Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Add mononews.gr on Google

Ο Στάλε Σολμπάκεν είναι ένας από τους πρωταγωνιστές του Μουντιάλ 2026. Ο 58χρονος τεχνικός της Νορβηγίας βλέπει την ομάδα του να επιστρέφει στη φάση των νοκ άουτ για πρώτη φορά μετά το 1998 και να ετοιμάζεται για μία τεράστια πρόκληση απέναντι στη Βραζιλία (απόψε, Κυριακή 5/7, 23:00).

Πίσω όμως από τη φετινή επιτυχία κρύβεται μία από τις πιο συγκλονιστικές προσωπικές ιστορίες που έχει να επιδείξει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Μία ιστορία που περιλαμβάνει καρδιακή ανακοπή, επτά λεπτά κλινικού θανάτου, πρόωρο τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα και μια δεύτερη ζωή που τον οδήγησε μέχρι τον πάγκο της εθνικής ομάδας της χώρας του.

1

Η εικόνα του να ανεβαίνει στην εξέδρα για να φιλήσει τη σύζυγό του, Ανίκεν, αμέσως μετά τη νίκη επί της Σενεγάλης έγινε viral σε όλο τον κόσμο. Για όσους όμως γνωρίζουν τι πέρασε πριν από 25 χρόνια, η συγκεκριμένη στιγμή είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από έναν αυθόρμητο πανηγυρισμό.

Ήταν η επιβεβαίωση ότι ένας άνθρωπος που κάποτε βρέθηκε ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο απολαμβάνει σήμερα τη μεγαλύτερη στιγμή της προπονητικής του καριέρας.

Επτά λεπτά χωρίς καρδιακό παλμό

Στις 13 Μαρτίου 2001 η ζωή του άλλαξε για πάντα. Ο Σολμπάκεν, τότε ποδοσφαιριστής της Κοπεγχάγης και βασικό στέλεχος της εθνικής Νορβηγίας, κατέρρευσε κατά τη διάρκεια προπόνησης έπειτα από καρδιακή ανακοπή.

Η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά για επτά ολόκληρα λεπτά (!). Ο γιατρός της Κοπεγχάγης, Φρανκ Οντγκααρντ, ξεκίνησε αμέσως μαλάξεις μέχρι να φτάσει το ασθενοφόρο, σώζοντάς του ουσιαστικά τη ζωή. Ο Νορβηγός διακομίστηκε στο νοσοκομείο, διασωληνώθηκε και παρέμεινε αναίσθητος για 26 ώρες.

Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι γεννήθηκε με συγγενή καρδιοπάθεια που δεν είχε διαγνωστεί εγκαίρως. Του τοποθετήθηκε βηματοδότης και η ποδοσφαιρική του καριέρα ολοκληρώθηκε οριστικά στα 33 του χρόνια. Αργότερα ο ίδιος περιέγραφε εκείνη την εμπειρία με μία χαρακτηριστική φράση: «Ήταν σαν να έσβησαν τα φώτα». Η μητέρα του, όπως αποκάλυψε ο ίδιος, είχε ήδη αρχίσει μέσα στο αεροπλάνο προς τη Δανία να σκέφτεται ακόμη και την κηδεία του, καθώς κανείς δεν γνώριζε αν θα επιζούσε ή αν θα είχε υποστεί σοβαρή εγκεφαλική βλάβη.

«Με πιάνει ναυτία όταν βλέπω βηματοδότη» έλεγε αργότερα σε συνέντευξή του, δείχνοντας τα σημάδια της επέμβασης…

Η δεύτερη καριέρα και οι αποτυχίες που δεν τον λύγισαν

Αντί να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο, στράφηκε αμέσως στην προπονητική. Δούλεψε αρχικά στις μικρές εθνικές ομάδες της Νορβηγίας και στη συνέχεια ανέλαβε τη Χαμ Καμ, την οποία οδήγησε στην πρώτη κατηγορία, τραβώντας τα βλέμματα της Κοπεγχάγης.

Στον δανέζικο σύλλογο δημιούργησε μια από τις πιο επιτυχημένες περιόδους στην ιστορία του. Κατέκτησε συνολικά οκτώ πρωταθλήματα Δανίας στις δύο θητείες του, καθιερώθηκε ως ο πιο επιτυχημένος προπονητής του συλλόγου και πραγματοποίησε αξιοσημείωτες ευρωπαϊκές πορείες, με μεγάλες νίκες στο Champions League απέναντι σε κορυφαίους αντιπάλους.

Η καριέρα του, ωστόσο, δεν εξελίχθηκε μόνο ανοδικά. Η θητεία του στην Κολωνία δεν πέτυχε, ενώ ακόμη πιο δύσκολη αποδείχθηκε η εμπειρία του στη Γουλβς. Παρέμεινε μόλις λίγους μήνες στον πάγκο της αγγλικής ομάδας, απολύθηκε μετά από αποκλεισμό στο Κύπελλο και αργότερα παραδέχθηκε ότι ούτε ο ίδιος ούτε το περιβάλλον του προσαρμόστηκαν ποτέ πραγματικά στην Αγγλία. Παρά τις αποτυχίες, επέστρεψε στην Κοπεγχάγη, αποκατέστησε πλήρως τη φήμη του και επανήλθε στην κορυφή του ποδοσφαίρου της Δανίας.

Η Νορβηγία περίμενε 28 χρόνια

Το 2020 ανέλαβε την εθνική Νορβηγίας, γνωρίζοντας ότι οι απαιτήσεις ήταν τεράστιες. Η χώρα είχε να συμμετάσχει σε μεγάλη διοργάνωση από το Euro 2000 και σε Μουντιάλ από το 1998, ενώ δύο συνεχόμενες αποτυχημένες προκριματικές εκστρατείες έφεραν ακόμη μεγαλύτερη πίεση. Ο ίδιος είχε δηλώσει δημόσια ότι θα αποχωρούσε εάν δεν οδηγούσε τη χώρα στο Μουντιάλ του 2026. Τελικά όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά η Νορβηγία προκρίθηκε με εντυπωσιακό τρόπο, πετυχαίνοντας οκτώ νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια στα προκριματικά και αφήνοντας την Ιταλία στα play offs.

Η γενιά των Έρλινγκ Χάαλαντ, Μάρτιν Έντεγκααρντ, Αλεξάντερ Σέρλοτ, Αντόνιο Νούσα και των υπόλοιπων διεθνών θεωρείται η πιο ταλαντούχα στην ιστορία της χώρας. Ο Σολμπάκεν, όμως, δεν πιστώνεται μόνο την αγωνιστική βελτίωση. Δημιούργησε ένα αυστηρό πλαίσιο λειτουργίας, έδωσε έμφαση στην ομαδικότητα και αξιοποίησε την πολυετή δουλειά που είχε γίνει στις αναπτυξιακές εθνικές ομάδες της Νορβηγίας.

Το «Ror», το viral φιλί και η Βραζιλία

Η φετινή Νορβηγία έχει καταφέρει να ξεχωρίσει και εκτός γηπέδου. Ο πανηγυρισμός «Ror», με παίκτες, προπονητές και φιλάθλους να μιμούνται τους Βίκινγκ που τραβούν κουπί, εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στιγμιότυπα του τουρνουά. Η ιδέα γεννήθηκε από τον δάσκαλο Όλε Φρόισταντ, υιοθετήθηκε από την ένωση φιλάθλων της εθνικής ομάδας και εξελίχθηκε σε στοιχείο της ταυτότητας της Νορβηγίας στο Μουντιάλ.

Ο ίδιος ο Σολμπάκεν συμμετέχει με ενθουσιασμό στους πανηγυρισμούς, ενώ το φιλί που αντάλλαξε με τη σύζυγό του στην εξέδρα μετά τη νίκη επί της Σενεγάλης έγινε μία από τις πιο πολυσυζητημένες εικόνες της διοργάνωσης.

Πλέον, μπροστά του βρίσκεται η μεγαλύτερη πρόκληση. Η Νορβηγία αντιμετωπίζει τη Βραζιλία με στόχο την πρόκριση στα προημιτελικά, κάτι που θα αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες επιτυχίες στην ιστορία της χώρας.

Για τον Στάλε Σολμπάκεν, πάντως, η μεγαλύτερη νίκη είχε έρθει πολύ πριν από το πρώτο σφύριγμα αυτού του Μουντιάλ. Την είχε πετύχει τον Μάρτιο του 2001, όταν επέστρεψε στη ζωή. Όλα όσα ακολούθησαν αποτελούν τη συνέχεια μιας διαδρομής που ελάχιστοι άνθρωποι στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο μπορούν να αφηγηθούν.