Θα σταθούμε μόνο σε ένα σημείο από όσα υποσχέθηκε ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζοντας το πρόγραμμά του στη Θεσσαλονίκη. Θα χρειαζόμασταν την έκταση ενός μυθιστορήματος για να τα αναλύσουμε όλα, οπότε θα σταθούμε σε ένα παράδειγμα που φανερώνει τη νοοτροπία.
Μίλησε λοιπόν για δωρεάν μετακινήσεις στις αστικές συγκοινωνίες, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ωραίο είναι αυτό για όσους κυκλοφορούν με τα λεωφορεία και για το δικό τους πορτοφόλι θα είναι όντως δωρεάν. Οι συγκοινωνίες όμως δεν γίνονται τσάμπα αν ο επιβάτης κυκλοφορεί χωρίς εισιτήριο. Κάποιος πρέπει να πληρώσει τον οδηγό. Δεν είναι εθελοντής ώστε να είναι δωρεάν η μετακίνηση. Κάποιος πρέπει να πληρώσει τα καύσιμα, κάποιος πρέπει να αγοράσει το όχημα, να κάνει τη συντήρηση. Άρα η δωρεάν μετακίνηση είναι κατ’ επίφαση δωρεάν.
Ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ υποστηρίζει ότι τα δωρεάν πέρα δώθε με τα λεωφορεία θα έχουν ένα δημοσιονομικό κόστος 200 με 250 εκατομμύρια ευρώ για τις δύο πόλεις. Τόση είναι η είσπραξη από τα εισιτήρια και τις κάρτες. Δεν είναι όμως μόνο αυτά τα χρήματα που καλύπτει το κράτος. Αυτό που παλιά το λέγαμε «επιδότηση» τώρα λέγεται δημόσια χρηματοδότηση για το συγκοινωνιακό έργο και κοστίζει στους φορολογούμενους περίπου 320 εκατομμύρια. Αυτό το ποσό από κάπου προέρχεται και δεν βλέπουμε πώς εφαρμόζεται η αριθμητική των δωρεάν μετακινήσεων με τους χαμηλότερους φόρους.
Αν ισχύει η προσθαφαίρεση, «δίνω παραπάνω παροχές, δηλαδή αυξάνω τα έξοδα και ταυτόχρονα μειώνω τα έσοδα», δημιουργείται μια τρύπα. Ξέρουμε από δημοσιονομικές τρύπες, ακόμα ξεπληρώνουμε τη γενναιοδωρία των προηγούμενων, που ήθελαν να έχουν και κοινωνική πολιτική και χαμηλή φορολόγηση και να μην κόψουν τίποτα. Καθώς δεν ακούσαμε κάπου μια δέσμευση ότι θα απολυθούν χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι συνολικά κοστίζουν 24 δισεκατομμύρια τον χρόνο.
Αν λοιπόν ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε ότι θα κάνει τις συγκοινωνίες δωρεάν απολύοντας δέκα χιλιάδες υπαλλήλους ή αυξάνοντας τους φόρους, θα ήταν πιο πειστικός για εκείνους που θυμούνται και συγκρίνουν. Δεν λέμε ότι είναι κακοπροαίρετος ούτε ότι είναι κακό να κυκλοφορεί ο κόσμος με δωρεάν λεωφορεία. Απλά δεν είναι δωρεάν και αν γίνουν δωρεάν για φέτος, ο λογαριασμός θα έρθει στα παιδιά μας, όπως έγινε με τις προηγούμενες γενιές, που χόρτασαν πασοκική ευδαιμονία και υποχρέωσαν τα παιδιά και τα εγγόνια τους να εξοφλήσουν.
Για να μην τα πολυλογούμε, αν τα βάλουμε όλα σε μια σειρά, από το δώσε μπάρμπα στο κόψε κάτι, είναι σχεδόν απίθανο να υλοποιηθεί το πακέτο των υποσχέσεων. Τα δωρεάν εισιτήρια που δεν είναι καθόλου δωρεάν είναι μόνο ένα παράδειγμα ενός τρόπου σκέψης που έχει καρδιά αλλά δεν έχει άβακα. Με αυτή την εξέλιξη άλλοι επιχαίρουν, άλλοι λυπούνται και όλοι ξέρουμε ότι το ημερολόγιο δεν θα ξαναγράψει ποτέ 1981.
Διαβάστε επίσης
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
