Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα. Ο σεβασμός προς τους αγρότες είναι απεριόριστος. Η δουλειά τους δεν είναι απλώς επάγγελμα, είναι αποστολή.

Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει διατροφική επάρκεια, δεν υπάρχει πρωτογενής παραγωγή, δεν υπάρχει μέλλον για την ελληνική ύπαιθρο. Σε μια εποχή κλιματικής κρίσης, αυξημένου κόστους ενέργειας και διεθνών αναταράξεων, οι άνθρωποι που καλλιεργούν τη γη μας δίνουν τη σιγουριά ότι θα έχουμε να φάμε τα επόμενα χρόνια.

Η χθεσινή συνάντηση εκπροσώπων των αγροτών με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και η ανακοίνωση για βελτίωση των μέτρων στήριξης επαναφέρουν ένα ζήτημα που μας αφορά και μας έχουν πλέον κουράσει. Πώς στηρίζουμε τον κλάδο χωρίς να διαλύουμε την κοινωνική συνοχή και την καθημερινότητα χιλιάδων άλλων ανθρώπων.

Τα αιτήματά τους πρέπει να ληφθούν υπόψη και γι’ αυτό πολλοί από εμάς στηρίξαμε (τουλάχιστον αρχικά) τις κινητοποιήσεις τους. Όμως κάπου εδώ πρέπει να ειπωθεί και μια δύσκολη αλήθεια. Η αντικοινωνική συμπεριφορά δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ως μόνιμο μέσο διεκδίκησης.

Το κλείσιμο των δρόμων για μεγάλα χρονικά διαστήματα, σε περίοδο εορτών, δεν είναι μια «ενόχληση». Πέρα από πλήγμα στην οικονομία, μπαίνει και το ζήτημα της ελεύθερης μετακίνησης. Δεν χρειάζεται να πηγαίνουμε στο γιατρό ή να έχουμε δουλειές. Μπορεί να πηγαίνουμε πάνω κάτω για πλάκα, επειδή έτσι διασκεδάζουμε. Κι όμως. Χιλιάδες άνθρωποι στερήθηκαν το δικαίωμα να πάνε όπου θέλουν, όταν το θέλουν.

Ας μην μιλήσουμε για επιχειρήσεις που ζουν από τον χειμερινό τουρισμό. Ξενοδόχοι, εστιάτορες, εργαζόμενοι, είδαν τη σεζόν να καταρρέει. Ακυρώσεις, άδεια καταλύματα, χαμένα έσοδα που δεν αναπληρώνονται. Για πολλούς από αυτούς, η ζημιά δεν ήταν απλή μείωση τζίρου αλλά οικονομική καταστροφή. Κανείς δεν θα τους αποζημιώσει επειδή όταν κλείνουν οι δρόμοι από τα τρακτέρ δεν προβλέπεται κανένα «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά» για τους επιχειρηματίες που χάνουν την είσπραξη.

Και εδώ προκύπτει ένα ερώτημα: πότε μια δίκαιη διεκδίκηση μετατρέπεται σε κοινωνική ομηρία; Όταν τα αιτήματα γίνονται τόσο μακροχρόνια και επαναλαμβανόμενα που ο μέσος πολίτης παύει να τα κατανοεί. Ακόμη και όσοι στάθηκαν αλληλέγγυοι στην αρχή, σήμερα νιώθουν κόπωση. Έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε ξεχάσει ποια ακριβώς είναι τα αιτήματα και τι έχει ήδη ικανοποιηθεί. Κάτι ακούσαμε για πιο φτηνή ενέργεια αλλά χάθηκε στις χιλιάδες των λέξεων που διαβάστηκαν για το ζήτημα.

Ο σεβασμός λοιπόν θα μπορούσε να είναι αμοιβαίος. Να είμαστε στο πλευρό των αγροτών αλλά να μην μας φέρονται σαν να είμαστε ένα τελάρο σάπια φρούτα.

Διαβάστε επίσης:

Πόσο αθώος είναι ο φονιάς