Μαζωνάκης: «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», ένα τραγούδι νοσταλγίας για τη γειτονιά του

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη σόκαρε το Πανελλήνιο. Πέθανε σε ηλικία 54 ετών από ανακοπή καρδιάς ενώ βρισκόταν σε ιδιωτική κλινική στο Κολωνάκι κάνοντας πλασμαφαίρεση.

Τα τραγούδια που είπε κι έγιναν επιτυχίες πολλά. Ενα όμως από αυτά μοιάζει να είναι απόλυτα δικό του.

Το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» που τραγούδησε εκπληκτικά ο Μαζωνάκης το 1999 «παντρεύοντας» τη φωνή του με τους Goin’ Through και τον Νίκο Βουρλιώτη, δεν είναι απλώς ένα τραγούδι νοσταλγίας. Είναι σαν μια βόλτα πίσω στον χρόνο, στους δρόμους όπου κάποιος μεγάλωσε, έπαιξε, ερωτεύτηκε, έκανε παρέες και άφησε πίσω του ένα κομμάτι από τον εαυτό του.

Κι αυτό είναι που το κάνει να μοιάζει τόσο αυτοβιογραφικό.

Οι αναφορές δεν είναι γενικές και αόριστες. Είναι συγκεκριμένες: Η Νίκαια που γεννήθηκε, η Κοκκινιά, ο Πειραιάς, η Θηβών, η Δραπετσώνα, ο Άγιος Διονύσης. Είναι ο χάρτης μιας παιδικής και νεανικής ζωής. Οι αλάνες, τα ποδήλατα, η πλατεία, το παγκάκι όπου «χαράχτηκαν» όνειρα. Ακόμη και οι πρώτες απογοητεύσεις από έναν έρωτα και τα ξενύχτια με φίλους χωράνε μέσα σε αυτή τη μνήμη.

Η φράση «θέλω να γυρίσω» δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θέλει να ξαναζήσει τη ζωή του από την αρχή. Σημαίνει ότι θέλει, έστω για ένα βράδυ, να ξαναβρεί κάτι που χάθηκε μεγαλώνοντας. Την αθωότητα, τις παρέες, τα όνειρα της πλατείας, τη γειτονιά πριν αλλάξει, αλλά κυρίως τον ίδιο του τον εαυτό.

 

Γι’ αυτό και η αναφορά στη Νίκαια και την Κοκκινιά έχει ιδιαίτερο βάρος. Δεν είναι απλώς τοπωνύμια. Είναι μνήμες. Είναι ο τόπος καταγωγής, η καθημερινότητα, οι άνθρωποι και οι εικόνες που διαμόρφωσαν έναν άνθρωπο πριν έρθει η δημοσιότητα και η ενήλικη ζωή.

Το τραγούδι, λοιπόν, μπορεί να ακουστεί σαν μια εξομολόγηση ενός ανθρώπου που μεγάλωσε, προχώρησε και κέρδισε πολλά, αλλά κάποια στιγμή κατάλαβε πως υπάρχουν πράγματα που δεν αντικαθίστανται. Γιατί μπορείς να φύγεις από τη γειτονιά σου, αλλά η γειτονιά δεν φεύγει ποτέ πραγματικά από μέσα σου.

Και ίσως γι’ αυτό το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» εξακολουθεί να αγγίζει τόσο πολύ. Γιατί σχεδόν όλοι έχουμε μια δική μας Νίκαια, μια δική μας αλάνα, μια πλατεία, ένα παγκάκι, μια παρέα και έναν δρόμο στον οποίο, αν μπορούσαμε, θα επιστρέφαμε έστω για ένα βράδυ.

Οι στίχοι του τραγουδιού

Έβαλα γιά πρώτη μου φορά
Κάποιο στοίχημα μεγάλο
Πως εκεί που μεγαλώσαμε
Έχουμε μάθει κάτι άλλο
Έχουμε μάθει από το σχολείο
Όχι μόνο να μετράμε
Τα παιδιά στη γειτονιά μου
Έχουνε μάθει ν’αγαπάνε
Αν ακούσεις κάποιες φωνές
Το βράδυ μες τα όνειρά σου
Τότε θυμήσου την πλατεία
Στη παλιά τη γειτονιά σου
Ή την αλάνα με τις πέτρες
Λίγο πιό πάνω απ’τη Θηβών
Αυτή που τώρα έχει γίνει
Εργοστάσιο παιχνιδιών
Θυμάμαι κι άλλα πολλά,ταξίδια
Και την καλύτερη κρυψώνα
Με τα ποδήλατα κρυφά απ’την
Αγία Βαρβάρα στη Δραπετσώνα
Στον Αϊ Διονύση έχω μεθύσει
Με δυό φίλους μιά Τετάρτη
Γιά μιά γκόμενα καλή
Που τελικά μου βγήκε σκάρτη
Μεγαλώνω και ξεχνώ
Μόνο τους κακούς ανθρώπους
Όσους μιλούσαν με βρισιές
Γιατί ποτέ δε μάθαν τρόπους
Μα ποτέ μου δε ξεχνώ
Τη παλιά τη γειτονιά μου
Γιατί στο παγκάκι της πλατείας
Έχω χαράξει τα όνειρά μου

Θέλω να γυρίσω στα παλιά
Θέλω την παλιά μου γειτονιά
Θέλω να γυρίσω να σε βρώ
Ένα βράδυ είναι αρκετό

Πάω μιά βόλτα στα παλιά
Στη Νίκαια, στη Κοκκινιά
Θα πιώ κρασί και θα μεθύσω
Στον Πειραιά θα ξενυχτήσω
Μεγάλωσα, νοστάλγησα
Αυτά που πίσω άφησα
Καρδιά μου είσαι μόνη
Το βράδυ αυτό με λιώνει

Θέλω να γυρίσω στα παλιά
Θέλω την παλιά μου γειτονιά
Θέλω να γυρίσω να σε βρώ
Ένα βράδυ είναι αρκετό

Θέλω να γυρίσω στα παλιά
Θέλω την παλιά μου γειτονιά
Θέλω να γυρίσω να σε βρώ
Ένα βράδυ είναι αρκετό

Διαβάστε επίσης:

Πέθανε ο Γιώργος Μαζωνάκης από ανακοπή καρδιάς – Εξέπνευσε στο «Ελπίς»

Τι είναι η πλασμαφαίρεση, στην οποία θα υποβαλλόταν ο Μαζωνάκης – 4+1 ερωτήσεις και απαντήσεις