Φαντάζομαι πως δεν θα έπρεπε αλλά, δυστυχώς, εξακολουθώ να εκπλήσσομαι με το πόσο ιδεοληπτική και αιθεροβάμων είναι η κυβέρνηση. Δεν ζει εικονική πραγματικότητα. Ζει σε παράλληλο σύμπαν. Οπότε δικαιολογείται να εκθέτει «εναλλακτικά γεγονότα» — ακόμη και να πιστεύει σ’ αυτά.  Η κυβέρνηση θεωρεί πως το μπλοκ του Νότου της πρόσφερε ερείσματα απέναντι στους δανειστές και τους θεσμούς. Πιστεύει, ακόμη, ότι το ΔΝΤ είναι ένα βήμα πριν την έξοδο του από το πρόγραμμα.

Η κυβέρνηση παραβλέπει, όμως, ότι ιστορικά, η Ευρώπη ήταν πρωτοπόρα στην διατύπωση υψηλών αρχών ηθικής και δημοκρατίας. Αυτό δεν την εμπόδισε να αποτελέσει για 2000 χρόνια το κέντρο πολέμων και να εφαρμόσει με αποτελεσματικότητα την αρχή «ο καθένας για τον εαυτό του».

Η πικρή εμπειρία του πρώτου εξαμήνου του 2015 φαίνεται πως έχει ξεφτίσει στα μυαλά της. Θεώρησε ότι έχει πολιτικό χρόνο να μην εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε. Και πίστεψε ότι, στην τρέχουσα ευρωπαϊκή και παγκόσμια συγκυρία έχει το πολιτικό βάρος να κάνει τους δανειστές να υποχωρήσουν.

Είναι όνειρα θερινής νυκτός.

Κουτοπόνηρα ζητά τη στήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης: ελάτε να πούμε όχι στους δανειστές όλοι μαζί. Λες και αυτό θα κάμψει τους θεσμούς και τους «σκληρούς» της Ευρώπης.

Μικροπολιτικά σκεπτόμενη στέλνει τους υπουργούς να ξεσηκώσουν τον κόσμο κατά των δανειστών. Και οι υπουργοί εισπράττουν την αποδοκιμασία των πολιτών για τα πεπραγμένα τους.

Ο μεγάλος κίνδυνος, όπως έχουμε ξαναγράψει δεν είναι οι εκλογές. Αυτές πρέπει να γίνουν και εφόσον οι διαδικασίες ολοκληρωθούν μέχρι τον Μάιο, πρόβλημα δεν θα προκύψει.

Ο μεγάλος κίνδυνος είναι να προκηρύξει δημοψήφισμα και να το ερμηνεύσει κατά το δοκούν. Οπότε, τότε, η κυβέρνηση είτε θα κάνει όχι μία αλλά δέκα τούμπες στον αέρα είτε θα μας βγάλει από το ευρώ και (γιατί όχι;) και από την Ε.Ε.

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι σε πλήρες αδιέξοδο: ή θα υπογράψουν τα πάντα ή θα αφήσουν τον λαό να κρίνει. Ότι και να γίνει οι ημέρες τους είναι λίγες.