Με την παρουσία του στη Θεσσαλονίκη, ο  Αλέξης Τσίπρας σηματοδότησε την επιστροφή στην κανονικότητα. Όχι μία γενική, αλλά μια συγκεκριμένη κανονικότητα. Την κανονικότητα του ΣΥΡΙΖΑ. 

Πως πήγε ο ΣΥΡΙΖΑ στο 35% το 2015; Προωθώντας ένα αφήγημα καλών και κακών – οι καλοί αριστεροί , που θα άλλαζαν την Ευρώπη με την δύναμη της διαπραγμάτευσης απέναντι στους κακούς δεξιούς, πάσης φύσεως, οι οποίοι κοιμούνταν και ξυπνούσαν με όνειρα υφαρπαγής των περιουσιών των Ελλήνων. 

Με το ίδιο αφήγημα , κατάφερε να παραμείνει σε ποσοστά πάνω από 30% στις φετινές εκλογές – ένα κόμμα που κυβέρνησε επί 4,5 χρόνια την εποχή των Μνημονίων, κατάφερε να συγκρατήσει πάνω από 90% των ψήφων που το είχαν επιλέξει για να αναλάβει την εξουσία: το αφήγημα ήταν απλό – να μην έλθει η δεξιά , που ξυπνάει και κοιμάται με το όνειρο να αρπάξει τις περιουσίες , τις θέσεις εργασίας , τη ζωή και τα όνειρα των πολιτών.

Οι εκλογές έγιναν καλοκαίρι – έτσι , ήταν μάλλον αναμενόμενο ότι στην αρχή, όλα θα κυλούσαν τυπικά: η νέα κυβέρνηση θα έτρεχε για να δείξει ότι έχει διάθεση να κάνει παιχνίδι – και η αξιωματική αντιπολίτευση θα αρκούνταν σε κάποιες αναγνωριστικές τουφεκιές. 

Αυτό το σαββατοκύριακο, επανήλθε η κανονικότητα του αφηγήματος του ΣΥΡΙΖΑ: ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθάρισε ότι είχε σχέδιο για τη μείωση των πλεονασμάτων. Ότι αυτό συνίστατο στην χρήση ενός ποσού 5 δις. Ευρώ από το μαξιλαράκι των δανεικών που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μόνον για τη μείωση του χρέους. Ότι το είπε αυτό στους δανειστές – εν μέσω προεκλογικής περιόδου σε όλη την Ευρώπη. Και ότι εκείνοι δεν άρχισαν να ουρλιάζουν, άρα συμφωνούσαν…

Αλλά αυτά τα ξέραμε, τα είχε ξαναπεί. Το καινούργιο ήταν το άλλο – ότι ο νέος πρωθυπουργός δεν ακολούθησε τα βήματά του, αλλά ετεροχρόνισε την υπόθεση της μείωσης των πλεονασμάτων , που θα μπορούσε να δώσει χώρο για φοροελαφρύνσεις, επειδή είναι ένας δεξιός που ξυπνάει και κοιμάται αναζητώντας τρόπο υφαρπαγής της περιουσίας , της δουλειάς, της ζωής και των ονείρων κάθε ελληνικής οικογένειας, πλην των πλουσίων και ισχυρών. 

Ο Αλέξης Τσίπρας διαφημίζει πάλι το ίδιο αφήγημα που τον οδήγησε στην εξουσία. Οι καλοί και οι κακοί – ο Μητσοτάκης μπορεί, αλλά δεν θέλει να ελαφρύνει τον λαό εδώ και τώρα, επειδή έτσι είναι η φύση του, ενώ ο Τσίπρας είχε βρει όλες τις λύσεις, αλλά δεν πρόλαβε να τις εφαρμόσει επειδή έγιναν οι εκλογές. Μία αναφορά στον Αίσωπο – όπου ο σκορπιός τραυματίζει, αλλά δεν σκοτώνει τον βάτραχο…

Ακόμα και για τη ΔΕΗ, μία υπόθεση προαναγγελθέντος θανάτου , για την οποία ακόμα και οι διορισμένοι από τον ΣΥΡΙΖΑ αρμόδιοι εκλιπαρούσαν για λύσεις , το αφήγημα Τσίπρα θέλει απλά τον κ. Κωστή Χατζηδάκη να μπορεί, αλλά να μην θέλει να τη σώσει χωρίς να επιβαρυνθεί ο καταναλωτής. Και γιατί πρέπει να επιβαρυνθεί ο καταναλωτής; Για να μπορέσει μετά να ξεπουλήσει τα «καλά» κομμάτια της εταιρείας στα συμφέροντα. 

Εν ολίγοις, κανονικότητα: ο υπό μετασχηματισμό ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα θα πορευτεί και στο 2020 όπως πορεύτηκε από την πρώτη στιγμή των Μνημονίων, με καλούς και κακούς. Οι κακοί θα νικούν για λίγο , αλλά οι καλοί θα στρώνουν το δρόμο για την επόμενη διακυβέρνηση