Εδώ και δύο χρόνια περίπου η αντιπολίτευση έχει ουσιαστικά ασχοληθεί με δύο θέματα: τις υποκλοπές και τα Τέμπη.

Δύο θέματα, δύο λέξεις, που έφεραν χείμαρρο χαρακτηρισμών, καταιγισμό κενών δηλώσεων, σωρεία υπερβατικών κατηγοριών, πλήθος περιπτώσεων πολιτικής ακρότητας. Αν ο πολίτης αναζητήσει το θετικό αποτέλεσμα όλων αυτών, μάλλον θα απογοητευτεί. Γιατί δεν υπάρχει. Απόδειξη αποτελούν οι συγκεντρώσεις της 28^ης  Φεβρουαρίου. Αν η αντιπολίτευση ήταν αποτελεσματική η 28^η Φεβρουαρίου δεν θα χρειαζόταν.

Αναπόφευκτα, τουλάχιστον ως προς το διάβασμα του μηνύματος που  εξέπεμψαν οι πολίτες, η Αντιπολίτευση έδειξε πως υποφέρει από μειωμένη αντίληψη. Η κυβέρνηση έδειξε πως το κατανόησε. Αν είναι μόνο στα λόγια και όχι και στην πράξη γρήγορα θα φανεί. Οι πολίτες πάντως, όπως σημείωσα στην στήλη της 1^ης Μαρτίου, δεν ξεχώρισαν κόμματα, δεν επέλεξαν θέσεις, δεν στράφηκαν κατά προσώπων. Με έμφαση ζήτησαν από το σύνολο του πολιτικού κόσμου να ξεπεράσει πλέον τα εμπόδια που για δεκαετίες τώρα εμποδίζουν την κοινωνία να συμβαδίζει με την γεωπολιτική, τεχνολογική, οικονομική πραγματικότητα που εξελίσσεται με απίθανους ρυθμούς γύρω της.

Η γύμνια πολιτικής υποχρεώνει την αντιπολίτευση να αγκιστρώνεται σε περιστασιακά συμβάντα και να τα αναγάγει σε μείζονα θέμα δήθεν πολιτικής, συνεπικουρούμενη από τα επικοινωνιακά –και όχι μόνο—κυβερνητικά λάθη. Το δήθεν, όμως, δεν επαρκεί για μία κοινωνία που για πολλά πράγματα είναι στα κάγκελα.

Τολμώ να πω ότι το θέατρο που παίζεται από σήμερα στην Βουλή θίγει την αντιπολίτευση περισσότερο από την κυβέρνηση. Δεν έχει ηθικό υπόβαθρο – οι ευθύνες είναι διαχρονικές. Λείπει η πολιτική διάσταση, διότι εκ των πραγμάτων δεν φέρνει πολιτικό αποτέλεσμα.  Δεν διστάζω να πω ότι σύσσωμα τα κόμματα της αντιπολίτευσης υποεκτίμησαν την ωριμότητα της ελληνικής κοινωνίας.  Λειτούργησαν με αναφορά σε εποχές περασμένες, αντέδρασαν σπασμωδικά, ουσιαστικά επιχειρώντας να σώσουν τον εαυτό τους από την άδεια ιδεολογική τρύπα. Έπραξαν χωρίς να σκέφτονται το μέλλον. Και ξέχασαν ότι όποιος δεν σκέφτεται το μέλλον, δεν έχει μέλλον.

Η κυβέρνηση, όπως εδώ και δύο χρόνια, είναι αντιμέτωπη με τον εαυτό της. Το γεγονός ότι δρα σε περιβάλλον διαρκών κρίσεων δεν αποτελεί πλέον δικαιολογία – διότι το αυτό ισχύει για όλους μας. Μπροστά της έχει μία κοινωνία που συνειδητοποιεί τα προβλήματα, τρομάζει με την αβεβαιότητα, αναζητά ηγέτη και δρόμο μπροστά.

Το τριήμερο με την πολιτικά άσχετη, ουσιαστικά τυπολατρική, κοινοβουλευτικά κενή πρόταση δυσπιστίας ας χρησιμεύσει ως μέσο εκτόνωσης προσωπικών ανασφαλειών και κομματικών συγκρούσεων κι ας αποτελέσει αφετηρία ενασχόλησης με τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας της κοινωνίας.

Η αμφισβήτηση ως πολιτική δεν φέρνει όραμα, δεν σώζει ψυχές και σπίτια, δεν χαράζει νέους δρόμους. Ένας πολίτης σήμερα τα είπε όλα: το τερμάτισαν το θέμα με τα Τέμπη.

Διαβάστε επίσης

Τρελή έπαρση εξουσίας και διαφθορά στην Αμερική των Τραμπ-Βανς και τα μαθήματα για την Ευρώπη