Νομοθετικό πλαίσιο που θα προσφέρει βοήθεια στις τράπεζες προκειμένου να απαλλαγούν από τα υπεράριθμα κόκκινα δάνεια εξετάζουν οι Βρυξέλλες σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg.

To νομοθετικό πλαίσιο θα έχει ως σκοπό να κάνει πιο μειώσει τις κεφαλαιακές επιπτώσεις που δέχονται οι τράπεζες όταν πωλούν μη εξυπηρετούμενα δάνεια, με ζημιά για τις ίδιες. «Αυτό θα το κάνει ευκολότερο για τις τράπεζες να καθαρίσουν τους ισολογισμούς τους από προβληματικά assets, χωρίς να επιβαρύνεται πολύ η κεφαλαιακή τους επάρκεια και ικανότητα δανεισμού», αναφέρει το έγγραφο που επικαλείται το Bloomberg.

Με βάση τους ισχύοντες κανόνες, η κάθε τράπεζα πρέπει να προσαρμόζει τα στατιστικά μοντέλα που χρησιμοποιεί, προκειμένου να μετρήσει τον κίνδυνο των περιουσιακών της στοιχείων, όταν πουλάει ένα πακέτο κόκκινων δανείων με μεγαλύτερη ζημιά από αυτήν που έχουν προβλέψει τα μοντέλα. Οι προσαρμογές αυτές μπορούν να δημιουργήσουν μεγάλο κεφαλαικό πρόβλημα σε μια τράπεζα. Το νέο πλαίσιο θα δίνει στις τράπεζες επιλογές να αποφεύγουν τέτοια κεφαλαιακά σοκ, όταν πουλάνε με ζημιά χαρτοφυλάκια με πολλά συσσωρευμένα κόκκινα δάνεια.

Το έγγραφο παρουσιάζει μια πρόταση συμβιβασμού σε ότι αφορά το νομοθετικό πλαίσιο για τις τράπεζες, σε μια ένδειξη πως οι υπεύθυνοι νομισματικής πολιτικής της ΕΕ θέλουν να εφαρμόσουν λιγότερο αυστηρούς κανόνες σε ότι αφορά τα κεφάλαια και τη ρευστότητα, μετά από συνεχή αιτήματα των τραπεζών.

Το νέο μέτρο, εφόσον εφαρμοστεί, θα ισχύσει για πωλήσεις κόκκινων δανείων που έγιναν μετά τις 23 Νοεμβρίου 2016, και θα πάψει να ισχύει τρία χρόνια αφότου μπει σε εφαρμογή, σύμφωνα με το έγγραφο.

Η προϋπόθεση που πρέπει να πληροί μια τράπεζα για να συμμετάσχει στο πρόγραμμα αυτό, είναι να πουλήσει περισσότερο από 20% του «κόκκινου» χαρτοφυλακίου της υπό το νέο πλαίσιο.

Οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονιμικών θα συζητήσουν την πρόταση στην επόμενη συνάντηση στις 4 Δεκεμβρίου.

Πάντως, αντίπαλος της πρότασης, φέρεται η Ντανιέλ Νουί, επικεφαλής εποπτείας της ΕΚΤ, η οποία υποστηρίζει πως το πλαίσιο αυτό «σκοτώνει» την αξιοπιστία των ευρωπαϊκών μοντέλων μέτρησης ρίσκου, σε σχέση με τους ξένους ανταγωνιστές τους.