Αυτά προσθέτουν κατ’ ελάχιστον άλλα €650 το μήνα στο κόστος ενός υπαλλήλου και πιθανόν τα μισά πάνε στο κράτος, δηλαδή τα €325 το μήνα.

Το κράτος εισπράττει δηλαδή €623,9 για κάθε εργάσιμο μήνα (11 το χρόνο) που ο υπάλληλος θα πάρει €498,1×14/11=€633,95 για δουλειά ενός μήνα.

Όλα αυτά συμβαίνουν πριν ο μικρομεσαίος εργοδότης βγάλει κέρδος το πρώτο ευρώ.

Άρα για να μπορεί να προσλάβει έναν υπάλληλο των €586 θα πρέπει να ξέρει πως θα του παράγει πρόσθετο τζίρο τουλάχιστον €1.582,33 για κάθε μήνα που ο υπάλληλος θα εργάζεται, πριν βγάλει έστω και ένα ευρώ.

Με την αγορά πεσμένη -30% αυτό είναι δυσκολο.

Με 70% εισφορο-φορολόγηση, για να έχει καθαρό κέρδος €100 το μήνα από τον υπάλληλο, θα πρέπει ο υπάλληλος να παράγει €333,33 ευρώ το μήνα παραπάνω από όσα κοστίζει, ανεβάζοντας τον πήχυ στα €1.985,66 τζίρου το μήνα.

Για ένα κατοστάρικο το μήνα δηλαδή να πάρει ρίσκο να ανεβάσει το τζίρο του €2.000 το μήνα ή να μπει φυλακή ως προσωπικά υπεύθυνος για το χειρόφρενο της οικονομίας και το αμόκ του κρατισμού.

Για να δίνει €623,9 το μήνα στο κράτος πριν βγάλει ουτε ένα ευρώ, και κατόπιν άλλα €233,33 για να πάρει το κατοστάρικό του.

Όποιος δεν καταλαβαίνει γιατί υπάρχει τόση ανεργία, γιατί οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις διώχνουν αντί να προσλαμβάνουν κόσμο, να πα να ζήσει στη Βόρεια Κορέα.

Άντε μπράβο!