Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Add mononews.gr on Google

Η απόφαση της FIFA να επιτρέψει στον Φολαρίν Μπάλογκουν να αγωνιστεί κανονικά στη νοκ άουτ αναμέτρηση των ΗΠΑ με το Βέλγιο (03:00 ξημερώματα), παρά την αποβολή του απέναντι στη Βοσνία, προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις σε ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό κόσμο.

Η ενεργοποίηση του Άρθρου 27 του Πειθαρχικού Κώδικα, για πρώτη φορά σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, άνοιξε μια συζήτηση που ξεπερνά το ίδιο το παιχνίδι και αφορά στα όρια της πειθαρχικής δικαιοσύνης, αλλά και στις πολιτικές παρεμβάσεις στο κορυφαίο ποδοσφαιρικό γεγονός του πλανήτη.

1

Αρκετοί έσπευσαν να θυμηθούν τον Μανέ Γκαρίντσα και το Μουντιάλ του 1962, υποστηρίζοντας ότι «και τότε παίκτης αποβλήθηκε αλλά έπαιξε στον τελικό». Η ιστορική αναφορά είναι σωστή. Το συμπέρασμα όμως είναι λανθασμένο.

Οι δύο περιπτώσεις μοιάζουν μόνο επιφανειακά.

Το 1962 δεν υπήρχε αυτόματη τιμωρία

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Χιλής, ο Γκαρίντσα αποβλήθηκε στον ημιτελικό απέναντι στη διοργανώτρια Χιλή, ύστερα από επεισόδιο με τον Ελάδιο Ρόχας. Η Βραζιλία είχε ήδη χάσει τον τραυματία Πελέ και το ενδεχόμενο να απουσιάσει και ο κορυφαίος παίκτης της προκαλούσε τεράστια ανησυχία.

Εκεί όμως σταματούν οι ομοιότητες με το σήμερα. Το 1962 δεν υπήρχαν καν οι κόκκινες και οι κίτρινες κάρτες, οι οποίες καθιερώθηκαν αρκετά χρόνια αργότερα. Κυρίως όμως δεν υπήρχε ο κανόνας της αυτόματης τιμωρίας μίας αγωνιστικής μετά από αποβολή. Κάθε υπόθεση εξεταζόταν ξεχωριστά από τις αρμόδιες επιτροπές της FIFA, οι οποίες αποφάσιζαν αν θα επιβαλλόταν επιπλέον αποκλεισμός ή όχι.

Στην περίπτωση του Γκαρίντσα, η Πειθαρχική Επιτροπή αποφάσισε, με ψήφους 5-2, να του επιβάλει απλή επίπληξη χωρίς αποκλεισμό. Ακόμη και ο διαιτητής Αρτούρο Γιαμασάκι παραδέχθηκε κατά την εξέταση της υπόθεσης ότι δεν είχε πλήρη εικόνα της φάσης, ενώ το περιστατικό δεν καταγράφηκε καν αναλυτικά στο φύλλο αγώνα.

Όπερ μεθερμηνευόμενον, ο Γκαρίντσα αγωνίστηκε στον τελικό απέναντι στην Τσεχοσλοβακία απολύτως νόμιμα, σύμφωνα με το τότε ισχύον πειθαρχικό πλαίσιο.

Το σκάνδαλο με την υπόθεση Μπάλογκουν

Το 2026 οι κανονισμοί είναι εντελώς διαφορετικοί.

Η αποβολή ενός ποδοσφαιριστή συνεπάγεται κανονικά αποκλεισμό από τον αμέσως επόμενο αγώνα της ίδιας διοργάνωσης. Η ποινή αυτή αποτελεί βασικό στοιχείο του πειθαρχικού συστήματος της FIFA και εφαρμόζεται σχεδόν αυτομάτως.

Γι’ αυτό και η υπόθεση του Φολαρίν Μπάλογκουν απέκτησε τόσο μεγάλη σημασία.

Σύμφωνα με όσα αποκάλυψε το Politico και αναπαράγονται διεθνώς, μετά την αποβολή του επιθετικού των ΗΠΑ ακολούθησε τετραήμερη κινητοποίηση στην οποία συμμετείχαν στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης, ο Λευκός Οίκος, η ποδοσφαιρική ομοσπονδία των ΗΠΑ και νομικοί σύμβουλοι, προκειμένου να εξεταστούν όλες οι δυνατότητες αναστολής της ποινής.

Η FIFA ανακοίνωσε τελικά ότι ενεργοποίησε το Άρθρο 27 του Πειθαρχικού Κώδικα, αναστέλλοντας την τιμωρία για ένα έτος (!), ώστε αυτή να μην εκτιθεί άμεσα στο παιχνίδι με το Βέλγιο. Η συγκεκριμένη διαδικασία δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ ξανά σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Οι πολιτικές αντιδράσεις και οι σκιές

Η υπόθεση απέκτησε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις μετά τις αποκαλύψεις για τηλεφωνική επικοινωνία του Ντόναλντ Τραμπ με τον πρόεδρο της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, λίγες ημέρες πριν από την ανακοίνωση της απόφασης. Κατόπιν, ευχαρίστησε δημόσια τη FIFA για τη… σωστή απόφαση.

Η FIFA επιμένει ότι η απόφαση ελήφθη αποκλειστικά από την ανεξάρτητη 18μελή Πειθαρχική Επιτροπή και όχι από την πολιτική της ηγεσία. Ωστόσο δεν δημοσιοποίησε το πλήρες σκεπτικό της απόφασης, ούτε διευκρίνισε τον τρόπο με τον οποίο λήφθηκε.

Από την πλευρά του Βελγίου οι αντιδράσεις ήταν άμεσες. Η βελγική ομοσπονδία ανακοίνωσε ότι εξετάζει κάθε διαθέσιμο νομικό μέσο για την προστασία της ισονομίας της διοργάνωσης, ενώ ο ομοσπονδιακός τεχνικός Ρούντι Γκαρσιά σχολίασε με εμφανή ειρωνεία ότι «δεν γνώριζα πως στο Παγκόσμιο Κύπελλο η 5η Ιουλίου είναι Πρωταπριλιά!».

Το πραγματικό προηγούμενο

Η ιστορία του Γκαρίντσα χρησιμοποιείται συχνά ως επιχείρημα υπέρ της απόφασης για τον Μπάλογκουν. Στην πραγματικότητα όμως αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Το 1962 η FIFA εφάρμοσε τους τότε κανονισμούς, οι οποίοι άφηναν στην Πειθαρχική Επιτροπή την ευχέρεια να αποφασίσει αν ένας αποβληθείς ποδοσφαιριστής θα τιμωρηθεί ή όχι. Δεν υπήρχε αυτόματη ποινή προς αναστολή.

Το 2026, αντίθετα, υπήρχε ήδη ενεργή ποινή αποκλεισμού, η οποία ανεστάλη μέσω μιας εξαιρετικής διαδικασίας που δεν είχε εφαρμοστεί ποτέ ξανά σε Μουντιάλ.

Επομένως, το ιστορικό προηγούμενο του Γκαρίντσα δεν αποτελεί νομικό προηγούμενο για την υπόθεση Μπάλογκουν. Αντίθετα, αναδεικνύει πόσο διαφορετικό ήταν το κανονιστικό πλαίσιο πριν από έξι δεκαετίες και γιατί η απόφαση της FIFA το 2026 προκάλεσε τόσο έντονη διεθνή συζήτηση.