Ένα σάντουιτς με αρνί και αγκινάρα έχει γίνει υπόθεση του υπουργείου Υγείας. Μια καντίνα που πωλούσε αμφίψωμα το καλοκαίρι θα απασχολήσει τον Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος είναι ιδιαίτερα ανοιχτός στην ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά και όσους αντιλαμβάνονται δημιουργικά την παρουσία τους πάνω στη γη. Εν προκειμένω στη γη της Τήνου.

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το Κέντρο Υγείας Τήνου έχει ελλείψεις, σε προσωπικό, σε μηχανήματα, σε υποδομές. Γι’ αυτό και γίνονται δωρεές. Τη μια χρονιά ένας σύλλογος πληρώνει μισθό σε τραυματιοφορέα. Την άλλη η εκκλησία προσφέρει εξοπλισμό και ένας εφοπλιστής χτίζει σπίτια για τους γιατρούς. Όλα ευπρόσδεκτα από την τοπική κοινωνία και τους αρμόδιους.

Φέτος ο Παναγιώτης Ανδρεάδης, ναυπηγός στο επάγγελμα, παιδιόθεν παραθεριστής στο νησί, είχε την ιδέα να φτιάξει μια καντίνα για ένα μήνα και τα έσοδα να πάνε όλα στο Κέντρο Υγείας. Μαζεύτηκαν 35 εθελοντές, έφτιαξαν συνταγές με τοπικά προϊόντα και καθένας είχε τον ρόλο του. Δηλαδή καθένας έδωσε χρόνο, ενέργεια, κόπο για το συλλογικό καλό.

Μετά από συζήτηση με τον δήμαρχο Παναγιώτη Κροντηρά και τον διοικητή του Κέντρου Υγείας Γιώργο Βασιλάκη, συμφωνήθηκε προφορικά τα χρήματα να διατεθούν για έναν σύγχρονο ιατρικό υπερηχοτομογράφο και για τη χρηματοδότηση ενός ασφαλιστηρίου συμβολαίου αεροδιακομιδής, ώστε να εξασφαλίζεται η αερομεταφορά ασθενών σε περιπτώσεις ανάγκης.

Μαζεύτηκαν 60.000 ευρώ, αλλά ο Χρήστος Ροϊλός, διοικητής της 2ης Υγειονομικής Περιφέρειας Πειραιώς και Αιγαίου, δεν τα θέλει. Δεν τον είχαν ρωτήσει, λέει. Δεν είχαν πάρει άδεια. Μόνοι τους αποφάσισαν να μαζέψουν λεφτά. Και προφανώς δεν τον κάλεσαν να κόψει μια κορδέλα, να κάνει χειραψίες, να πάρει ολίγη από την αίγλη του εγχειρήματος. Όχι μόνο δεν θέλει τα λεφτά, αλλά η δήλωσή του περιέχει κακόπιστες αναφορές.

Ο άρχοντας Υγείας Αιγαίου λέει ότι «Δεν υποβλήθηκε και δεν υπογράφηκε γραπτή συμφωνία που να καθορίζει τον φορέα και τον τρόπο συγκέντρωσης και διαχείρισης των χρημάτων, τον οικονομικό έλεγχο, το τελικό ποσό και τον ακριβή προορισμό του». Το κακόπιστο και αβάσιμο είναι η αχρείαστη αναφορά στη διαχείριση και στον οικονομικό έλεγχο των χρημάτων, που αφήνει υπονοούμενο περί ατασθαλίας εκεί όπου δεν υπάρχει καμία τέτοια ένδειξη. Το κλείνει θεαματικά γράφοντας ότι επιφυλάσσεται «κάθε νομίμου δικαιώματός του», δηλαδή του δικαιώματος «μου χαρίζουνε γάιδαρο και τον κοιτάω στα δόντια».

Κανονικά, όταν μια μονάδα έχει ελλείψεις και μια ομάδα πάει να βοηθήσει, ο αρμόδιος κάνει τα πάντα για να εξασφαλίσει τη δωρεά. Κανονικά έπρεπε να πει στο τηλέφωνο «μην κλείσετε τη γραμμή, κύριε Ανδρεάδη, θα βρω τον τρόπο να τα αξιοποιήσω τα εξήντα χιλιάρικα, το μηχάνημα θα το πάρουμε με άλλα κονδύλια, αλλά μην κλείσετε, θέλουμε και γάζες, θέλουμε και σαπούνια, θέλουμε και ένα έξτρα κρεβάτι». Όπως κάνει ο Άδωνης Γεωργιάδης, ο οποίος δημόσια ευχαριστεί τους δωρητές και ευεργέτες. Για την πρωτοβουλία T2T Canteen («από την Τήνο για την Τήνο»), ο Ροϊλός έπρεπε να πει πρώτα ένα «ευχαριστώ» και κατόπιν να καθοδηγήσει την ομάδα στα διαδικαστικά.

Είναι πιθανό να έγιναν λάθη επί της διαδικασίας. Ας το δούμε όμως με κατανόηση: δεν έχουν γραμματείς, δεν έχουν συμβούλους. Ας μην συγκρίνουμε με εκείνους που έχουν εμπειρία από ντουζίνες ευεργεσίες. Όταν για παράδειγμα ο Θανάσης Μαρτίνος προχωρά σε μια ακόμα δωρεά στο νησί, έχει από πίσω του μια ολόκληρη δομή, ένα ίδρυμα που έχει κάνει πολλές, πολλές δωρεές, πολλών εκατομμυρίων ευρώ.

Υπάρχει μια ακόμη λεπτομέρεια. Όταν ο Άρχοντας Υγείας Αιγαίου Πελάγους αρνήθηκε τα εξήντα χιλιάρικα, ο πρόεδρος του Κέντρου Υγείας Τήνου, Γεώργιος Βασιλάκης, υπέβαλε την παραίτησή του, επικαλούμενος τις χρόνιες ελλείψεις προσωπικού και τα δομικά προβλήματα. Είναι η επίσημη αιτιολόγηση. Η παραίτηση ήρθε αφού ο Ροϊλός τον «άδειασε». Και αυτό, για όσους παρακολουθούν την υπόθεση από κοντά, έχει τη σημασία του.

Αντί λοιπόν να αγκαλιάσει ο Ροϊλός την πρωτοβουλία, βρίσκει λάθη, αφήνει υπονοούμενα και απειλεί. Η απόλυτη αντιστροφή της λογικής, η απόλυτη οπισθοδρόμηση στην ιδέα της διακυβέρνησης. Η καντίνα έχει τη φιλοσοφία «καθένας μας μπορεί να συμβάλει», αγοράζοντας αμφίψωμο, προσφέροντας μια ώρα εργασίας, προσφέροντας υλικά.

Έχει πλάκα και το σημείο όπου είχε στηθεί το κινητό μαγαζάκι. Στον Άγιο Πέτρο της Οξωμεριάς. Από εκεί θα μπορούσαν να πετάξουν με σφεντόνα μερικά σάντουιτς στην αυλή του πρωθυπουργού. Το σπίτι του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι στην πλαγιά από κάτω. Οι άνθρωποι της καντίνας προφανώς δεν πιστεύουν σε μάννα εξ ουρανού ούτε σε υπερηχοτομογράφο εξ ουρανού. Έλειπε το μηχάνημα, αποφάσισαν να το αγοράσουν. Μάζεψαν όλα αυτά τα χρήματα σε μόλις ένα μήνα. Τόσο λειτούργησε, από 18 Ιουλίου ως 18 Αυγούστου.

Ένας πρακτικός διοικητής θα έλεγε «πώς μπορώ του χρόνου να το μακρύνω σε 45 μέρες;», «πώς μπορώ αυτό να το κάνω θεσμό, να υπάρχει ακόμα κι όταν εγώ δεν θα είμαι στο πόστο μου;». Για τον υπουργό Υγείας και για όλους τους πολιτικούς, όλων των κομμάτων, η καντίνα έδωσε ένα μάθημα: «όλοι μαζί μπορούμε». Και δεν έχει να κάνει με φιλανθρωπία τύπου Φρειδερίκης, καθώς συμμετείχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι, σε τόσους πολλούς ρόλους. Είναι πολιτική δράση από κάτω προς τα πάνω.

Πέρα από τον εμπνευστή, πέρα από τους 35 εθελοντές, υπήρξαν και όλοι αυτοί που οδήγησαν μέχρι εκεί, για να συμβάλλουν. Οι πελάτες θα μπορούσαν να τρώνε και να πίνουν αλλού. Οι εθελοντές θα μπορούσαν να βάζουν τα λεφτά στην τσέπη τους. Εκεί ακριβώς είναι η αδυναμία κατανόησης του Χρήστου Ροϊλού. Ο Πάνος Ανδρεάδης θα μπορούσε την ίδια καντίνα να τη δουλέψει με τρεις υπαλλήλους, να τους δώσει από ένα χιλιάρικο, και όλο το ρευστό να του μείνει κέρδος. Εντάξει, όχι όλο, επειδή οι φόροι είναι υψηλότατοι, αλλά δεν είναι της παρούσης να γκρινιάξουμε και για τα φορολογικά.

Διαβάστε επίσης: 

Εκατομμύρια βιβλία, δώρο από την Ντόλι Πάρτον

Νέα Δημοκρατία: Το πρόγραμμα επισκέψεων και εκδηλώσεων ενόψει της 90ής ΔΕΘ

Σταύρος Παπασταύρου: Τρία Ειδικά Χωροταξικά Πλαίσια, μία ενιαία στρατηγική για τη βιώσιμη ανάπτυξη