Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον άκουσα προ ολίγου τις επίσημες διαρροές και τα παραλειπόμενα από το προσχέδιο της συμφωνίας μεταξύ Βρετανίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Brexit. Με την 29η Μαρτίου 2019 να αποτελεί την ημερομηνία αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου, η πρώτη ανάγνωση του προσχεδίου μας προϊδεάζει ότι η όλη διαδικασία θα ολοκληρωθεί μάλλον μια δεκαετία αργότερα.

Τα εμπόδια που εμφανίζονται (εσκεμμένως ή όχι) φαίνονται ανυπέρβλητα. Ψηλά στον κατάλογο, το καθεστώς των συνόρων μεταξύ Β. Ιρλανδίας και Ιρλανδίας.

Η δημιουργία συνόρων (“Hard Border”) μεταξύ της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας και της Βορείου Ιρλανδίας που θα πρέπει να ισχύσει, θα αποτελέσει καταπάτηση της ιστορικής συμφωνίας ειρήνευσης (“Good Friday Agreement”) που υπεγράφη επί Πρωθυπουργίας Μπλερ, η οποία και τερμάτισε δεκαετίες βίας μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών.

Αν προσθέσει και τα επι μέρους άλυτα, προς το παρόν, ζητήματα των εμπορικών συναλλαγών με τα κράτη-μέλη της Ε.Ε, της επαναφοράς ταξιδιωτικών περιορισμών και πολλών ακόμα, δημιουργείται και επί δικαίω, η εντύπωση ότι θα εφαρμοσθεί ένα ιδιότυπο μοντέλο συνύπαρξης της Βρετανίας εντός της Ε.Ε. Ακριβώς όμως, το αντίθετο με αυτό που αποφάσισε ο βρετανικός λαός στο σχετικό Δημοψήφισμα.

Εν αναμονή!