ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ο κόκκινος αστακός της Δέσποινας Μάμαλη, τα σουρεαλιστικά υποδήματα της Ελίνας Λιναρδάκη και τα κεραμικά προσωπεία της Οικ. Βας. Ανετόπουλου τραβούν το βλέμμα του περαστικού της Κηφισιάς που σταματά να περιεργαστεί τη βιτρίνα του ατελιέ The Artians.
Ανάμεσα σε αυτά τα συλλεκτικά αντικείμενα που απαρτίζουν ένα concept τρόπου ζωής με ξεκάθαρη ταυτότητα, η Κωνσταντίνα Καμπισοπούλου μιλά για τη μόδα ως πολιτισμό. Για την ιδρύτρια του brand το ρούχο είναι η συνέχεια μιας αφήγησης που ξεκινά από την ελληνική τέχνη, περνά από την υψηλή ραπτική και καταλήγει στο σώμα μιας γυναίκας.
Η ραπτική ως βιωματική εμπειρία
Το brand γεννήθηκε από μια βαθιά ανάγκη για αισθητική έκφραση. Η Κωνσταντίνα Καμπισοπούλου ήταν αρχιτέκτονας εσωτερικών χώρων. Το σχέδιο, ωστόσο, υπήρχε πολύ πριν από την επαγγελματική της πορεία. Μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η δημιουργία ενός ενδύματος αποτελούσε καθημερινότητα.
Η γιαγιά της υπήρξε μοδίστρα υψηλού επιπέδου για την εποχή της. «Ο άνθρωπος που έχει δει την κατασκευή ενός ρούχου, τις πρόβες, τις καρφίτσες, τα στριφώματα, έχει άλλη αντίληψη. Το ρούχο αποκτά ψυχή και υπόσταση».
Αυτή η βιωματική σχέση με το ένδυμα διαμόρφωσε τη δική της οπτική. Από μικρή σχεδίαζε, ζωγράφιζε, παρατηρούσε. Το ενδιαφέρον της για την αισθητική δεν περιορίστηκε στη μόδα. Αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται και ζει τον κόσμο.
Η αισθητική δεν είναι επιλογή. Είναι ανάγκη. Για μένα πρέπει να μπει στο σύστημα αξιών.
Οι αξίες της κληρονομιάς και της διαχρονικότητας
Πριν από περίπου έντεκα χρόνια ίδρυσε το The Artians. Η ονομασία προέρχεται από τη λέξη arts (τέχνες) και αποτυπώνει εξαρχής τη φιλοδοξία της να δημιουργήσει κάτι που θα υπερβαίνει τον στενό ορισμό ενός fashion label. Για τον ίδιο λόγο δεν θέλησε να χρησιμοποιήσει το όνομά της ως τίτλο του brand.
Ο στόχος της ήταν να δημιουργήσει ένα όραμα που αποτυπώνεται στην αισθητική του ρούχου και έχει διάρκεια στον χρόνο. «Ήθελα να φτιάξω ένα brand που να έχει κληρονομιά. Δεν θέλω να είναι προσωποκεντρικό. Θέλω να το δω να ταξιδεύει».
Μια ελληνική, οικογενειακή επιχείρηση
Σήμερα το The Artians λειτουργεί ως μία πλήρως καθετοποιημένη ελληνική επιχείρηση. Διαθέτει δικό της σχεδιασμό, παραγωγή, ενώ ο χώρος στην Κηφισιά είναι και showroom χονδρικής και ατελιέ.
Πίσω από τη δημιουργική εικόνα βρίσκεται μια οικογενειακή δομή που περιλαμβάνει την αδελφή της, Πολύνα Καμπισοπούλου, στην παραγωγή και τον σύζυγό της, Ηλία Μπούρδαλα, στο επιχειρηματικό και οικονομικό σκέλος.
Η δημιουργία αυτού του μοντέλου δεν υπήρξε εύκολη.
Για περίπου πέντε χρόνια αναζητούσε τους κατάλληλους συνεργάτες, τις σωστές τεχνικές και τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να υπηρετήσουν το επίπεδο ποιότητας που είχε εξαρχής ως σκέψη. Σήμερα η παραγωγή πραγματοποιείται στην Πάτρα, μέσα από μια ομάδα εξειδικευμένων τεχνιτών και μοδιστρών με πολυετή εμπειρία.
Η ίδια μιλά για το ρούχο με όρους χειροτεχνίας και όχι βιομηχανίας.
Τα πατρόν κόβονται ένα-ένα. Τα ενδύματα ράβονται με τεχνικές ατελιέ. Οι λεπτομέρειες, που συχνά δεν γίνονται αντιληπτές, αποτελούν για εκείνη ουσιώδες μέρος της αξίας.
«Αυτός που ξέρει, το βλέπει», αναφέρει για την εσωτερική επένδυση ενός γιακά, που φαίνεται μόνο όταν το πουκάμισο βρίσκεται στην κρεμάστρα. Για τη σχεδιάστρια το πουκάμισο αποτελεί το κέντρο της γυναικείας γκαρνταρόμπας και ταιριάζει απόλυτα στη γυναίκα-πελάτη της: πετυχημένη, αποφασισμένη, σίγουρη για τον εαυτό της.
Η τέχνη της δημιουργίας από την έμπνευση ως τη ντουλάπα
Πριν το ρούχο όμως καταλήξει στην κρεμάστρα, περνά από μια δημιουργική διαδικασία που ξεκινά πολλούς μήνες πριν από την κυκλοφορία κάθε συλλογής.
Η έρευνα της ιδρύτριας εστιάζει σε βιβλιογραφία, μουσειακά αρχεία, επισκέψεις σε μουσεία και γκαλερί. Η έμπνευση μπορεί να προέλθει από ένα αρχαίο αγγείο, ένα κεραμικό μοτίβο, μια τοιχογραφία ή μια λεπτομέρεια της αρχαίας ελληνικής τέχνης.
«Δεν παίρνω τίποτα όμως αυτούσιο. Εμπνέομαι από ένα στοιχείο, το επανασχεδιάζω και δημιουργώ το δικό μου εικαστικό στοιχείο».
Αναγνωρίζει πως φυσικά παρθενογένεση δεν υπάρχει ούτε στην τέχνη ούτε στη μόδα. «Όλοι από κάπου εμπνεόμαστε». Εκείνο που κάνει όμως μετά την έμπνευση είναι ακριβώς ο διαφοροποιητικός της παράγοντας.
Με την ελληνικότητα στο επίκεντρο
Η Ελλάδα αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς. Όχι όμως μέσα από μια φολκλορική ανάγνωση.
Η σχεδιάστρια μιλά με ενθουσιασμό για τα χρώματα και τα στοιχεία της μινωικής Κρήτης, της μυκηναϊκής εποχής, για τα ιερά ζώα της αρχαιότητας, για τα κεραμικά, για τα γεωμετρικά αγγεία, για τα σύμβολα που αποτέλεσαν κέντρο του αρχαίου ελληνικού κόσμου.
Για την ίδια, η εικόνα της αρχαιότητας ως λευκού μαρμάρου είναι ελλιπής όπως τη βλέπουμε σήμερα. «Μας αρέσει το γυμνό μάρμαρο. Αλλά δεν ήταν έτσι η Ελλάδα».
Από αυτή την παρατήρηση ξεκινά ένας ολόκληρος εικαστικός κόσμος. Και όταν δημιουργεί prints, στην ουσία δημιουργεί χρώμα και χρωματική παλέτα. Και τα prints του The Artians έχουν εξελιχθεί στην αναγνωρίσιμη υπογραφή του brand.
Όταν το ύφασμα αφηγείται μέσα από το χέρι
Αφού αποφασίσει το θέμα της συλλογής και εντοπίσει τα στοιχεία με έμπνευση την τέχνη, δημιουργεί το μοτίβο αρχικά στο χέρι, με ακουαρέλες, παστέλ, ή σχέδιο. Στη συνέχεια το μοτίβο περνά σε ψηφιακή επεξεργασία, όπου ακολουθούν αμέτρητες δοκιμές σε διάφορες χρωματικές παραλλαγές. Η ίδια περιγράφει τη διαδικασία ως μαθηματική.
«Θα κάνω άπειρους χρωματικούς συνδυασμούς. Θα δω ποιοι από αυτούς είναι σωστοί. Ποιοι δένουν με το σύνολο της συλλογής. Μπορεί ένα πριντ να είναι πολύ ωραίο, αλλά τελικά να μην εκφραστεί σωστά στο σύνολο της συλλογής και έτσι αφαιρείται».
Σε αυτό το σημείο υπογραμμίζει τη διαφορά μεταξύ ατελιέ και βιοτεχνικού ρούχου. Η μαζική παραγωγή και οι αυτοματοποιημένες διαδικασίες χωρίς την απαραίτητη τεχνογνωσία δεν υπάρχουν εδώ.
«Το δικό μου ρούχο, δεν ράβεται με αυτόν τον τρόπο. Ράβεται σε ατελιέ. Όπως λειτουργούν τα ατελιέ υψηλής ραπτικής».
Τα μοτίβα της είναι γεωμετρικά. «Έχουν έναν μινιμαλισμό και αυτό δεν τα κάνει φλύαρα». Η αλήθεια είναι αν μισοκλείσεις τα μάτια σου, θα δεις ένα καρό εδώ, ρίγες εκεί. Και μέσα σε αυτή τη γεωμετρία κρύβεται η επανάληψη του μοτίβου της που αν και προέρχεται από κάτι μικρό πολλές φορές, όπως ο κυκλαδίτικος αρπιστής, ή ο μινωικός ψαράς, καταλήγει σε κάτι πιο μεγάλο, που από μακριά μπορεί να φαντάζει απρόσμενο ή και ξένο.
Η ελληνικότητα όμως στο The Artians βρίσκεται σε κοινή θέαση. Η εικαστικός της μόδας αποφάσισε εξαρχής να έχει το βλέμμα στραμμένο στην Ελλάδα και να έλξει από το εξωτερικό «χωρίς σνομπισμό προς το ελληνικό κοινό».
Το brand με την εξωστρεφή εσωστρέφεια φέτος κυκλοφόρησε τη συλλογή SS26 με τίτλο Yalos που αντλεί την έμπνευσή της από τη σύγχρονη ελληνική κεραμική. Ο τίτλος, αν και εύκολα μπορεί να υποθέσει κανείς ότι εμπνέεται από τη θάλασσα και τον γιαλό, παραπέμπει σε κάτι βαθύτερο: στο γυάλωμα του πηλού. Τα μοτίβα βασίζονται στη συμβολική γλώσσα και τη γεωμετρία των νεοελληνικών κεραμικών, μεταφρασμένα σε σύνθετες επιφάνειες υφάσματος.
Η πραγματική βιωσιμότητα
Η έννοια της διαχρονικότητας επανέρχεται διαρκώς στη συζήτησή μας.
Οι πελάτισσες επιστρέφουν ξανά και ξανά. Πολλές διατηρούν στη ντουλάπα τους κομμάτια που αγόρασαν πριν από επτά ή δέκα χρόνια. «Όταν βλέπω στον δρόμο γυναίκες να φοράνε πουκάμισο δέκα χρόνων πριν, συγκινούμαι πάρα πολύ». Η ίδια ορίζει την ουσία της βιωσιμότητας ως αντοχή στον χρόνο.
Βιωσιμότητα είναι να ψωνίζεις τη ντουλάπα σου.
Εξηγεί την παρεξηγημένη αντίληψη της φυσικής ίνας ως βιώσιμης λύσης. «Αν δεν υπήρχαν συνθετικές ίνες, μόδα δεν θα υπήρχε. Καμία υψηλή ραπτική δεν δημιουργήθηκε από φυσικές ίνες».
Προσθέτει πως ακόμη και το μετάξι είναι για πολύ συγκεκριμένα ρούχα. Δεν μπορεί να υποστηρίξει υψηλή ραπτική καθώς δεν έχει δομή. Η σύνθεση του υφάσματος φέρνει το θεμιτό αποτέλεσμα στην εφαρμογή αλλά και στη διατήρηση του ρούχου της.
«Βιωσιμότητα είναι φυσικά η προσεκτική χρήση και διαχείριση των υλών που χρησιμοποιείς, να μην πετάς. Ανακυκλώνω τα κομμάτια μου».
Για την ίδια, η βιωσιμότητα βρίσκεται στο επίκεντρο του επιχειρηματικού μοντέλου του The Artians που ως brand παραμένει συνειδητά περιορισμένο. Τα περισσότερα κομμάτια παράγονται σε μικρούς αριθμούς. Ορισμένα είναι σχεδόν μοναδικά.
Όταν ένα print ολοκληρώσει τον κύκλο του, δεν επανεκδίδεται. Τα εναπομείναντα υφάσματα μετατρέπονται σε νέα αντικείμενα, όπως παπούτσια τα οποία κατασκευάζει ένα μικρό ελληνικό εργαστήριο σε πολύ περιορισμένο αριθμό και με μια αργή, ίσως επιχειρηματικά επίπονη, αλλά άρτια διαδικασία.
Η λογική της μαζικής παραγωγής δεν την ενδιαφέρει. Αντίθετα, την ενδιαφέρει η σχέση ανάμεσα στο ένδυμα και στη γυναίκα που το φορά. «Θέλω όταν τα φοράνε να νιώθουν σπουδαίες. Να νιώθουν βασίλισσες».
Πιστεύω πολύ στην ενέργεια των πραγμάτων.
Eξηγεί πως ο τρόπος παραγωγής από το ποιος ακουμπάει το ύφασμα μέχρι το ποιος το ετοιμάζει σε μια όμορφη συσκευασία για τον πελάτη, έχει μεγάλη βαρύτητα.
Ο σχεδιαστής που αγαπά τις γυναίκες φαίνεται
Αυτή η επιθυμία εξηγεί ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την επιτυχία του brand. Τα ρούχα της είναι συνειδητές, προσωπικές επιλογές με συναισθηματική διάρκεια γιατί όταν ο σχεδιαστής αγαπά τις γυναίκες αυτό φαίνεται.
«Αυτό είναι το διαστασιολόγιο της πραγματικής γυναίκας». Σύμφωνα με την ίδια, εδώ, δεν γίνεται οικονομία υφάσματος εις βάρος της γυναικείας αυτοπεποίθησης. Υπάρχει άνεση, κομψότητα, πολυλειτουργικότητα.
Μπορεί το ατελιέ της στην Κηφισιά να δίνει την αίσθηση ενός concept store, το ρούχο όμως παραμένει στο κέντρο της εμπειρίας με τα αξεσουάρ να το υποστηρίζουν.
Η Καμπισοπούλου παρακολουθεί τις διεθνείς τάσεις φυσικά, μελετά τις αλλαγές στη μόδα και γνωρίζει τις ανάγκες της αγοράς. Παραμένει όμως προσηλωμένη στη δική της δημιουργική γλώσσα. «Δεν κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι. Αυτό που κάνω είναι αυτό που μπορώ να κάνω εγώ».
Αναφορικά με την εγχώρια μόδα παρατηρεί πως προβάλλεται το ξένο. Η συχνότητα αυτής της τάσης ωθεί την αντιγραφή. Η ίδια πιστεύει στη δύναμη της αυθεντικότητας ως κάτι που αξίζει.
Ένα δυναμικό μέλλον
Το επόμενο κεφάλαιο για το brand περιλαμβάνει μια νέα capsule συλλογή υψηλής ραπτικής, περαιτέρω ανάπτυξη και σταδιακή διεύρυνση του δημιουργικού της κόσμου. Ο ιερός όφις έρχεται ως κεντρικό, ενδυναμωτικό μοτίβο της επόμενης συλλογής.
Η φιλοδοξία της δεν είναι να γίνει μεγαλύτερη. Είναι να γίνει διαχρονική. Όπως τα prints που σχεδιάζει. Όπως τα κεραμικά που μελετά.
Όπως οι γυναίκες που επιστρέφουν κάθε χρόνο για να προσθέσουν ένα ακόμη κομμάτι στη συλλογή τους, γεγονός που αποτελεί για την Κωνσταντίνα Καμπισοπούλου την πιο πολύτιμη ανταμοιβή.
«Θέλω να δω το The Artians να έχει διαχρονικότητα, και θέλω να το δω, και το πιστεύω, ότι θα έχει συλλεκτικότητα και στο μέλλον».
Διαβάστε επίσης:
Ελεύθερνα: Όταν το σύγχρονο μπαλέτο συναντά μια αρχαία τελετουργία
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
Μοιραστείτε την άποψή σας
ΣχόλιαΓια να σχολιάσετε χρησιμοποιήστε ένα ψευδώνυμο. Παρακαλούμε σχολιάζετε με σεβασμό. Χρησιμοποιείτε κατανοητή γλώσσα και αποφύγετε διατυπώσεις που θα μπορούσαν να παρερμηνευτούν ή να θεωρηθούν προσβλητικές. Με την ανάρτηση σχολίου, συμφωνείτε να τηρείτε τους Όρους του ιστότοπου contact Δημιουργήστε το account σας εδώ, για να κάνετε like, dislike ή report ακατάλληλα/προσβλητικά σχόλια.