Δεν θα το έλεγες και κεραυνό εν αιθρία. Η προετοιμασία ήταν αρκετά διάφανη, η πρόθεση ήταν αρκετά σαφής. Ακόμη και η κομματική αποστασιοποίηση έδειχνε ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα ήταν εμμονικός με την αυτοεξορία του από τα πολιτικά δρώμενα.

Θεωρώ ότι η διαδικασία της επιστροφής ξεκίνησε αμέσως μετά την παραίτηση στον απόηχο της δεύτερης ήττας το 2023.

Δεν θα ήταν έκπληξη αν είχε ξεκινήσει ήδη μετά την πρώτη ήττα—καθώς το πολιτικό αισθητήριο του Τσίπρα δύσκολα αμφισβητείται, στο δε τακτικισμό δεν έχει ανταγωνισμό.

Εξάλλου, η γραφή στον τοίχο ήταν ήδη εκεί και μάλιστα με μεγάλα, γράμματα. Φωσφοριζέ. Λέτε να μην την είχε δει ο συγκεκριμένος πολιτικός; Αλλά, όπως ο Τιτανικός, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μεγάλο καράβι για να διορθώσει πορεία και να αποφύγει το παγόβουνο. Το έρμα των πολλών τάσεων και φωνών, τον έκανε δυσκίνητο.

Για να επανέλθει ο Αλέξης Τσίπρας όφειλαν να πληρούνται δύο βασικές προϋποθέσεις: η κατακρήμνιση του ΣΥΡΙΖΑ και η αποτυχία του ΠΑΣΟΚ. Στο πρώτο συνέβαλαν πολλοί – από τον Κασσελάκη και τον Πολάκη μέχρι τον Φάμελλο και τον Παππά. Στο δεύτερο, χέρι βοήθειας έδωσε ο θυμωμένος Νίκος, η απολυτότητα της μονοθεματικής τοποθέτησης, η ευρύτερη αδυναμία της κεντροαριστεράς να προβάλει ιδεολογία που θα της επιτρέψει να αρθρώσει πειστική πρόταση εξουσίας.

Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι, τούτη την φορά, ο Αλέξης Τσίπρας κινήθηκε πιο στρατηγικά. Ξεκίνησε με το rebranding, έκανε τον γύρο στα διαθέσιμα διεθνή φόρα, πρόβαλε την εικόνα ενός ευαισθητοποιημένου στις παγκόσμιες προκλήσεις ηγέτη, έμεινε μακριά από την ελληνική πολιτική σκηνή και την κομματική διαπάλη.

Η ανακοίνωση της παραίτησης μπορεί να ήταν λιτή, αλλά είπε πολλά. Το κύριο μήνυμα; «Κύριοι, εφόσον δεν μπορείτε να ρίξετε τον Μητσοτάκη, αναλαμβάνω εγώ». Για κόμμα δεν μίλησε ακόμη. Σοφά έπραξε. Θα κυκλοφορήσει το βιβλίο, θα γίνει η γύρα της παρουσίασής του σ’ όλη την Ελλάδα, θα μετρηθεί η απήχηση και μετά θα ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις.

Αν το καλοσκεφτείς, ο Αλέξης Τσίπρας πολλά υπονόησε, τίποτα δεν υποσχέθηκε. Στο τέλος- τέλος, περισσότερο ως ανακοίνωση κήρυξης λαϊκού κινήματος ακούστηκε, παρά ως προάγγελος ίδρυσης κόμματος.

Δύσκολα αποκόπτεσαι από τις ρίζες σου, όμως. Και ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας γνήσιος λαϊκός κινηματίας. Ας μην παρασύρουν τα βελτιωμένα αγγλικά, τα Χάρβαρντ και οι Σορβόννες. Ο Αλέξης πρώτα θα συνεπάρει τα πλήθη και μετά θα ασχοληθεί με τα κομματικά. Πρώτα το κίνημα και μετά το κόμμα. Όχι τίποτα άλλο, απλά είναι αναγκαίο για την εξουσία.

Η κυβέρνηση ας περιμένει πλέον έναν σκληρό ανταρτοπόλεμο. Απαλλαγμένος από το θεσμικά βαρίδια, ο Αλέξης θεωρεί πως θα ηχήσει φωνή αρκετά πειστική ώστε να υπερκαλύψει το ΠΑΣΟΚ (ο ΣΥΡΙΖΑ δεν περιλαμβάνεται καν στους σχεδιασμούς του) και να αποτελέσει την ουσιαστική αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη. Πολλά ωραία λόγια θα ακουστούν, για προγράμματα βλέπουμε.

Γράφοντας αμέσως μετά την παραίτηση του, το 2023, αυτή η στήλη είχε υπογραμμίσει ότι η πολιτική πορεία του Αλέξη Τσίπρα δεν είχε τελειώσει—θα παρέμενε ως πολιτική δύναμη και θα επανεμφανιζόταν την κατάλληλη στιγμή. Τα κρίσιμα ερωτήματα είναι αν πρόκειται για επιστροφή στις ρίζες του λαϊκισμού της δεκαετίας του 2010 ή αν ο πολιτικός έχει πράγματι αναβαπτιστεί;

Αν η εγκατάλειψη του ΣΥΡΙΖΑ είναι για να αποκτήσει ελευθερία κινήσεων ή επειδή το συνονθύλευμα των ομάδων και ο θόρυβος της πολυφωνίας του μπλά-μπλά δεν τον εκπροσωπεί; Αν έχει πράγματι αποκτήσει συναίσθηση των παγκόσμιων προκλήσεων της κλιματικής κρίσης, της τεχνητής νοημοσύνης και του γεωπολιτικού αναθεωρητισμού ή αν ο νεωτερισμός του περιορίζεται στην πιο εντυπωσιακή χρήση αόριστων εκφράσεων (δικαιοσύνη, συμπερίληψη, εθνική υπερηφάνεια κλπ.) όπως ακούστηκαν στην Σορβόννη;

Διαβάστε επίσης:

Μήπως μυρίζει μπαρούτι;

Σκιές στην Ουάσιγκτον: Ο Σουλτάνος χωρίς θρόνο

Η γελοιότητα της πολεμοχαρούς αντιπολίτευσης