Πριν από τα Bayraktar, πέταξε ο Πήγασος – Η Ελλάδα έχει μια δεύτερη ευκαιρία στα drones

Υπάρχουν ορισμένες ιστορίες από την ελληνική αμυντική βιομηχανία που, όσο περνούν τα χρόνια, αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ο Πήγασος είναι μία από αυτές.

Σήμερα, όταν γίνεται συζήτηση για drones, το μυαλό των περισσότερων πηγαίνει στην Τουρκία. Τα Bayraktar, τα Akinci και πλέον το Kizilelma έχουν γίνει γνωστά πολύ πέρα από τα όρια της γειτονικής χώρας.

Δεν είναι μόνο τα ίδια τα αεροσκάφη. Είναι ολόκληρη η βιομηχανική προσπάθεια που χτίστηκε γύρω τους και η οποία έφτασε μέχρι τις εξαγωγές.

Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που στην Ελλάδα έχουμε μάλλον ξεχάσει.

Όταν η σημερινή τουρκική βιομηχανία UAV δεν υπήρχε ούτε ως ιδέα, η Ελλάδα είχε ήδη βάλει ένα δικό της μη επανδρωμένο αεροσκάφος στον αέρα.

Το πρόγραμμα του Πήγασου ξεκίνησε το 1979 και το πρώτο αεροσκάφος πέταξε το 1982. Η Πολεμική Αεροπορία και η ελληνική αεροπορική βιομηχανία είχαν μπει πολύ νωρίς σε έναν χώρο που σήμερα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της πολεμικής τεχνολογίας.

Προφανώς ο Πήγασος δεν είχε καμία σχέση με τα σημερινά UAV. Δεν είχε τις δυνατότητες, τους αισθητήρες, τα ηλεκτρονικά και την αυτονομία των σύγχρονων συστημάτων.

Για την εποχή του όμως ήταν ένα σημαντικό βήμα. Η ανάγκη ήταν συγκεκριμένη: επιτήρηση και συλλογή πληροφοριών χωρίς να χρειάζεται να βρίσκεται άνθρωπος μέσα στο αεροσκάφος.

Και η προσπάθεια δεν έμεινε σε ένα πρωτότυπο. Ο Πήγασος εξελίχθηκε και ο Πήγασος ΙΙ πέρασε στην επιχειρησιακή αξιοποίηση της Πολεμικής Αεροπορίας.

Εδώ αρχίζει ίσως η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της ιστορίας.

Η Ελλάδα είχε ξεκινήσει νωρίς. Δεν κατάφερε όμως να δώσει συνέχεια με την ίδια ένταση και να μετατρέψει αυτή την τεχνογνωσία σε μια μεγάλη, σταθερή παραγωγική δραστηριότητα. Το γιατί συνέβη αυτό είναι μια συζήτηση που κάποια στιγμή πρέπει να γίνει σοβαρά.

Γιατί αν υπήρχε τότε η διορατικότητα και κυρίως η σταθερή πολιτική και οικονομική στήριξη που απαιτούσε ένα τέτοιο πρόγραμμα, κανείς δεν μπορεί να ξέρει πού θα είχε φτάσει σήμερα η ελληνική βιομηχανία των drones.

Η Τουρκία, πάντως, πήρε έναν διαφορετικό δρόμο.

Επένδυσε στα UAV με συνέχεια. Δεν έμεινε μόνο στο αεροσκάφος. Δούλεψε παράλληλα πάνω στους κινητήρες, στα ηλεκτρονικά, στους αισθητήρες, στα όπλα, στις επικοινωνίες και στο λογισμικό. Δημιούργησε δηλαδή ένα οικοσύστημα γύρω από το drone.

Και όταν ήρθαν οι επιχειρησιακές δοκιμές και στη συνέχεια οι πρώτες μεγάλες εξαγωγικές συμφωνίες, το UAV έπαψε να είναι απλώς ένα πρόγραμμα ανάπτυξης. Έγινε προϊόν.

Αυτό είναι και το σημείο που έχει σήμερα σημασία για την Ελλάδα.

Γιατί η εικόνα έχει αλλάξει. Υπάρχουν πλέον ελληνικές εταιρείες και προγράμματα που δείχνουν ότι η χώρα μπορεί να ξαναμπεί δυναμικά στο παιχνίδι.

Το Archytas της ΕΑΒ είναι μια χαρακτηριστική προσπάθεια για ένα μεγαλύτερο ελληνικό UAV επιτήρησης. Ο Kerveros της ALTUS-LSA κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση, με δυνατότητα οπλικού φορτίου και δοκιμές πραγματικών πυρών.

Παράλληλα υπάρχουν μικρότερα ελληνικά UAV, συστήματα αισθητήρων και ηλεκτροοπτικών, επικοινωνιών, λογισμικού και αντιμετώπισης drones.

Και πλέον υπάρχει και το ΕΛΚΑΚ, με στόχο να δώσει πιο οργανωμένη ώθηση σε τέτοιες τεχνολογίες και να φέρει πιο κοντά την έρευνα, τις Ένοπλες Δυνάμεις και την ελληνική βιομηχανία.

Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο στοίχημα.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να προσπαθήσει να κατασκευάσει «ένα ελληνικό Bayraktar». Δεν είναι εκεί το θέμα.

Το ζητούμενο είναι να αποκτήσει τη δική της αλυσίδα μη επανδρωμένων συστημάτων.

Να μπορεί να σχεδιάζει και να παράγει το μικρό drone που θα χρησιμοποιεί μια μονάδα στο πεδίο, αλλά και το μεγαλύτερο UAV επιτήρησης. Να έχει δικά της περιφερόμενα πυρομαχικά, συστήματα anti-drone, αισθητήρες, κάμερες, επικοινωνίες και, κυρίως, λογισμικό.

Γιατί πλέον το drone δεν είναι κάποιο ακριβό και εξειδικευμένο «παιχνίδι» υψηλής τεχνολογίας. Οι σύγχρονες συγκρούσεις έδειξαν ότι χρησιμοποιείται μαζικά και συχνά αναλώσιμα. Άρα, εκτός από το πόσο καλό είναι ένα σύστημα, μετράει και το πόσα μπορείς να κατασκευάσεις και πόσο γρήγορα μπορείς να τα αντικαταστήσεις.

Εκεί βρίσκεται μία από τις βασικές διαφορές με την τουρκική προσέγγιση.

Και σίγουρα δεν είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν άνθρωποι με γνώση ή εταιρείες με δυνατότητες. Υπάρχουν μηχανικοί, ερευνητές και επιχειρήσεις που έχουν αναπτύξει ενδιαφέρουσες λύσεις.

Υπάρχουν τεχνολογίες και, σε αρκετές περιπτώσεις, ιδέες που θα άξιζε να αξιοποιηθούν πολύ περισσότερο, αν κάποιος ασχοληθεί σοβαρά θα δει ότι οι ελληνικές εταιρείες έχουν κάνει εκπληκτική δουλειά στον τομέα αυτόν.

Το δύσκολο είναι το επόμενο βήμα.

Να φύγουμε από το «φτιάξαμε ένα πρωτότυπο» και να πάμε στο «φτιάχνουμε εκατοντάδες». Και μετά, αν το προϊόν είναι ανταγωνιστικό, να μπορούμε να το πουλήσουμε και εκτός Ελλάδας εκεί πρέπει να επικεντρωθούμε.

Ο Πήγασος είναι μια υπενθύμιση ότι η Ελλάδα δεν εμφανίστηκε χθες στην ιστορία των drones. Η Πολεμική Αεροπορία είχε ανοίξει αυτή την πόρτα ήδη από το 1979.

Το θέμα είναι ότι τότε δεν την περάσαμε μέχρι το τέλος.

Σήμερα έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Το Archytas, ο Kerveros, το UCANDRONE και τα νέα προγράμματα δείχνουν ότι υπάρχει κινητικότητα και ότι η τεχνογνωσία υπάρχει.

Τώρα χρειάζεται το δύσκολο κομμάτι: συνέχεια, παραγωγή και αποτέλεσμα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι εκθέσεις και τα πρωτότυπα είναι μόνο η αρχή.

Η Ελλάδα απέδειξε πριν από περισσότερα από σαράντα χρόνια ότι μπορεί να φτιάξει UAV.

Αυτό που μένει να αποδείξει τώρα είναι ότι μπορεί να φτιάξει βιομηχανία.

Να μπορέσουμε, επιτέλους, να βγάλουμε από τις δικές μας γραμμές παραγωγής ένα ελληνικό drone, για τις δικές μας ανάγκες και, γιατί όχι, για τις ανάγκες άλλων χωρών.

Διαβάστε επίσης: 

Όσα θα πει ο Μητσοτάκης στον ΟΗΕ – Μήνυμα σε Τουρκία με έμφαση στο Διεθνές Δίκαιο – Τι θα πει για Κυπριακό και ΤΝ

Πιερρακάκης για Millenium: Στόχος μας η Αθήνα να εξελιχθεί σε έναν ισχυρό ευρωπαϊκό κόμβο για επενδύσεις και διεθνές ταλέντο

Ελληνικοί Patriot στη Σαουδική Αραβία κατέρριψαν βαλλιστικό πύραυλο και drone