Λένε πως μπορείς να καταλάβεις πότε ένας σχεδιαστής αγαπά τις γυναίκες. Και ο Daniel Roseberry τις αγαπά.
Όχι με τον εύκολο, διαφημιστικό τρόπο της γυναικείας ενδυνάμωσης, αλλά με κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: τις εμπιστεύεται. Τις αφήνει χώρο να υπάρξουν μέσα στα ρούχα του, χωρίς να αφαιρεί το μυστήριο, τη σεξουαλικότητα ή την προσωπική τους βούληση. Στη νέα ready-to-wear συλλογή του οίκου Schiaparelli, Going Clear, αυτή η σχέση αποκτά ηθική θέση.
Η συλλογή έρχεται μετά Την Άβυσσο, εκείνο το μαύρο, μεταφυσικό σημείο μηδέν από το οποίο ο Roseberry τώρα αναδύεται. Αυτή να είναι η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη του σχεδιαστή που δεν αποχωρεί από το σύμπαν Schiaparelli, αλλά αποστάζει την ουσία του.
View this post on Instagram
Η απόσταξη, λέει ο Roseberry, είναι ακριβώς η διαδικασία κατά την οποία αφαιρείται το περιττό μέχρι να απομείνει η πιο καθαρή, συμπυκνωμένη μορφή μιας ιδέας. Αυτό, στη μόδα, μεταφράζεται ως αυτογνωσία.
Και η αυτογνωσία για τον σχεδιαστή του οίκου σημαίνει απομάκρυνση «από τον θόρυβο, ώστε αυτό που μένει να είναι μια φωνή τόσο καθαρή όσο αυτή της Μπάρμπρα Στράιζαντ στην πρεμιέρα του Bon Soir το 1962, όταν τραγούδησε το Cry Me a River. Κάτι μοναδικό, επικό και οικείο, μια σύγχρονη φωνή που, με την αμεσότητά της, παραμένει απόλυτα διαχρονική.»
Είναι ένα καλό μάθημα για κάθε είδος τέχνης, συμπεριλαμβανομένης της μόδας. Ο στόχος είναι πάντα να ενώσουμε το άμεσο παρόν με το αιώνιο μέλλον.
Ο Roseberry τολμά λοιπόν να κάνει κάτι που για έναν οίκο τόσο φορτισμένο με μυθολογία υψηλής ραπτική δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Παίρνει τις εμβληματικές σιλουέτες, τα φορέματα, τα ντεκολτέ, τα jackets και τα διαλύει σε μεμονωμένα κομμάτια.
Η αισθητική Schiaparelli γίνεται πολυλειτουργική. Σε μια κίνηση που αντλεί από την αμερικανική καταγωγή του Roseberry με την παράδοση του sportswear, συναντά, σχεδόν διαλεκτικά, τη γαλλική αυστηρότητα του οίκου.
Και επειδή η ελευθερία χρειάζεται πλαίσιο, η παλέτα περιορίζεται στο χαρακτηριστικό μαύρο του Schiaparelli, το ιβουάρ και το βουτυρένιο κρεμ, με ελεγχόμενες εκρήξεις χρώματος. Το μπλε της αλκυόνας, το πράσινο του βρύου και το σομόν κάνουν τους κώδικες ακόμη πιο ευανάγνωστους μέσα από την πειθαρχία και τη συνέπεια.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ο Roseberry δεν συγχέει την ακρίβεια με τη σκληρότητα. Η γεωμετρία μαλακώνει. Τα αυστηρά περιγράμματα της γλυπτικής του ταυτότητας αντικαθίστανται από ρέοντες ποδόγυρους, ασύμμετρα ανοίγματα και ruffles από δέρμα και λινό.
Οι επιφανειακές ατέλειες παραπέμπουν στις κουρτίνες του ιστορικού ατελιέ της Elsa Schiaparelli στην Place Vendôme. Κάτι που είναι ελαφρώς «λάθος» γίνεται, έτσι, απολύτως σωστό.
Η Elsa είναι παντού, αλλά ποτέ ως μουσειακό έκθεμα. Λαχανικά και πούπουλα μεταφέρονται πάνω σε διάφανα, αιθέρια πουκάμισα. Το broderie anglaise περνά από την υψηλή ραπτική στη ready-to-wear. Και το πλεκτό, ιδίως το διάφανο viscose που θυμίζει κορμό δέντρου, γίνεται ένας από τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, επαναφέροντας μια υλική μνήμη του οίκου.
Και έπειτα εμφανίζεται η σαγήνη. Δεν αναδύει επιθετική σεξουαλικότητα, αλλά μια υπόγεια θερμοκρασία. Το revenge dressing μεταφράζεται σε μικρά μαύρα βραδινά φορέματα, με αναφορά στο πρώτο look της συλλογής The Abyss. Το απλό, ποθητό μαύρο εδώ δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά στάση.
Οι τσάντες και τα παπούτσια επικοινωνούν με το ίδιο λεξιλόγιο. Οι αρχέτυπες φόρμες αποκτούν ένα σουρεαλιστικό απρόσμενο, ένα μεταλλικό στόμα γίνεται χερούλι, ένα mule αποκτά μια σφαίρα. Και στα κοσμήματα εμφανίζονται τα ζώα. Άλογα, δελφίνια, σκύλοι, γάτες, αράχνες μετατρέπουν τις ενδυματολογικές επιλογές σε μια προσωπική μυθολογική αφήγηση.
Κι ανάμεσα σε όλα, οι κώδικες παραμένουν εκεί. Η κλειδαρότρυπα, τα χείλη, τα σουρεαλιστικά στόματα και οι υπαινιγμοί του σώματος εμφανίζονται εκεί όπου δεν τα περιμένεις, όπως στην πλάτη ενός γιακά, πάνω σε ένα παπούτσι, κρυμμένα μέσα σε πυκνό κέντημα.
Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Roseberry σήμερα είναι πως δεν χρειάζεται να αποδείξει ποια είναι η Schiaparelli.
«Ως σχεδιαστές μόδας, δενόμαστε τόσο πολύ με το όραμά μας, ώστε αφιερώνουμε λιγότερο χρόνο στη γυναίκα που τελικά θα φορέσει το ρούχο. Η ομορφιά του να δημιουργείς τόσο εξαιρετικά ρούχα για έναν τόσο περιορισμένο αριθμό καταστημάτων είναι ότι αυτό το χάσμα δεν υπάρχει. Αυτό που δείχνουμε είναι αυτό που παράγουμε, αυτό που αγοράζεται και αυτό που φοριέται. Δεν έχουμε κάποια εμπορική συλλογή. Αυτά είναι τα ρούχα. Και το όραμα ολοκληρώνεται όταν τα φορέσεις.»
Και κάπου εδώ γίνεται κατανοητό γιατί ο Daniel Roseberry είναι όλα όσα χρειάζεται η μόδα σήμερα.
Γιατί σε μια εποχή υπερβολικού θορύβου, η συνεπής καθαρότητα είναι η πιο ριζοσπαστική μορφή πολυτέλειας.
Διαβάστε επίσης:
Tom Ford: Η επιτομή της κομψότητας απέκτησε εμμονή με το γυμνό
YSL: Tο κύκνειο άσμα του Anthony Vaccarello και το άγγιγμα του Μίδα
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
Μοιραστείτε την άποψή σας
ΣχόλιαΓια να σχολιάσετε χρησιμοποιήστε ένα ψευδώνυμο. Παρακαλούμε σχολιάζετε με σεβασμό. Χρησιμοποιείτε κατανοητή γλώσσα και αποφύγετε διατυπώσεις που θα μπορούσαν να παρερμηνευτούν ή να θεωρηθούν προσβλητικές. Με την ανάρτηση σχολίου, συμφωνείτε να τηρείτε τους Όρους του ιστότοπου contact Δημιουργήστε το account σας εδώ, για να κάνετε like, dislike ή report ακατάλληλα/προσβλητικά σχόλια.