Αποχαιρετισμός στη Μάρω Κοντού: Οι σταθμοί της ζωής της σπουδαίας ηθοποιού

Σε ηλικία 92 ετών άφησε την τελευταία της πνοή, στις 15 Ιουλίου 2026, η σπουδαία ηθοποιός του θεάτρου και του ελληνικού κινηματογράφου, Μάρω Κοντού, σκορπίζοντας θλίψη στον καλλιτεχνικό χώρο αλλά και στο κοινό που την αγάπησε μέσα από τους ρόλους που ερμήνευσε μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής της.

Η κηδεία της τελέστηκε σήμερα 17 Ιουλίου, παρουσία πλήθους κόσμου, που βρέθηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών για να αποχαιρετήσει την ηθοποιό. Επιθυμία της οικογένειας ήταν αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές στο Κέντρο Βρεφών “Μητέρα”, στο οποίο η ηθοποιός υπήρξε πρόεδρος.

Μια συγκινητική κηδεία αντάξια μιας σπουδαίας ηθοποιού και μιας κυρίας του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και της ζωής αφού αγαπήθηκε από πολύ κόσμο.

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια

Η Μαριάνθη Κοντού, όπως ήταν και το πλήρες όνομά της, γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1934 στο Κουκάκι. Τα πρώτα χρόνια της ζωής της καθορίστηκαν από την απώλεια του πατέρα της από φυματίωση, όταν ήταν μόλις 2 ετών. Το περιβάλλον που μεγάλωσε χαρακτηριζόταν από αυστηρότητα και συντηρητισμό. Όπως είχε πει η ίδια σε παλαιότερη συνέντευξή της «Δεν έχω καθόλου παιδικές αναμνήσεις. Ίσως επειδή στο σπίτι μου επικρατούσε πένθος. Μέχρι τα έξι μου, στο σπίτι μας υπήρχε μεγάλη δυστυχία. Μετά τον θάνατο του πατέρα μου, η μητέρα μου έκανε έναν δεύτερο γάμο. Ήταν ένας εξαιρετικός κύριος, ναυτικός. Στους οκτώ μήνες, τορπίλισαν το πλοίο του και χάθηκε. Πάνω που πήγαινα να αρθρώσω ξανά τη λέξη “μπαμπά“…».

Την κλίση της στον χώρο των τεχνών, την είχε εκφράσει από πολύ νωρίς. Ήταν δεν ήταν 4 ετών, όταν ακούγοντας τους ψαλμούς σε μία εκκλησία που είχε επισκεφτεί με τη μητέρα της, έβγαλε τα παπούτσια της και… άρχισε να χορεύει!

Ωστόσο, οι τέχνες ήταν κάτι «απαγορευτικό» για την οικογένειά της. Τόσο η μητέρα της όσο και η Σμυρνιά γιαγιά της, την πίεζαν να γίνει υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα, όπως και η αδερφή της. Η Μάρω όμως, είχε άλλα σχέδια για τον εαυτό της. Πάνω στην κόλλα των εξετάσεων έγραψε με απόλυτη ειλικρίνεια «Δεν με ενδιαφέρει να προσληφθώ, με πιέζουν, ευχαριστώ».

Ο δρόμος προς το όνειρο

Η υποκριτική δεν ήταν πρώτο της όνειρο. Η Μάρω Κοντού αποφοίτησε από το Γ΄ Γυμνάσιο Θηλέων στου Μακρυγιάννη και ταυτόχρονα ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, έχοντας κερδίσει υποτροφία για τη σχολή HLADEK στη Γερμανία. Επίσης είχε σπουδάσει στο Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η πρώτη της επαφή με το θεατρικό σανίδι ήταν το 1954 στο Εθνικό Θέατρο, συμμετέχοντας ως μέλος του Χορού σε αρχαίες τραγωδίες έως και το 1958. Όταν η γιαγιά της πληροφορήθηκε ότι η Μάρω είχε γίνει μέλος του Εθνικού Θεάτρου, της είπε ιδιαίτερα οργισμένη «Φτου σου πουτανάκι». Αυτή η φράση «στοίχειωσε» την ηθοποιό, η οποία στη συνέχεια το 1959 έλαβε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού από την Ανώτατη Κρατική Επιτροπή του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων ως εξαιρετικό ταλέντο.

Συνεργασία με το πάνθεον του ελληνικού θεάτρου

Η Μάρω Κοντού καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της έπαιξε σε περισσότερες από 90 θεατρικές παραστάσεις και ήρθε σε επαφή με το πάνθεον του ελληνικού θεάτρου της εποχής, όπως ο Αλέξης Μηνωτής, η Κατίνα Παξινού, η Άννα Συνοδινού κ.ά.

Η πρώτη της πρωταγωνιστική εμφάνιση στο ελεύθερο θέατρο ήρθε το 1959 στην παράσταση «Ρομανσέρο» στον θίασο του Δημήτρη Χορν, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Ρολάντα Ουστάριτς. Τη σκηνοθεσία του έργου υπέγραφαν ο Δημήτρης Χορν και ο Μηνάς Χρηστίδης. Τότε, ο Δημήτρης Χορν είχε σταματήσει τη συνεργασία του με την Έλλη Λαμπέτη και αναζητούσε μία νέα ηθοποιό. Στη Μάρω Κοντού βρήκε το ιδανικό πρόσωπο.

Για τη συνεργασία της με τον Δημήτρη Χορν είχε αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια περιοδείας της με τον θίασο του Ντίνου Ηλιόπουλου, δέχθηκε ένα τηλέφωνο όπου της ανακοίνωσαν ότι ήθελε να τη συναντήσει ο Χορν. Η Μάρω Κοντού τον θαύμαζε πολύ, αλλά δε θεωρούσε τον εαυτό της έτοιμο για να συνεργαστεί με έναν τόσο σπουδαίο καλλιτέχνη. Ωστόσο, πείστηκε από τους συνεργάτες του και κάπως έτσι ξεκίνησε μία αγαστή συνεργασία. Η ίδια η ηθοποιός χαρακτήριζε τον Χορν ως «τεράστιο σχολείο». Η συνεργασία τους δε, διήρκησε 4 χρόνια.

Εκτός από το θεατρικό σανίδι, με τον Χορν συνεργάστηκε και στον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας μαζί του στην ταινία «Αλίμονο στους νέους» σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, σε σκηνοθεσία του πρώτου. Χαρακτηριστική στιγμή της ταινίας μεταξύ άλλων ήταν και το τραγούδι «Πες μου μια λέξη» σε στίχους του Σακελάριου και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

Στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι

Συνεργασία ορόσημο στην πορεία της Μάρω Κοντού ήταν και η συνεργασία της με τον Μάνο Χατζιδάκι. Το 1962, ανεβαίνει στο θερινό θέατρο «Μητροπόλιταν», η μουσικοθεατρική παράσταση «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού και σκηνικά Μίνου Αργυράκη. Ο κορυφαίος συνθέτης είχε αντιληφθεί από πολύ νωρίς το ταλέντο της ηθοποιού επιλέγοντάς την να συμμετέχει στην παράσταση, στο πλευρό του Δημήτρη Χορν.

Ωστόσο, αν και η παράσταση γνώρισε επιτυχία η ηθοποιός ήταν δυσαρεστημένη με τον Χατζιδάκι, καθώς συμμετείχε μόνο στο τραγούδι «Οι αδερφές τατά» μαζί με τους Ζωή Φυτούση, Σούλα Μπάστα, Νίκη Λεμπέση και Γιώργο Ζωγράφο. Η Κοντού δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά της, δεδομένου ότι ήδη εδώ και 3 χρόνια έπαιζε πρωταγωνιστικούς ρόλους δίπλα στον Χορν, οπότε ενημέρωσε τον επιχειρηματία ότι θα αποχωρήσει.

«Κλειδί» στη λύση του προβλήματος ήταν το τηλεφώνημα που δέχθηκε στη συνέχεια από τον ίδιο τον Μάνο Χατζιδάκι. «Πήγα, τον βρήκα και μου διάβασε από ένα πακέτο τσιγάρα τους στίχους της ‘’Μαύρης Φορντ’’», είχε διηγηθεί η ίδια αργότερα σε συνέντευξή της. Η ηθοποιός ωστόσο, δεν ικανοποιήθηκε ούτε από αυτή την εξέλιξη, έως ότου ο Δημήτρης Χορν της είπε «Είσαι χαζή, γιατί αυτά που θα μείνουν από την παράσταση αυτή θα είναι η δική σου ‘’Μαύρη Φορντ’’ και το δικό μου ‘’Ηθοποιός σημαίνει φως’’».

Από τα «Κίτρινα γάντια» στην κυρία Κοκοβίκου

Παράλληλα, αξιοσημείωτη είναι και η πορεία της ηθοποιού στον ελληνικό κινηματογράφο, που αποθέωσε την καριέρα της. Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση ήρθε το 1960, όταν πρωταγωνίστησε στα «Κίτρινα γάντια», δίπλα στο πλευρό των Νίκου Σταυρίδη, Μίμη Φωτόπουλου, Μάρθας Βούρτση και Γιάννη Γκιωνάκη, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελάριου.

Αν και η αγαπημένη ηθοποιός είχε πρωταγωνιστήσεις σε δεκάδες επιτυχημένες ταινίες, στη μνήμη του κοινού έμεινε ως η κα Κοκοβίκου, από τον ρόλο της στην ταινία «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» με συμπρωταγωνιστή της τον Γιώργο Κωνσταντίνου. Η εμβληματική ασπρόμαυρη ταινία του 1965, που βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό του Γιώργου Τζαβέλλα, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από την κυκλοφορία της, υπέστη ψηφιακή επεξεργασία και πλέον είναι διαθέσιμη και σε έγχρωμη έκδοση.

Συνολικά η Μάρω Κοντού πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 60 ταινίες μεγάλου μήκους και συνεργάστηκε με σπουδαίους ηθοποιούς όπως ο Αλέκος Αλεξανδράκης, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Νίκος Κούρκουλος, Ντίνος Ηλιόπουλος, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Τζένη Καρέζη, Κώστας Βούτσας, Μάρθα Καραγιάννη, Σμαρούλα Γιούλη, Χρήστος Τσαγανέας κ.ά. Επίσης είχε εμφανιστεί σε σειρά τηλεοπτικών εκπομπών στην ιδιωτική και τη δημόσια τηλεόραση.

Η ενασχόλησή της με τα κοινά

Επιπλέον, η Μάρω Κοντού συμμετείχε στην πολιτική ζωή της χώρας και ως δημοτική σύμβουλος στον δήμο Αθηναίων (1994 – 2002), αλλά και ως βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Σημειώνεται δε, ότι υπήρξε πρόεδρος του «Αθήνα 9.84» από το 1995 έως το 2002.

Όσον αφορά στην βουλευτική της ιδιότητα, ήταν βουλευτής της Α’ Αθήνας κατά τη διάρκεια τριών περιόδων: 1999–2000, 2000–2004 και τέλος το 2007 ως πρώτη επιλαχούσα, λόγω της παραίτησης του Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος εκείνη την περίοδο διεκδικούσε τη θέση του δημάρχου Αθηναίων.

Όπως είχε εκμυστηρευτεί η ίδια σε τηλεοπτική της συνέντευξη «Μέσα στη Βουλή δεν περνούσα καλά. Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω εύκολα με ανθρώπους. Τα μάτια τους δεν ήταν μάτια στα οποία μπορούσα εύκολα να εισχωρήσω. Ίσως είχαν πάντα αυτό το: τι θέλει τώρα μια ηθοποιός στη Βουλή;».

Πάντα διακριτική

Η Μάρω Κοντού χαρακτηριζόταν από μία ευγένεια και διακριτικότητα, αντιμετωπίζοντας τη ζωή, την τέχνη και τους ανθρώπους γύρω της με ειλικρίνεια. Την επόμενη φορά που θα συναντηθούν οι φίλοι της, είχε ζητήσει από τον Πρόεδρο της Βουλής και φίλο της κ. Νικήτα Κακλαμάνη, στο τραπέζι που θα καθίσουν, να υπάρχει μία θέση κενή με ένα αναμμένο τσιγάρο και ένα ποτήρι ουίσκι. Αυτή ήταν και η τελευταία επιθυμία της, που εκπληρώθηκε το βράδυ πριν τον αποχαιρετισμό της στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Έγραψε ο κ. Κακλαμάνης «Η τελευταία σου επιθυμία… Στο αγαπημένο σου στέκι, η παρέα σου και μπροστά στην άδεια καρέκλα σου, ένα ποτήρι ουίσκι και ένα τσιγάρο… Καλό σου ταξίδι Μάρω μου…».

Όπως είχε πει στην τελευταία της συνέντευξη «‘Εχω συνειδητοποιήσει ότι είμαι περαστική στη ζωή».

Μάρω Κοντού, 1934 – 2026