Valentino Antibiblioteca: Το τερπνόν μετά του ωφελίμου και η επιστροφή του μαξιμαλισμού

Στη Bibliothèque Sainte-Geneviève του Παρισιού, ανάμεσα στα ξύλινα τραπέζια ανάγνωσης, τις πράσινες λάμπες και τα ράφια με τους χιλιάδες τόμους, ο Alessandro Michele παρουσίασε τη συλλογή Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027 για τον οίκο Valentino, με τίτλο Antibiblioteca.

Η βιβλιοθήκη, τόπος συσσώρευσης της γνώσης και διαφύλαξης της μνήμης, έγινε το σκηνικό μιας συλλογής που αναμετράται με την ίδια την έννοια της αξίας.

Αφετηρία του Michele είναι η αντιβιβλιοθήκη του Nassim Nicholas Taleb, όπως διατυπώνεται στο βιβλίο Μαύρος Κύκνος, μέσα από την αφήγηση της ιστορίας της προσωπικής βιβλιοθήκης του Umberto Eco.

Τα αδιάβαστα βιβλία, υποστηρίζει ο Taleb, έχουν ιδιαίτερη γνωστική αξία, καθώς ξεπερνούν τα όρια της γνώσης μας και διατηρούν ανοιχτό το πεδίο της ανακάλυψης. Η αντιβιβλιοθήκη αποτελεί ερευνητικό εργαλείο, ένα απόθεμα δυνητικής γνώσης που διευρύνεται μαζί με την επίγνωση όσων αγνοούμε.

Συγγενεύει, έτσι, με το ιαπωνικό tsundoku (積ん読), την πρακτική της συσσώρευσης βιβλίων που παραμένουν αδιάβαστα, φορτισμένων με την υπόσχεση μιας μελλοντικής εξερεύνησης.

Η ιδέα απέκτησε συγκεκριμένη μορφή ήδη από την πρόσκληση της επίδειξης, σχεδιασμένης ως κατάλογος φανταστικών βιβλίων, με τίτλους έργων που δεν υπάρχουν παρά μόνο στη σφαίρα της επινόησης.

Οι καλεσμένοι κλήθηκαν να φέρουν ένα βιβλίο από τα προσωπικά τους ράφια, επιλεγμένο με τη σκέψη ότι κάποιος άλλος θα ήθελε να το διαβάσει. Τα βιβλία δωρίστηκαν στη συνέχεια σε τοπικές δημόσιες βιβλιοθήκες. Η χειρονομία μετέφερε την ιδιωτική συλλογή στον χώρο της κοινής γνώσης, μετατρέποντας την προσμονή της ανάγνωσης σε πράξη προσφοράς.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, τα ενδύματα του Valentino συγκροτούν μια οπτική αντιβιβλιοθήκη. Όπως οι τόμοι του Eco, έτσι και τα ρούχα υπερβαίνουν τη χρηστική τους λειτουργία.

Κάποια θα φορεθούν, άλλα θα επιβιώσουν κυρίως μέσα από φωτογραφίες και εικόνες, ενώ ορισμένα θα παραμείνουν σχεδόν ανέγγιχτα. Η αξία τους, ωστόσο, κατοικεί και στις μορφές που προτείνουν, στις σιλουέτες που καθιστούν νοητές και στους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους επιτρέπουν να φανταστούμε το σώμα και την ταυτότητα.

Το κλειδί της κατανόησης της συλλογής είναι η σκέψη πως η δυνατότητα διατηρεί τη δύναμή της ακόμη και όταν δεν πραγματώνεται. Ένα ένδυμα δεν εξαντλείται στην πράξη της χρήσης, όπως ένα βιβλίο δεν εξαντλείται στην ανάγνωση. Και τα δύο συντηρούν έναν χώρο δυνητικότητας, όπου όσα δεν έχουν συμβεί παραμένουν ενεργά ως προοπτικές.

Στη συνάντηση βιβλιοθήκης και ραπτικής, ο Michele προτείνει μια αντίληψη της μόδας ως αρχείου φαντασίας και γνώσης. Η συλλογή δεν αφορά μόνο όσα επιλέγουμε να φορέσουμε, αλλά και όσα διατηρούμε ως δυνατότητες.

Η αισθητική της συλλογής συμπυκνώνει με εξαιρετική σαφήνεια τη σχεδιαστική γλώσσα του Michele: έναν μαξιμαλισμό που προτιμά τη θεατρικότητα από τη διακριτική πολυτέλεια και τη συσσώρευση από την αφαίρεση.

Διαφάνειες, κορσέδες, δαντέλες, φτερά, πούλιες, φιόγκοι, λεοπάρ μοτίβα και ογκώδη κοσμήματα συνθέτουν ένα εκλεκτικό σύνολο, όπου τα έντονα χρώματα και οι ετερόκλητες αναφορές συνυπάρχουν με μια σκόπιμα ατελή αίσθηση.

Στην ανδρική ένδυση, η χαλαρή ραπτική και τα στοιχεία της streetwear κουλτούρας εισάγουν μια πιο ανεπίσημη διάσταση. Πρόκειται για μια γνώριμη προσέγγιση του Michele, η οποία εδώ αποκτά ιδιαίτερη συνοχή. H υπερβολή λειτουργεί ως μέσο παραγωγής πολλαπλών εικόνων, ταυτοτήτων και δυνατοτήτων.

Η αισθητική απόλαυση, έτσι, γίνεται αφορμή για μια ουσιαστικότερη σκέψη για την επιθυμία και τον ανεξάντλητο ορίζοντα όσων μπορούμε ακόμη να ανακαλύψουμε.

Διαβάστε επίσης:

Boucheron x Christie’s: Σπάνια κοσμήματα σε μια μοναδική έκθεση 

Chanel: Ωδή στην Ελλάδα 

Schiaparelli: Η καθαρότητα του Daniel Roseberry είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται η μόδα