Η διπλωματική κινητικότητα των τελευταίων ωρών για μια νέα συνάντηση στο Ισλαμαμπάντ δημιουργεί ελπίδες για μια συνολική διευθέτηση για τη Μέση Ανατολή. Ενώ στο Πακιστάν οι αντιπροσωπείες των ΗΠΑ και του Ιράν θα επιχειρήσουν να βρουν μια φόρμουλα για τα Στενά του Ορμούζ και το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, ο Λίβανος παραμένει ένα περίπου …«ορφανό» μέτωπο. Η ανησυχία για την «επόμενη ημέρα» δεν αφορά την επιστροφή στην κανονικότητα, αλλά την οριστική παγίωση μιας νέας πραγματικότητας, όπου τα σύνορα μπορούν να αλλάξουν.

Ορμούζ: Η διπλωματία της στρόφιγγας

Ο αμερικανικός ναυτικός έλεγχος που επιβλήθηκε στα Στενά του Ορμούζ έχει μετατρέψει τη σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη σε διαπραγματευτικό χαρτί της κυβέρνησης Τραμπ. Με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για απώλειες που υπερβαίνουν τα 150 εκατομμύρια δολάρια ημερησίως για την ιρανική οικονομία, η Τεχεράνη θα προσέλθει στις συνομιλίες υπό καθεστώς ασφυξίας. Ο έλεγχος του Ορμούζ είναι η απόδειξη προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να ανοιγοκλείνει τις στρόφιγγες του παγκόσμιου εμπορίου κατά βούληση.

1

Λίβανος: Η στρατηγική του απομονωμένου Νότου

Τις τελευταίες 24 ώρες, οι αναφορές για το Λίβανο κάνουν λόγο για την πιθανή «τριχοτόμηση» της χώρας μέσα από την ολοκληρωτική καταστροφή των κύριων γεφυρών στον ποταμό Λιτάνι. Η ανατίναξη των διαβάσεων στον Λιτάνι αποκόπτει τον Νότο από την υπόλοιπη χώρα. Ο Νότιος Λίβανος μετατρέπεται σε μια απομονωμένη στρατιωτική ζώνη, όπου η Χεζμπολάχ —έχοντας υποστεί πλήγματα αντίστοιχα με εκείνα της Χαμάς στη Γάζα— αδυνατεί να ανασυνταχθεί. Οι αναλυτές μιλούν πλέον για τρεις διακριτές ζώνες: μια ζώνη ισραηλινής ασφαλείας στον Νότο, μια ζώνη κυβερνητικού ελέγχου στη Βηρυτό και το κεντρικό τμήμα, και θύλακες αστάθειας στα βόρεια και τα ανατολικά.

Μέχρι την ολοκλήρωση του νέου γύρου διαπραγματεύσεων στο Ισλαμαμπάντ, το Ισραήλ μπορεί να έχει επιτύχει μεγάλο μέρος των στρατηγικών του στόχων στο Νοτιο Λίβανο, περιορίζοντας κατά πολύ τη δύναμη της Χεζμπολάχ, όπως έκανε και με τη Χαμάς στη Γάζα. Αυτό σημαίνει ότι το Ιράν θα έχει μείνει χωρίς “αντιπροσώπους» στην περιοχή, εκτός από τους Χούθι στην Υεμένη. Με τις επιθέσεις της Τεχεράνης εναντίον αραβικών χωρών κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ενδεχομένως να πρέπει να βασιστεί περισσότερο στους οικονομικούς του εταίρους, όπως η Ρωσία και η Κίνα, με τους ηγέτες των οποίων, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντ. Τραμπ, συνομιλεί απευθείας.

Η επιστροφή στο 1815 με ψηφιακή ταχύτητα

Ο κόσμος του 1945, που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με άξονα τον ΟΗΕ και τη συλλογική ασφάλεια, μοιάζει να διαβρώνεται. Στη θέση του επιστρέφει ένας κόσμος ισορροπίας δυνάμεων, μια σύγχρονη εκδοχή του 1815 και του Συνεδρίου της Βιέννης.

Η θερμή υποδοχή του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αλάσκα πέρυσι και το επικείμενο ταξίδι του προέδρου Τραμπ στην Κίνα συνθέτουν τη μεγαλύτερη εικόνα: τρεις δυνάμεις που επαναδιαπραγματεύονται τον κόσμο απευθείας. Οι Μεγάλες Δυνάμεις επιστρέφουν με ψηφιακή ταχύτητα, ενεργειακή εξάρτηση και πυρηνική αποτροπή.

Διαβάστε επίσης 

Αδιέξοδο στο Ισλαμαμπάντ: Χωρίς συμφωνία οι συνομιλίες ΗΠΑ–Ιράν, αποχωρεί ο Βανς

ΗΠΑ και Ιράν σε απευθείας συνομιλίες μετά από 47 χρόνια – Πόλεμος «διαρροών» για εσωτερική και εξωτερική κατανάλωση

Η αγορά LNG σε φάση προσαρμογής – Εύθραυστη εκεχειρία και ενεργειακές πιέσεις