοιες συνεντεύξεις χωρίς πλέον καμία έκπληξη.

Η Davis, δικηγόρος της Πριγκίπισσας Νταϊάνα και της σχεδιάστριας του Jimmy Choo, Tamara Mellon, μεγάλωσε σε οικογένεια μεταναστών από την Τσεχοσλοβακία. Ήξερε ότι η επαγγελματική επιτυχία δεν ήταν επιλογή, αλλά ανάγκη. Σήμερα συμβουλή της είναι: «Μην πάρεις διαζύγιο!».

Όλες τους μπήκαν στο επάγγελμα σχεδόν τυχαία. Για κάποιες ήταν ένα δίχτυ ασφαλείας. Για άλλες μια σύμπτωση. Βρέθηκαν όμως σε μια ιστορική συγκυρία: το Λονδίνο γινόταν παγκόσμιο χρηματοοικονομικό κέντρο, προσελκύοντας όχι μόνο δισεκατομμυριούχους αλλά και τα συζυγικά τους αδιέξοδα.

Η υπόθεση που άλλαξε τα πάντα: White vs White

Το 2000, η υπόθεση White vs White ανέτρεψε τα δεδομένα. Μέχρι τότε, ο οικονομικά ασθενέστερος σύζυγος έπαιρνε ό,τι το δικαστήριο έκρινε «εύλογη ανάγκη». Μετά την υπόθεση White, σημείο αναφοράς έγινε η ισότητα: 50-50.

Το Ανώτατο Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η φροντίδα των παιδιών είχε ίση αξία με τη δημιουργία περιουσίας. Το Λονδίνο μετατράπηκε σε ελκυστικότατη δικαιοδοσία για διαζύγια με τεράστια περιουσιακά στοιχεία και οι δικηγόροι πάλευαν να εκδικαστεί η εκάστοτε υπόθεση εκεί.

Οι αμοιβές των δικηγόρων οικογενειακού δικαίου εκτοξεύτηκαν. Τα γραφεία τους μεγάλωσαν. Η Ward εξασφάλισε για την Beverley Charman διακανονισμό 48 εκατ. λιρών το 2006 — τότε ρεκόρ για την Αγγλία.

Έχει εκπροσωπεύσει πελάτες όπως η Paloma Picasso, ο Guy Ritchie, ο Ian McEwan, και η Κόμισσα Spencer. Η Hughes ίδρυσε δική της δικηγορική εταιρεία, τη Hughes Fowler Carruthers, και το άλλοτε «παρακατιανό» πεδίο μάχης απέκτησε λάμψη και νούμερα.

Πόλεμος χαρακτήρων και ισχυρών εγώ

Αν τις ρωτήσει κανείς αν αποτελούν μέλη της ίδιας «ομάδας», θα πάρει διαφορετικές απαντήσεις. Συγκρούστηκαν μεταξύ τους σε εμβληματικές υποθέσεις. Μοιράστηκαν γεύματα, αλλά και παγερές στιγμές. Υπήρξαν φιλονικίες για επαγγελματική υπερηφάνεια — ακόμη και για το ποια κρατά το πιο εντυπωσιακό αξεσουάρ.

Η Davis μιλά για αλληλεγγύη. Η Shackleton λέει ότι η μόνη της ομάδα είναι οι συνεργάτες της. Η Hughes αναγνωρίζει ότι οι νεότεροι δικηγόροι ίσως περιμένουν πότε αυτές θα αποχωρήσουν. Η Parker —η πρώτη γυναίκα senior partner σε μεγάλο δικηγορικό γραφείο του City— ανησυχεί για την αυξανόμενη αυθαιρεσία και τη σύγκρουση μεταξύ προσωπικής αυτονομίας και πατριαρχίας.

Δεν είναι ίδιες. Μία θεωρείται τεχνική ιδιοφυΐα, άλλη εργασιομανής, άλλη σκληρή, άλλη ψυχρή. Καμία δεν είναι «εύκολη». Στην ουσία, αν ήταν μέλη της ίδιας ομάδας θα σχημάτιζαν μια αχτύπητη πλευρά.

Από τη χρυσή εποχή στη νέα πραγματικότητα

Μετά την υπόθεση White, ήρθε η υπόθεση Radmacher vs Granatino το 2010, που έδωσε ισχύ —υπό όρους— στα προγαμιαία συμβόλαια. Το 2022, η Αγγλία εισήγαγε το διαζύγιο «χωρίς υπαιτιότητα». Ταυτόχρονα, η διαιτησία και οι εξωδικαστικοί συμβιβασμοί περιόρισαν τις θεαματικές δικαστικές μάχες που δημιουργούν δικηγορίνες «αστέρες».

Το μεγάλο ερώτημα: υπάρχει ακόμη χώρος για τόσο ισχυρές προσωπικότητες; Η χρυσή εποχή των δικαστικών συγκρούσεων στο Λονδίνο ίσως να έχει περάσει. Όμως οι ίδιες παραμένουν ενεργές, επιλεκτικές και πανίσχυρες.

Η κληρονομιά τους

Δεν ήταν απλώς επιτυχημένες δικηγόροι. Ήταν αρχιτέκτονες μιας νέας φιλοσοφίας: ότι ο γάμος είναι οικονομική σύμπραξη ίσης αξίας. Πάλεψαν σε ένα σύστημα που τις υποτιμούσε και όχι μόνο εκμεταλλεύτηκαν μια ιστορική συγκυρία, αλλά και τη διαμόρφωσαν.

Όταν ζητήθηκε από καθεμία να πει κάτι θετικό για τις υπόλοιπες, τα κομπλιμέντα εκφράστηκαν με δυσκολία. Ανταγωνισμός, αιχμές, υπονοούμενα. Κι όμως, όταν ρωτάς την αγορά ποιοι είναι οι κορυφαίοι δικηγόροι οικογενειακού δικαίου, τα ίδια πέντε ονόματα «πέφτουν στο τραπέζι».

Ίσως αυτό να είναι η πραγματική τους σφραγίδα. Όχι η ομοψυχία — αλλά η κυριαρχία.

Και αυτό, στον κόσμο του διαζυγίου των υπερπλουσίων, μετράει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Διαβάστε επίσης:

Reformation x Laura Wasser: Ναι, το διαζύγιο είναι στη μόδα, αυτό όμως δεν είναι το φόρεμα της εκδίκησης 

Israel Englander: Το διαζύγιο του «mr Millennium» που έδωσε 1 δισ. δολάρια στη σύζυγό του – Τον εγκατέλειψε… για μια άλλη γυναίκα 

Magna Aviation: Τα hot δρομολόγια, οι απαιτήσεις των πλούσιων και πώς μια πρόταση γάμου στα 40.000 πόδια γίνεται δουλειά σου