Η Serie A ανοίγει επισήμως τον φάκελο private equity, επιχειρώντας να πουλήσει έως και το 49% της εταιρείας που διαχειρίζεται τα διεθνή τηλεοπτικά δικαιώματά της. Πρόκειται για μια κίνηση με ξεκάθαρο στόχο: την άμεση εισροή κεφαλαίων και τη μακροπρόθεσμη αύξηση των εσόδων από αγορές εκτός Ιταλίας.

Η συγκεκριμένη μονάδα αποφέρει περίπου 250 εκατ. ευρώ ετησίως, ποσό που υπολείπεται σημαντικά των αντίστοιχων εσόδων της Premier League και της LaLiga. Το νούμερο αυτό αποτυπώνει το βασικό πρόβλημα της Serie A: η εμπορική της αξία στο εξωτερικό παραμένει περιορισμένη, παρά το ισχυρό brand και την ιστορική δυναμική των συλλόγων της.

1

Η JP Morgan έχει ήδη αναλάβει ρόλο συμβούλου, σχεδιάζοντας το επιχειρηματικό πλάνο και «τρέχοντας» τις πρώτες επαφές με επενδυτές. Το μοντέλο προβλέπει πολυετή συμφωνία, με upfront κεφάλαιο από τα funds και συμμετοχή τους στα μελλοντικά έσοδα.

Ποιοι επενδυτές μπαίνουν στο παιχνίδι

Στο κάδρο βρίσκονται μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια όπως Apollo, CVC, Ares και Sixth Street, τα οποία έχουν ήδη δεχθεί ανεπίσημες προσεγγίσεις. Η επίσημη διαδικασία αναμένεται να ξεκινήσει εντός των επόμενων εβδομάδων, εφόσον διαπιστωθεί επαρκές ενδιαφέρον. Το ενδιαφέρον των funds δεν είναι τυχαίο. Το ποδόσφαιρο παραμένει ένα από τα λίγα «ζωντανά» τηλεοπτικά προϊόντα με σταθερή αξία, ειδικά σε μια εποχή κατακερματισμού της αγοράς περιεχομένου. Τα δικαιώματα, τα χορηγικά πακέτα και τα events εκτός Ιταλίας – όπως το ιταλικό Σούπερ Καπ – συνθέτουν ένα πακέτο που μπορεί να εξελιχθεί σε πιο αποδοτικό asset.

Η Serie A ουσιαστικά πουλάει προοπτική. Όχι το παρόν.

Γιατί η Serie A μένει πίσω διεθνώς

Το πρόβλημα είναι δομικό. Η ζήτηση για τα δικαιώματα της Serie A έχει υποχωρήσει τα τελευταία χρόνια, καθώς το πρόγραμμα των διοργανώσεων έχει «πνιγεί» από την επέκταση του Champions League και την κυριαρχία της Premier League στις αγορές.

Οι broadcasters επιλέγουν πιο εύκολα το αγγλικό προϊόν, που θεωρείται πιο εμπορικό και πιο εύκολα αξιοποιήσιμο σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Serie A, αντίθετα, δυσκολεύεται να δημιουργήσει πακέτα που να «πουλάνε» σε πολλαπλές αγορές με την ίδια ένταση. Αυτό αποτυπώνεται και στη στρατηγική: η λίγκα είχε θέσει στόχο να τριπλασιάσει τα διεθνή της έσοδα έως το 2030. Με τα σημερινά δεδομένα, η απόσταση από αυτόν τον στόχο παραμένει μεγάλη.

Το προηγούμενο του 2021 και ο κίνδυνος αποτυχίας

Η Serie A έχει ήδη αποτύχει μία φορά σε παρόμοια προσπάθεια. Το 2021 επιχείρησε να πουλήσει μερίδιο των εγχώριων τηλεοπτικών δικαιωμάτων έναντι περίπου 1,7 δισ. ευρώ, όμως η συμφωνία κατέρρευσε λόγω διαφωνιών μεταξύ των συλλόγων.

Το ίδιο ρίσκο υπάρχει και τώρα. Για να προχωρήσει οποιαδήποτε συμφωνία, απαιτείται έγκριση από τουλάχιστον 14 από τους 20 συλλόγους. Η εσωτερική πολιτική ισορροπία της λίγκας παραμένει εύθραυστη, ειδικά όταν πρόκειται για στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία. Η διαφορά αυτή τη φορά είναι ότι το asset είναι λιγότερο «ευαίσθητο» από τα εγχώρια δικαιώματα και άρα πιο εύκολο να περάσει. Ωστόσο, τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο.

Το ευρωπαϊκό μοντέλο που ακολουθείται

Η κίνηση της Serie A ακολουθεί το μοντέλο που ήδη έχουν εφαρμόσει άλλες λίγκες. Σε Ισπανία και Γαλλία, επενδυτικά κεφάλαια έχουν αποκτήσει μειοψηφικά πακέτα σε εταιρείες διαχείρισης τηλεοπτικών δικαιωμάτων, εξασφαλίζοντας μερίδιο στα μελλοντικά έσοδα.

Η λογική είναι απλή: οι λίγκες αποκτούν άμεσα ρευστό, ενώ οι επενδυτές «ποντάρουν» στην αύξηση της αξίας του προϊόντος τα επόμενα χρόνια. Για τη Serie A, αυτό μεταφράζεται σε μια επιλογή ανάγκης. Χωρίς εξωτερικό κεφάλαιο, η απόσταση από την Premier League και τη LaLiga δύσκολα θα μειωθεί. Με κεφάλαιο, υπάρχει πιθανότητα να καλυφθεί μέρος του χάσματος, αλλά με κόστος τον έλεγχο ενός κρίσιμου περιουσιακού στοιχείου.