Αρκούν τα γεγονότα μιας οποιασδήποτε εβδομάδας, για να διαπιστώσει κανείς το πασίδηλο – ότι η χώρα βρίσκεται σε ακυβερνησία. Κάθε μα κάθε γεγονός αντιμετωπίζεται από τους ανθρώπους που παριστάνουν τους κυβερνήτες με την εξής επικοινωνιακή ντρίπλα: α) δε φταίμε εμείς, β) δε φταίει ο λαός, γ) φταίνε τα ξένα κέντρα, οι προηγούμενοι, φταίει το ζαβό το ριζικό μας, φταίει ο Θεός που μας μισεί. Και αυτό είναι όλο. Λογόρροια, έτερον ουδέν.

Δε μπορώ να φανταστώ όχι χώρα, αλλά ούτε οικογένεια να πορεύεται με έναν πατέρα που αντιμετωπίζει τα προβλήματα με αυτόν τον τρόπο. Φανταστείτε κάθε φορά που συμβαίνει κάτι στο σπίτι (σεισμός, παραβάσεις από τα παιδιά κ.λ.π) ο πατέρας να έλεγε «δε φταίω εγώ, δε φταις εσύ, φταίει η παγκοσμιοποίηση». Τι παιδιά θα μεγαλώσει; Είναι δυνατόν να εκπληρώσει τον ρόλο του ένας άνθρωπος που φέρεται έτσι;

Για να κυβερνήσει κάποιος μια οικογένεια, έναν οργανισμό, μια χώρα, πρέπει, εκτός από την εξουσία, να έχει τη δυνατότητα να υποτάσσεται πρώτα ο ίδιος στους θεσμούς, τους κανόνες και τους νόμους. Αν δε μπορεί να ενστερνιστεί το σύστημα που αποτελεί το θεμέλιο της Δημοκρατίας και προτάσσει την ευθύνη, τότε είναι επικίνδυνος, γιατί έχει αναλάβει μια δουλειά για την οποία δεν έχει τα προσόντα. Όχι μια οποιαδήποτε δουλειά, αλλά αυτή που καθορίζει τη ζωή σου, τη ζωή μου, τη ζωή των παιδιών μας.

Πώς να κάνει η Αστυνομία τη δουλειά της όταν ο Πρωθυπουργός την «πολεμά» εξ απαλών ονύχων; Πώς να φέρει επενδύσεις όταν πιστεύει ότι η δημιουργία πλούτου είναι διαφθορά; Πώς να επιβάλλει την τήρηση του νόμου, όταν για την ίδια του τη σύζυγο παρακάμπτει τον νόμο;

Μπορείς να οδηγήσεις κάποιον μόνο μέχρι το σημείο που έχεις φτάσει ο ίδιος.
Κι εμείς έχουμε για κυβερνήτη έναν άνθρωπο, που το μόνον της ζωής του ταξείδιον ήταν μέχρι την πλατεία των Αγανακτισμένων.