Ο Τραμπ προσπαθεί χωρίς επιτυχία να βγει από τον πόλεμο με το Ιράν με την αίγλη του νικητή και η Ζωή Κωνσταντοπούλου προσπαθεί με μεγάλη επιτυχία να μαλώσει με όποιον βρει μπροστά της – κατά προτίμηση βουλευτή ή δημοσιογράφο. Επειδή και οι δύο περιπτώσεις αγγίζουν πλέον το όριο του γελοίου και, ταυτόχρονα, είναι «για κλάματα» (για να μην βάλουμε τα κλάματα όλοι εμείς), η στήλη θα ασχοληθεί με τις… ξαπλώστρες στον ήλιο.

Σχεδόν μισό εκατομμύριο ευρώ έδωσε ο πλειοδότης για 500 τετραγωνικά στο «Λιά» της Μυκόνου – μία ωραιότατη παραλία με πρασινογάλαζα νερά και τη μοναδική άμμο που έχει το συγκεκριμένο νησί. Το ποσό θεωρήθηκε τόσο μεγάλο που έγινε και πρωτοσέλιδο. Στην πράξη, όμως, είναι μικρό, διότι με τις πλέον συντηρητικές υποθέσεις ο πλειοδότης κατ’ ελάχιστο θα διπλασιάσει τα χρήματά του.

Σύμφωνα με τους κανονισμούς, στον χώρο μπορούν να τοποθετηθούν 60 ομπρέλες με δύο ξαπλώστρες η καθεμία. Ας υποθέσουμε ότι, στο διάστημα 6 μηνών, η πληρότητα φτάνει το 150% για τρεις μήνες (οι μισές ομπρέλες νοικιάζονται και δεύτερη φορά), είναι στο 100% για δύο μήνες και στο 75% για έναν μήνα.

Υποθέτουμε επίσης διαφοροποίηση της χρέωσης ανά σειρά, με την πρώτη να χρεώνεται 150 ευρώ κατ’ ελάχιστο, τη δεύτερη και τρίτη στα 120 ευρώ και τις υπόλοιπες σειρές στα 100 ευρώ. Ας υποθέσουμε, τέλος, ότι η αρχική επένδυση (διαμόρφωση χώρου, εξοπλισμός κ.λπ.) ανέρχεται σε 250.000 ευρώ.

Με αυτές τις –εξαιρετικά συντηρητικές– υποθέσεις, το ακαθάριστο έσοδο ανέρχεται σε 1,5 εκατ. ευρώ, οπότε το καθαρό σε περίπου 750.000 ευρώ.

Αλλά αυτό είναι ένα ελάχιστο ποσό. Καταρχάς ως προς τις ομπρέλες. Επειδή ο συγκεκριμένος χωρομετρικός κανονισμός (ο εξοπλισμός δεν πρέπει να καλύπτει πάνω από το 60% της περιοχής) συχνά παρακάμπτεται στην πράξη, μπορεί να υποτεθεί ότι το ανώτατο όριο –σε συνδυασμό με το μέγεθος της ομπρέλας και της ξαπλώστρας– φτάνει τις 80 ομπρέλες, σε διάταξη 8×10. Σε αυτή την περίπτωση, το ακαθάριστο έσοδο προσεγγίζει τα 2 εκατ. ευρώ.

Οι υποθέσεις ως προς την πληρότητα βασίζονται σε εκτιμήσεις από άλλα νησιά. Για τη Μύκονο είναι λογικό να αναθεωρηθούν προς τα επάνω τουλάχιστον κατά 25%, οπότε το ποσό των 2 εκατ. υπερβαίνεται εύκολα κατά 200.000 ευρώ.

Οι υποθέσεις ως προς τη χρέωση είναι επίσης συντηρητικές για τη Μύκονο. Αν υπολογιστεί μία απολύτως εύλογη (για το συγκεκριμένο νησί) αύξηση κατά 25%, το ακαθάριστο εισόδημα φτάνει τα 2,7 εκατ. ευρώ.

Σε όλα αυτά δεν έχουν υπολογιστεί έσοδα από κατανάλωση αναψυκτικών και ποτών. Με την υπόθεση ότι το ποτό πάντα αποφέρει καθαρά έσοδα, μία πρόχειρη εκτίμηση φέρνει τα ακαθάριστα έσοδα στα 4,5 εκατ. ευρώ, με βάση μία ημερήσια κατανάλωση που δεν ξεπερνά τα 50 ευρώ (για την ακρίβεια 48 ευρώ), ποσό απολύτως συγκρίσιμο με Ίμπιζα και Καραϊβική.

Ρεαλιστικά, η αρχική επένδυση του ¼ εκατ. ευρώ δεν περιλαμβάνει τον τομέα «φαγητό», οπότε τα συγκεκριμένα ποσά δεν υπεισέρχονται στον υπολογισμό. Δεν περιλαμβάνονται επίσης τα τρέχοντα λειτουργικά έξοδα — αγορές προϊόντων, εργασία, εισφορές (!) και απρόβλεπτα.

Ακόμη και με αυτά, όμως, η βασική εικόνα δεν αλλάζει:

Και λίγα έδωσε ο πλειοδότης για το Λιά.

Διαβάστε επίσης:

Όταν ο Τραμπ καταργεί τον πολιτισμό