Τεκμήρια αισιοδοξίας – Η τέχνη στους καλούς καιρούς

Ένας κόσμος σε μετάβαση. Οριοθετημένος από τεράστια παγκόσμια γεγονότα και με νέα άλματα μπροστά του. Ο κόσμος της δεκαετίας του ΄90, όταν και στην τέχνη το τοπίο αναμοχλευόταν -πάλι- προετοιμάζοντας καλλιτέχνες και κοινό για τη σημερινή εικόνα του.

Αλλά «No Time for Melancholy» όπως δηλώνει η έκθεση που προετοιμάζεται για τον Ιανουάριο στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης με θέμα την «Ελληνική τέχνη από τα ΄90» με έργα της συλλογής του. Μια αναφορά σε μια κομβική για την ελληνική καλλιτεχνική σκηνή εποχή, που σηματοδοτήθηκε ως μια ιστορική παρένθεση αισιοδοξίας και ταχύτατου μετασχηματισμού, κατά την οποία διαμορφώθηκε το σημερινό τοπίο της σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα.

Δύο είναι τα γεγονότα που σημαδεύουν αυτήν την περίοδο: η πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989 και η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους το 2001. Παράλληλα όμως, το καθημερινό και καλλιτεχνικό βίωμα διαμορφώνεται από νέες τεχνολογίες και μορφές επικοινωνίας αλλά και από την υπόσχεση ενός μόνιμα διασυνδεδεμένου κόσμου. Ενώ οι καλλιτέχνες της έκθεσης, στα πρώτα τους βήματα τότε, σήμερα καταξιωμένοι στην πλειονότητά τους -αρκετοί μάλιστα διεθνώς- πειραματίζονται με νέα μέσα και τρόπους έκφρασης.

Τα ερωτήματα

Προσεγγίζοντας τη συλλογή του ως ένα πεδίο που προσφέρει πολλαπλές δυνατότητες ανάγνωσης και ερμηνείας, το ΕΜΣΤ αξιοποιεί τα έργα της αυτής της περιόδου για να διερευνήσει ζητήματα που αφορούν το παρόν και το παρελθόν της τέχνης και του σύγχρονου κόσμου. Γιατί και οι καλλιτέχνες διερευνούν μέσα από το έργο τους το ζήτημα του διαδικτύου, ενώ παράλληλα θέτουν ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα, το φύλο, το σώμα και τα όρια ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο.

Το καλλιτεχνικό τοπίο που αναδύεται έτσι, μέσα από τη δράση τους －εξωστρεφές, κινητικό και ανανεωτικό－ θα εξελιχθεί στα επόμενα χρόνια και θα διαμορφώσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα αναπτυχθεί η σύγχρονη εικαστική σκηνή της χώρας, αλλά και το ίδιο το ΕΜΣΤ.

Σε επιμέλεια Άννας Μυκονιάτη παρουσιάζονται στην έκθεση έργα των Δημήτρη Αντωνίτση, Αλέξανδρου Γεωργίου, Χριστίνας Δημητριάδη, Δημήτρη Κόζαρη, Σοφίας Κοσμάογλου, Ντιάννας Μαγκανιά, Μίλτου Μανέτα, Σωκράτη Σωκράτους, Ελένης Χριστοδούλου και Αλέξανδρου Ψυχούλη. Μια δυναμική ομάδα που καθορίστηκε από την εποχή της και καθόρισε στο βαθμό συμμετοχής της, την σύγχρονη εικόνα της ελληνικής τέχνης.

Διαβάστε επίσης:

Belle Epoque: Η εποχή της ομορφιάς και της ελπίδας σε έκθεση

Ο Πικάσο, τα «ηρωικά χρόνια» και μια δημοπρασία για πολλά εκατομμύρια

Βρετανικό Μουσείο: «Ξέφρενο πάρτι» στη σκιά των Γλυπτών