Θα ξεκινήσω από τα καλά στοιχεία που έχει ο Βασίλης Μπισμπίκης….

Χμ, δυσκολεύομαι πολύ να βρω να γράψω κάτι καλό για έναν ηθοποιό που, όπως και να το κάνεις, δεν τον λες και… Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Ούτε καν Σεφερλή θα έλεγα, αλλά αυτά είναι γούστα του καθενός.

Αλλωστε ο ίδιος ο Μπισμπίκης έχει μόνος του κάνει τη ζωή του θίασο και λαϊκή απογευματινή για τα θέατρα της Αθήνας.

Δυσκολεύομαι να γράψω κάτι καλό διότι ψάχνοντας δηλώσεις του στο παρελθόν διαπιστώνω ότι είναι μια κλασική νεοελληνική φιγούρα Ελληνάρα που δεν υπολογίζει τίποτε, πέρα από την εικόνα του μπροστά από τις κάμερες.

Διότι όταν του παίρνουν συνέντευξη είναι ο καλός πατέρας και πρώην σύζυγος, ο τρομερός σύντροφος κι εραστής της λαϊκής αοιδού Δέσποινας Βανδή, ο αναρχικός που κατεβαίνει στα Εξάρχεια μαζί με τα άλλα «παιδιά» με τα μαύρα, ο αριστερός, ο εναλλακτικός που αγαπάει τον άνθρωπο και τον βοηθάει, ο γ@@@τος τύπος που τον θέλουν όλοι για την παρέα.

Διότι είναι ο άντρας ο πολλά βαρύς, ο Ελληνας άντρας που άλλος λαός δεν έχει βγάλει. Η επιτομή της «ματσίλας», τον απόλυτο αρσενικό που μπορεί να έχει την κοιλίτσα του, να μην είναι δηλαδή το πρότυπο του «είμαι φέτες και το δείχνω», όμως, έχει καταφέρει να είναι… sex symbol.

Πίσω από τις κάμερες είναι, όμως, κάτι άλλο, σίγουρα όχι φωτεινό, αλλά σκοτεινό, σαν τα μαύρα σκοτάδια του Σαββάτου τα ξημερώματα που πήρε σβάρνα αυτοκίνητα και τοίχους και σηκώθηκε κι έφυγε.

Διότι έτσι κάνει ο άντρας ο πολλά βαρύς. Φεύγει, ειδοποιεί μετά από καμιά 10αριά ώρες, όταν έχει… ξεθολώσει το μυαλό του (και το συκώτι του) και λέει: «Φταίω, θα πληρώσω».

Και μετά πηγαίνει στα δικαστήρια (σιδεροδέσμιος, διότι θέλει και η Αστυνομία να δείξει ότι δεν καταλαβαίνει από ονόματα) και ειρωνεύεται τους δημοσιογράφους, προτρέποντάς τους να δείξουν ενδιαφέρον για το θέατρο και τον Πολιτισμό.

Τον Πολιτισμό που ο Βασίλης Μπισμπίκης εκτιμά ότι υπηρετεί. Και γιατί να μην το πιστεύει; Κάποιοι πληρώνουν για να δουν το ταλέντο του.

Όμως, Πολιτισμός είναι κι άλλα πολλά. Όπως για παράδειγμα να μην παίρνεις ένα θηριώδες βλαχομπαρόκ αγροτικό του Κολωνακίου (όχι τα αγροτικά που είναι για τα χωράφια) και τρέχεις, αφού πρώτα έχεις γλεντήσει σε κρητικό πανηγύρι, όπου η τσικουδιά ρέει άφθονη.

Πολιτισμός είναι να μην παίρνεις καν τα κλειδιά του αυτοκινήτου σου αν πιστεύεις ότι δεν μπορείς να οδηγήσεις. Διότι αν στη θέση των σμπαραλιασμένων αυτοκινήτων της Φιλοθέης ήταν το παιδί το δικό μου, το δικό σου αναγνώστη ή του ίδιου του Μπισμπίκη, τότε δεν θα μιλούσαμε σήμερα με όρους life style.

Και ξέρετε και κάτι άλλο. Αν θες να είσαι «θεράπων», δηλαδή υπηρέτης του Πολιτισμού, και ταυτόχρονα να υπηρετείς και την εικόνα του απόλυτου αρσενικού, δεν εγκαταλείπεις τον τόπου του ατυχήματος, που ευτυχώς δεν ήταν δυστύχημα.

Δεν θα μπω στη λογική «όποιος φοράει παντελόνια, φέρεται και παντελονάτα». Αυτά είναι στερεότυπα πατριαρχίας, διότι μπορεί να φοράς και φουστάνια και να είσαι… παντελονάτη.

Μπαίνω, όμως, στη λογική που λέει ότι ο Βασίλης Μπισμπίκης μένει πλέον στο συλλογικό υποσυνείδητο ως ο «γκόμενος της Βανδή».

Κι όχι ως ένας καταξιωμένος ηθοποιός, που υπηρετεί τον Πολιτισμό, όχι μόνο στα στενά όριά του, αλλά που είναι και μέλος μιας κοινωνίας που δεν ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές όπως αυτή του περασμένου Σαββάτου.

Κι εν πάση περιπτώσει, πρέπει να καταλάβουμε και κάτι άλλο. «Μπισμπίκηδες» υπάρχουν πολλοί εκεί έξω, από τους οποίους κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή.

Αλλά αν ο ηθοποιός που σημαίνει Φως -όπως έγραψε ο σπουδαίος Μάνος και τραγούδησε ο Χορν- δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση, αλλά παράδειγμα προς αποφυγή, τότε δεν υπάρχει ελπίδα…