Ευλαμπία Ρέβη – Γιώργος Κουρδής: Η «καφκική ιστορία» του ΣΚΑΪ, η δικαστική ήττα και η δεύτερη πράξη στο Εφετείο

Δύο αξιόλογοι δημοσιογράφοι προσλαμβάνονται για να παρουσιάζουν μια ενημερωτική εκπομπή η οποία ανακοινώνεται πανηγυρικά ως όραμα του καναλάρχη για την ενημέρωση των Ελλήνων τηλεθεατών για τα θέματα που απασχολούν την Περιφέρεια αλλά και για τουριστικούς τόπους, παραδόσεις, γεύσεις κά.

Ένας ηθοποιός άσχετος από ενημέρωση και δημοσιογραφία αναλαμβάνει στη συνέχεια τον κεντρικό τηλεοπτικό ρόλο, αλλά χαρακτηρίζεται «συντονιστής». Οι δημοσιογράφοι αρνούνται την υποβάθμισή τους και καταλήγουν στα δικαστήρια για να υπερασπιστούν όσα είχαν συμφωνήσει. Η απόφαση 1032/2026 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που αποκάλυψε το Mononews, δικαιώνει πρωτοδίκως την Ευλαμπία Ρέβη και τον Γιώργο Κουρδή, με χρηματικές επιδικάσεις και αναγνωρίσεις οφειλών. Ο ΣΚΑΪ θα ασκήσει έφεση, ανοίγοντας τη δεύτερη πράξη μιας υπόθεσης που ξεπερνά τα τηλεοπτικά παρασκήνια και αγγίζει την αξιοπρέπεια της δημοσιογραφικής εργασίας.

Υπάρχουν ιστορίες στις οποίες το παράλογο δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Εγκαθίσταται αθόρυβα, με τη μορφή μιας διοικητικής απόφασης, μιας υπηρεσιακής οδηγίας, ενός διαφορετικού επαγγελματικού τίτλου. Στην αρχή όλα μοιάζουν συνηθισμένα. Μια επιχείρηση αλλάζει σχεδιασμό, μια τηλεοπτική εκπομπή ανανεώνεται, ένα νέο πρόσωπο προστίθεται στο πρόγραμμα. Κάποια στιγμή, όμως, οι λέξεις παύουν να περιγράφουν όσα συμβαίνουν και αρχίζουν να τα συγκαλύπτουν. Η αλλαγή καθηκόντων παρουσιάζεται ως αξιοποίηση, η υποβάθμιση ως ευκαιρία και η άρνηση ενός εργαζομένου να αποδεχθεί την ανατροπή της σύμβασής του ως πρόβλημα συνεργασίας.

Κάπου εκεί αρχίζει η καφκική ιστορία της Ευλαμπίας Ρέβη και του Γιώργου Κουρδή απέναντι στον ΣΚΑΪ. Όχι επειδή η προσφυγή στη Δικαιοσύνη αποτελεί κάτι παράλογο, αλλά επειδή δύο επαγγελματίες της ενημέρωσης βρέθηκαν στη θέση να πρέπει να αποδείξουν το αυτονόητο: ότι η πραγματικότητα της εργασίας τους δεν είχε εξαφανιστεί επειδή η εργοδοσία επέλεξε να την περιγράψει διαφορετικά.

Στον κόσμο του Φραντς Κάφκα, ο άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια εξουσία που διαθέτει τη δική της γλώσσα και τη δυνατότητα να μετατρέπει το αυτονόητο σε πρόβλημα προς απόδειξη. Στην υπόθεση του ΣΚΑΪ, η αναλογία βρίσκεται στην αντίφαση ανάμεσα σε αυτό που συνέβαινε και σε αυτό που υποστηριζόταν ότι συνέβαινε. Το καφκικό στοιχείο δεν ήταν η δίκη. Ήταν ότι χρειάστηκε να γίνει δίκη για να αποσαφηνιστεί ποιος πραγματικά παρουσίαζε μια εκπομπή και ποιοι όροι εργασίας είχαν παραβιαστεί.

Η απάντηση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την απόφαση 1032/2026, ήταν ιδιαίτερα σημαντική για τους δύο δημοσιογράφους και δυσμενής για την εργοδότρια εταιρεία. Το δικαστήριο αναγνώρισε την ακυρότητα της απόλυσης του Γιώργου Κουρδή, έκρινε άκυρη τη μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας της Ευλαμπίας Ρέβη και προχώρησε σε σοβαρές παραδοχές για την εργασιακή μεταχείρισή της, μεταξύ άλλων σε σύνδεση με την εγκυμοσύνη της και τη δημοσιοποίηση προσωπικών της δεδομένων.

Το οικονομικό σκέλος περιλαμβάνει χρηματικές επιδικάσεις και αναγνωρίσεις οφειλών καθώς και δικαστικά έξοδα. Το πραγματικό βάρος της απόφασης, όμως, βρίσκεται στο ότι το δικαστήριο εξέτασε την ουσία της εργασιακής σχέσης πέρα από τις περιγραφές και τους χαρακτηρισμούς της εργοδοτικής πλευράς.

Η ιστορία δεν ολοκληρώνεται εδώ. Ο ΣΚΑΪ, σύμφωνα με πληροφορίες του Mononews, θα ασκήσει έφεση, επιδιώκοντας την ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης. Η επιλογή αυτή αποτελεί νόμιμο δικαίωμα της εταιρείας, αλλά ανοίγει μια δεύτερη δικαστική πράξη που θα έχει ως αφετηρία μια ήδη διατυπωμένη και αιτιολογημένη δικαστική κρίση.

Η εκπομπή που θα έδειχνε την Ελλάδα και όσα συνέβησαν πίσω από τις κάμερες

Η ιστορία αρχίζει στις αρχές του 2025, όταν η εκπομπή «Όπου υπάρχει Ελλάδα» ξεκίνησε με την Ευλαμπία Ρέβη και τον Γιώργο Κουρδή στην κεντρική παρουσίαση. Η παραγωγή φιλοδοξούσε να μεταφέρει στο κοινό εικόνες και προβλήματα από κάθε γωνιά της χώρας, μέσα από ρεπορτάζ, ζωντανές συνδέσεις και ιστορίες ανθρώπων που συνήθως βρίσκονται μακριά από το κέντρο της δημοσιότητας.

Η θεματολογία της περιλάμβανε τη σεισμική δραστηριότητα στη Σαντορίνη, το μεταναστευτικό στον Έβρο και τις ελλείψεις υγειονομικών δομών στα νησιά, ζητήματα που αναφέρονται και στη δικαστική απόφαση. Η δημοσιογραφία δεν αποτελούσε διακοσμητικό στοιχείο της εκπομπής. Ήταν ο βασικός της κορμός.

Ο ίδιος ο ΣΚΑΪ είχε συνδέσει δημόσια την ταυτότητά της με τους δύο παρουσιαστές, οι οποίοι είχαν αναλάβει συγκεκριμένες επαγγελματικές αρμοδιότητες. Τον Κουρδή απέσπασε από τον Alpha με τον οποίο συνεργαζόταν επί σειρά ετών και τη Ρέβη ξήλωσε από το Open στο οποίο διατηρούσε τηλεοπτική εκπομπή. Μόνο χθεσινούς δεν τους έλεγε κανείς!!! Λίγους μήνες αργότερα, όμως, η διοίκηση αποφάσισε να αλλάξει το μοντέλο παρουσίασης, φέρνοντας στο επίκεντρο της εκπομπής τον ηθοποιό Γιάννη Τσιμιτσέλη.

Ο νέος του ρόλος περιγράφηκε ως εκείνος του «συντονιστή». Η λέξη έμοιαζε να διαχωρίζει την παρουσία του από εκείνη των δημοσιογράφων-παρουσιαστών. Το δικαστήριο, ωστόσο, εξετάζοντας την πραγματική λειτουργία της εκπομπής, έκρινε ότι ο Τσιμιτσέλης αναλάμβανε ουσιαστικά τα καθήκοντα παρουσίασης που είχαν συμφωνηθεί με τη Ρέβη και τον Κουρδή.

Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του παραλόγου. Δύο δημοσιογράφοι έχουν συμφωνήσει να παρουσιάζουν μια ενημερωτική εκπομπή. Ένα τρίτο πρόσωπο αναλαμβάνει στην πράξη τον κεντρικό τηλεοπτικό ρόλο, αλλά βαφτίζεται «συντονιστής». Και οι αρχικοί παρουσιαστές καλούνται να δεχθούν διαφορετικά καθήκοντα, χωρίς να θεωρήσουν ότι η επαγγελματική τους θέση έχει μεταβληθεί κατά τρόπο βλαπτικό.

Το δικαστήριο δεν κλήθηκε να αξιολογήσει τις ικανότητες του Γιάννη Τσιμιτσέλη. Το ερώτημα ήταν εάν ένας νέος τηλεοπτικός σχεδιασμός μπορούσε να ανατρέψει συμφωνημένα καθήκοντα εργαζομένων χωρίς την τήρηση των νόμιμων εγγυήσεων.

Η απάντηση ήταν αρνητική. Ένα κανάλι μπορεί να αλλάζει την τηλεοπτική του εικόνα. Δεν μπορεί όμως να θεωρεί ότι η αλλαγή αυτή το απαλλάσσει αυτομάτως από τις συμβατικές του υποχρεώσεις.

Στη δικαστική διαδικασία εξετάστηκαν επίσης οι εναλλακτικές προτάσεις προς τους δημοσιογράφους, οι τηλεοπτικές επιδόσεις και τα επιχειρήματα της εταιρείας για την ανάγκη ανασχεδιασμού. Το Πρωτοδικείο δεν δέχθηκε ότι οι συγκεκριμένες προτάσεις αναιρούσαν τη βλαπτική μεταβολή. Μια διαφορετική θέση, ακόμη κι όταν παρουσιάζεται ως επαγγελματική ευκαιρία, δεν είναι απαραίτητα ισοδύναμη με εκείνη που έχει συμφωνηθεί.

Ο Γιώργος Κουρδής και η απόλυση που κρίθηκε άκυρη

Η Ρέβη και ο Κουρδής αρνήθηκαν να αποδεχθούν τη μεταβολή των καθηκόντων τους, επιμένοντας στην τήρηση των συμβάσεών τους. Η εργοδοτική πλευρά προέβαλε επιχειρήματα για προβλήματα συνεργασίας και για τις ανάγκες του νέου τηλεοπτικού σχεδιασμού.

Το δικαστήριο, όμως, διέκρινε ανάμεσα στην άρνηση παροχής εργασίας και στην άρνηση αποδοχής μιας παράνομης μεταβολής των όρων της. Έκρινε ότι οι δύο δημοσιογράφοι μπορούσαν νόμιμα να εμμένουν στις συμβάσεις τους και να προσφέρουν την εργασία τους υπό τους συμφωνημένους όρους.

Στις 17 Οκτωβρίου 2025, η εταιρεία απέλυσε τον Γιώργο Κουρδή. Στη δίκη εξετάστηκε, μεταξύ άλλων, και ο ισχυρισμός ότι ο δημοσιογράφος επιδίωκε την απόλυσή του για να λάβει αυξημένη αποζημίωση. Το δικαστήριο δεν αποδέχθηκε αυτή την εκδοχή.

Αντίθετα, συνέδεσε την καταγγελία της σύμβασης με τη νόμιμη, αλλά μη αρεστή στην εργοδότρια, συμπεριφορά του δημοσιογράφου, ο οποίος είχε αρνηθεί να συναινέσει στη δυσμενή μεταβολή των εργασιακών του όρων. Στην αξιολόγηση της απόλυσης εξετάστηκαν και κίνητρα εμπάθειας και εκδίκησης.

Το αποτέλεσμα ήταν η αναγνώριση της ακυρότητας της απόλυσης.

Εδώ η καφκική διάσταση αποκτά ιδιαίτερη ένταση. Ο εργαζόμενος επικαλείται τη σύμβασή του, ζητεί να τηρηθούν όσα έχουν συμφωνηθεί και τελικά χάνει τη θέση του, με το δικαστήριο να κρίνει στη συνέχεια ότι η απόλυσή του ήταν άκυρη.

Το παράδοξο στην περίπτωση του Κουρδή είναι ότι η υπεράσπιση της εργασιακής του θέσης βρέθηκε στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης που οδήγησε στην απώλειά της.

Η Ευλαμπία Ρέβη, η εγκυμοσύνη και η σοβαρότερη διάσταση της υπόθεσης

Στην περίπτωση της Ευλαμπίας Ρέβη, η απόφαση προχώρησε πέρα από την ακυρότητα της βλαπτικής μεταβολής των καθηκόντων της. Εξέτασε μια σειρά περιστατικών που συνδέονταν με την εργασιακή της μεταχείριση κατά την εγκυμοσύνη, την επαγγελματική της απαξίωση και την προσβολή της προσωπικότητάς της.

Το Πρωτοδικείο δέχθηκε δυσμενή μεταχείριση συνδεόμενη με την εγκυμοσύνη της, αξιολογώντας την αφαίρεση των καθηκόντων παρουσίασης, τη μεταβολή των αποδοχών, την υποτίμηση της επαγγελματικής της αξίας και τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν στο εργασιακό της περιβάλλον.

Η κρίση αυτή είναι ιδιαίτερα σοβαρή, καθώς αφορά την προστασία της μητρότητας και την υποχρέωση του εργοδότη να σέβεται την προσωπικότητα της εργαζόμενης.

Διέρρευσαν ότι ήταν έγκυος!!!

Το δικαστήριο εξέτασε επίσης τη δημοσιοποίηση της εγκυμοσύνης της. Σύμφωνα με το σκεπτικό, η σχετική πληροφορία γνωστοποιήθηκε χωρίς την απαιτούμενη συναίνεσή της, ενώ η εσωτερική ενημέρωση προσώπων της εταιρείας δεν μπορούσε να θεωρηθεί άδεια για τη δημόσια διακίνησή της.

Η συγκεκριμένη συμπεριφορά κρίθηκε παράνομη και υπαίτια.

Η αντίφαση είναι έντονη όταν αφορά έναν οργανισμό ενημέρωσης, ο οποίος γνωρίζει τη σημασία της προστασίας προσωπικών δεδομένων. Η εγκυμοσύνη μιας δημοσιογράφου δεν αποτελεί πληροφορία που ο εργοδότης μπορεί να διαθέτει κατά βούληση επειδή εκείνη εργάζεται σε ένα τηλεοπτικό κανάλι.

Η υπόθεση αγγίζει έτσι ζητήματα που ξεπερνούν μια επαγγελματική διαφορά: την προστασία της μητρότητας, την ισότητα, την προσωπική αξιοπρέπεια και την ανάγκη οι ενημερωτικοί οργανισμοί να εφαρμόζουν στο εσωτερικό τους τις αρχές που προβάλλουν δημόσια.

Η αποζημίωση και η υποχρέωση επαγγελματικής αποκατάστασης

Η απόφαση περιλαμβάνει συγκεκριμένες χρηματικές επιδικάσεις και αναγνωρίσεις οφειλών.

Για την Ευλαμπία Ρέβη, το δικαστήριο επιδίκασε ποσό για διαφορές αποδοχών ενώ αναγνώρισε πρόσθετη οφειλή για την ίδια αιτία. Για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, υποχρέωσε την εταιρεία να καταβάλει ένα ακόμη ποσό και αναγνώρισε πρόσθετη οφειλή.

Για τον Γιώργο Κουρδή, επιδίκασε ποσόν για μισθούς υπερημερίας, αναγνώρισε πρόσθετη οφειλή, ενώ για ηθική βλάβη υποχρέωσε την εταιρεία να καταβάλει ακόμη ένα πόσο και αναγνώρισε επιπλέον οφειλή.

Η απόφαση, όμως, δεν περιορίζεται στο οικονομικό σκέλος. Υποχρεώνει την εταιρεία να αποδέχεται την εργασία της Ρέβη ως κεντρικής παρουσιάστριας του «Όπου υπάρχει Ελλάδα» ή σε αντίστοιχη θέση ευθύνης και αρμοδιοτήτων. Αντίστοιχα, προβλέπει την αποδοχή της εργασίας του Κουρδή σύμφωνα με τη σύμβασή του και χρηματική ποινή για κάθε ημέρα μη συμμόρφωσης στην υποχρέωση πραγματικής απασχόλησής του.

Η επαγγελματική αποκατάσταση, επομένως, δεν αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως οικονομικό ζήτημα. Αφορά και το αντικείμενο της εργασίας, τη θέση και την επαγγελματική αξιοπρέπεια.

Οι συμβάσεις, τα τιμολόγια και η αλήθεια πίσω από τους χαρακτηρισμούς

Μια ακόμη σημαντική πτυχή της υπόθεσης αφορά τον τρόπο με τον οποίο είχαν διαμορφωθεί οι συμβάσεις και οι αμοιβές των δύο δημοσιογράφων.

Η εργοδοτική πλευρά υποστήριξε ότι υπήρχαν διακριτές συμφωνίες, ορισμένες από τις οποίες αφορούσαν υπηρεσίες προετοιμασίας και επιμέλειας της εκπομπής. Το δικαστήριο, εξετάζοντας την πραγματική φύση της απασχόλησης, δέχθηκε ότι συγκροτούσαν ενιαία σχέση εξαρτημένης εργασίας με ενιαία αμοιβή.

Πρόκειται για μια παραδοχή με ιδιαίτερη σημασία για τον δημοσιογραφικό κλάδο, όπου συχνά συνυπάρχουν διαφορετικές μορφές συμβάσεων και αμοιβών.

Η ίδια αρχή διατρέχει σχεδόν ολόκληρη την υπόθεση: η πραγματικότητα δεν καθορίζεται αποκλειστικά από την ονομασία της. Ο «συντονιστής» δεν κρίνεται μόνο από τον τίτλο του και μια εργασιακή σχέση δεν χαρακτηρίζεται αποκλειστικά από τον τρόπο με τον οποίο τιμολογείται.

Στην υπόθεση παρενέβησαν υπέρ των δημοσιογράφων η ΕΣΗΕΑ και η ΠΟΕΣΥ, με τις πρόσθετες παρεμβάσεις τους να γίνονται δεκτές. Η συμμετοχή των δύο οργανώσεων ανέδειξε και την ευρύτερη σημασία της αντιπαράθεσης για την προστασία των εργαζομένων στα μέσα ενημέρωσης.

Η δεύτερη πράξη: Ο ΣΚΑΪ θα ασκήσει έφεση

Η πρωτόδικη δικαίωση των δύο δημοσιογράφων δεν κλείνει τη δικαστική εκκρεμότητα. Ο ΣΚΑΪ θα ασκήσει έφεση, σύμφωνα με πληροφορίες του Mononews, επιδιώκοντας να ανατρέψει τις κρίσιμες διατάξεις της απόφασης 1032/2026.

Η άσκηση έφεσης αποτελεί νόμιμο δικαίωμα της εταιρείας. Το Εφετείο θα εξετάσει, μέσα στα όρια των λόγων που θα προβληθούν, εάν οι πραγματικές και νομικές παραδοχές της πρωτόδικης απόφασης είναι ορθές.

Η εταιρεία θα μπορούσε να αμφισβητήσει τη δικαστική αξιολόγηση της μεταβολής των καθηκόντων, την ακυρότητα της απόλυσης, τη νομική φύση των συμβάσεων, επιμέρους οικονομικές αξιώσεις ή τις παραδοχές που αφορούν τη μεταχείριση της Ρέβη. Το ακριβές περιεχόμενο των λόγων έφεσης, πάντως, θα είναι γνωστό από το σχετικό δικόγραφο.

Η δεύτερη δικαστική πράξη δεν αρχίζει με τη βεβαιότητα της ανατροπής, αλλά με τη δυνατότητα επανεξέτασης.

Τα πιθανά σενάρια είναι τέσσερα. Το πρώτο είναι η επικύρωση των κρίσιμων διατάξεων της πρωτόδικης απόφασης, που θα ενισχύσει τη δικαίωση των δύο δημοσιογράφων σε δεύτερο βαθμό. Το δεύτερο είναι μια μερική μεταρρύθμιση, με διαφοροποίηση συγκεκριμένων χρηματικών απαιτήσεων ή επιμέρους δικαστικών κρίσεων.

Το τρίτο ενδεχόμενο είναι μια ευρύτερη ανατροπή, εφόσον γίνουν δεκτοί ουσιώδεις λόγοι έφεσης. Πρόκειται για υπαρκτή δικονομική δυνατότητα, αλλά δεν μπορεί να προβλεφθεί χωρίς γνώση του εφετηρίου και των σχετικών στοιχείων. Τέλος, υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα εξωδικαστικού συμβιβασμού, εφόσον οι πλευρές το επιλέξουν, χωρίς να υπάρχει επιβεβαιωμένη πληροφορία ότι μια τέτοια διαδικασία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.

Η άσκηση έφεσης δεν εξαφανίζει αυτομάτως τις έννομες συνέπειες της πρωτόδικης απόφασης. Η δυνατότητα αναγκαστικής εκτέλεσης, τυχόν αίτηση αναστολής και η τύχη των υπόλοιπων υποχρεώσεων αποτελούν διακριτά νομικά ζητήματα.

Η νίκη της δημοσιογραφίας και το πραγματικό παράλογο

Η υπόθεση Ρέβη – Κουρδή ξεκίνησε ως μια τηλεοπτική αλλαγή προσώπων και κατέληξε σε μια δικαστική αντιπαράθεση για την ισχύ των συμβάσεων, τα όρια της εργοδοτικής εξουσίας, την προστασία της μητρότητας και την επαγγελματική αξιοπρέπεια.

Η σημασία της ξεπερνά την προσωπική διαφορά δύο δημοσιογράφων με έναν τηλεοπτικό σταθμό. Αφορά τις συνθήκες μέσα στις οποίες ασκείται το δημοσιογραφικό επάγγελμα, ιδιαίτερα όταν οι επιχειρηματικές αποφάσεις συγκρούονται με τα εργασιακά δικαιώματα.

Η τηλεόραση έχει κάθε δικαίωμα να εξελίσσεται, να αναζητεί νέες μορφές παρουσίασης και να ανανεώνει τα πρόσωπά της. Η ελευθερία αυτή, όμως, δεν καταργεί την υποχρέωση τήρησης των συμφωνιών.

Η ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας δεν αφορά μόνο το δικαίωμα ενός δημοσιογράφου να εκφράζεται ελεύθερα. Αφορά και τη δυνατότητά του να υπερασπίζεται την εργασιακή του θέση χωρίς να στερείται την προστασία του νόμου.

Η ιστορία διαθέτει όλα τα στοιχεία μιας καφκικής αντιστροφής της πραγματικότητας, με μια ουσιώδη διαφορά από τον λογοτεχνικό κόσμο του Κάφκα. Εδώ, τουλάχιστον σε πρώτο βαθμό, η Δικαιοσύνη δεν αποτέλεσε μέρος του παραλόγου. Ήταν ο μηχανισμός που εξέτασε τις αντιφάσεις και αναζήτησε την πραγματικότητα πίσω από τις λέξεις.

Για την Ευλαμπία Ρέβη και τον Γιώργο Κουρδή, η απόφαση αποτελεί μια σημαντική προσωπική και επαγγελματική νίκη. Για τον δημοσιογραφικό κόσμο, αναδεικνύει τη σημασία των εργασιακών εγγυήσεων σε έναν κλάδο όπου οι αλλαγές προγράμματος και οι επιχειρηματικές αποφάσεις επηρεάζουν καθημερινά τη ζωή των εργαζομένων. Και αναδεικνύει ένα πρωτόγνωρο δεδικασμένο: Δεν είναι δυνατόν εξωδημοσιογραφικό στοιχείο, όσο προβεβλημένο και συμβατό με την υψηλή τηλεθέαση και να είναι, να αποκτά ρόλο που ανήκει σε δημοσιογράφο.

Ο ΣΚΑΪ θα επιχειρήσει να ανατρέψει αυτή την κρίση στο Εφετείο. Η δεύτερη πράξη παραμένει ανοιχτή και η τελική δικαστική έκβαση δεν μπορεί να προεξοφληθεί.

Όμως η υπόθεση έχει ήδη αποκτήσει το δικό της ιδιαίτερο νόημα.

Το πραγματικά καφκικό δεν ήταν ότι η Ευλαμπία Ρέβη και ο Γιώργος Κουρδής προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη. Ήταν ότι χρειάστηκε να το κάνουν για να αποδείξουν πως η πραγματικότητα δεν αλλάζει επειδή κάποιος αποφάσισε να της δώσει άλλο όνομα.

Στην τηλεόραση, η διοίκηση μπορεί να έχει τον τελευταίο λόγο για το πρόγραμμα.

Στη Δικαιοσύνη, όμως, τον τελευταίο λόγο τον έχει ο νόμος.