Καθυστερημένα, ομολογουμένως όπως πάντα, η Ε.Ε. αντιδρά στην πολύμορφη κρίση που δημιούργησε ο Τραμπ.

Τα χρονοδιαγράμματα που δίνει είναι ρεαλιστικά, αν τοποθετηθούν στο πλαίσιο μίας οικονομίας εν ειρήνη. Δεν είναι η Ευρώπη σε ειρηνική κατάσταση, όμως,  διότι διαβάζει την έννοια της «εμπόλεμης κατάστασης» λαθεμένα. Νομίζει, δηλαδή, πως έχει τον απαιτούμενο χρόνο για να υλοποιήσει τα σχέδια της – π.χ. το Διευρωπαϊκό Δίκτυο Μεταφορών (Ten-T), Rearm Europe Plan κλπ. μολονότι  ο τυφώνας Τραμπ θα συνεχίζει σε μεγάλο βαθμό ανενόχλητος να σπείρει την καταστροφή.

Η Ευρώπη και μαζί ο υπόλοιπος κόσμος βλέπει τις παλινωδίες του Τραμπ και θεωρεί πως τελικά δεν θα καταφέρει να επιβάλλει τις πολιτικές του. Διαβάζει για τις διαφωνίες στο επιτελείο του και ενθαρρύνεται. Πληροφορείται για τις αντιδράσεις των αγορών και θεωρεί πως ο Πρόεδρος βρήκε τον δάσκαλο του. Ακούει για τις δικαστικές προσφυγές και πιστεύει πως θα υπάρξουν εμπόδια. Όλα καλά και θεμιτά – εκτός από το γεγονός ότι η Ευρώπη εξακολουθεί να «διαβάζει» τον Τραμπ λαθεμένα. Διότι ο Τραμπ δεν θα κάνει πίσω. Με βεβαιότητα θα συνεχίσει με τις παλινωδίες του – που θα γίνουν συχνότερες και εντονότερες – σκορπίζοντας έτσι νέα κύματα αβεβαιότητας στο παγκόσμιο οικονομικό και γεωπολιτικό σκηνικό, με ανυπολόγιστες επιπτώσεις. Και όποιος αμφιβάλει ας διαβάσει πως χειρίζεται το θέμα των επιτοκίων και του διοικητή της κεντρικής τράπεζας Jeroma Powell—ένα διαρκές καρουζέλ θετικών και αρνητικών θέσεων.

Θα ρωτήσετε που βρίσκεται, λοιπόν, η μοναδική ευκαιρία για την Ελλάδα; Η απάντηση είναι, όπως κατά κανόνα, στις πολιτικές της Ε.Ε. όπου για την δική μας χώρα μας προσφέρεται η ευκαιρία να συμπεριφερθεί  όχι κατά κανόνα. Η συγκεκριμένη αναφορά είναι στο πρόγραμμα για την υλοποίηση του σχεδίου για την στρατιωτική κινητικότητα (military mobility)—από την οποία κρίνονται πολλά στον πόλεμο, όπως απέδειξε με μεγάλη επιτυχία του Τρίτο Ράιχ.

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μεγάλο και εκτεταμένο σχέδιο που καλύπτει όλο τον φάσμα των μεταφορών (λεωφόρους, τραίνα, αεροδρόμια, λιμάνια) με στόχο την συνένωση τους και ενίσχυση τους ώστε να είναι ταχεία και απρόσκοπτη  η μεταφορά στρατιωτικού υλικού – ανθρώπινου και μη. Για παράδειγμα, μία εθνική οδός που με άνεση διαχειρίζεται το βάρος/ταχύτητα χιλιάδων Ι.Χ. μπορεί εύκολα να καταρρεύσει αν δεν έχουν ληφθεί μέτρα για την ταχεία διέλευση μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων αρμάτων μάχης.

Με αναφορά στις πρωτόγνωρες απαιτήσεις  ανθεκτικότητας που έχει δημιουργήσει η κλιματική κρίση, η στήλη αυτή έχει επανειλημμένα υποστηρίξει την αδήριτη ανάγκη να κατευθυνθούν εθνικοί και κοινοτικοί πόροι στην ενίσχυση των υποδομών μας. Με εξαίρεση του αυτοκινητόδρομους και δύο-τρία από τα λιμάνια μας, η ελληνική υποδομή (infrastructure) αν δεν καταρρέει είναι πάντως ανίκανη να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης.

Το σχέδιο της Ευρώπης για την διασφάλιση της military mobility – κατά πληροφορίες καλύπτει 220 σχέδια (projects) σε περισσότερα από 550 γεωγραφικά σημεία-περιοχές μας προσφέρει μία σπάνια ευκαιρία να μην σπαταλήσουμε τους κοινοτικούς πόρους, να τους ενισχύσουμε με εθνικούς και να υλοποιήσουμε ένα μεγάλο σχέδιο αναμόρφωσης και εκσυγχρονισμού των υποδομών μας: γεφύρια, πρωτεύοντες δρόμους πέρα των αυτοκινητοδρόμων, λιμενοβραχίονες, κοίτες ποταμών, επιβατικοί σταθμοί, μηχανισμοί συντήρησης—για να αναφερθούν μερικά κρίσιμα παραδείγματα.

Έχουμε κακό παρελθόν με την χρήση των κοινοτικών πόρων — δίναμε σημασία στην  απορρόφηση και όχι στην χρήση. Η Ισπανία, π.χ., πιο έξυπνα φερόμενη επέλεγε να διαθέσει κάθε «Πακέτο Ντελόρ» (όπως ήταν τότε η λαϊκή ονομασία των ΕΣΠΑ)  για ένα συγκεκριμένο στόχο: πρώτα τον εκσυγχρονισμό του οδικού δικτύου, μετά των σιδηροδρόμων, μετά των λιμανιών και των αεροδρομίων. Ας την αντιγράψουμε. Θα μπορέσουμε έτσι να εκμεταλλευτούμε τους πόρους για να κάνουμε την χώρα ανθεκτικότερη ταυτόχρονα στις στρατιωτικές και κλιματικές προκλήσεις. Ας μην φερθούμε τούτη την φορά ως Έλληνες αλλά ως Ισπανοί.

Διαβάστε επίσης

Το restart της Ν.Δ. και το άδειο πουκάμισο της αντιπολίτευσης