Οι πρώτες δημοσκοπήσεις μετά τη ΔΕΘ είναι εδώ κι αν είναι κάτι που ξεχωρίζει αυτό βεβαίως δεν αφορά την κυβέρνηση ή τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Αλλωστε τι σημασία έχει αν η ΝΔ «τσιμπήσει» 1-2 μονάδες επειδή όντως τα μέτρα που ανακοινώθηκαν ήταν καλά;

Ένα κόμμα που κυβερνά και οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν 15 μονάδες κάτω σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2023, δεν θα πρέπει να χαίρεται για την πρόσκαιρη άνοδο. Αλλωστε, η ζωή έχει αποδείξει πως ένα σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ να «σκάσει», ένα φαινόμενο διαφθοράς να αποκαλυφθεί ή κραυγαλέοι λάθος χειρισμοί να γίνουν σε μείζονος ενδιαφέροντος υποθέσεις (όπως π.χ. τα Τέμπη) και τα ποσοστά καταρρέουν.

Και η αντιπολίτευση γιατί να χαίρεται πλην ίσως του Βελόπουλου και της Λατινοπούλου, της σκληρής δεξιάς δηλαδή που άλλωστε κυριαρχεί και σε μεγάλες χώρες;

Το ΠΑΣΟΚ βολοδέρνει, η Αριστερά είναι πολυδιασπασμένη, ο «φρέσκος» Τσίπρας δεν πουλάει όσο θα ήθελαν οι ευγενικοί χορηγοί του, που κάποτε ήταν μισητοί εχθροί του, ο δε Σαμαράς δεν φαίνεται ικανός να φτιάξει ξανά κόμμα εξουσίας.

Και τι μένει από τα γκάλοπ; Μα φυσικά η Μαρία Καρυστιανού και το διαφαινόμενο κόμμα που σχεδιάζεται.

Από ποιους δεν ξέρω. Πολλοί θα ήθελαν να καπηλευτούν τη μνήμη των νεκρών στα Τέμπη.

Αλλωστε είναι ένα τραύμα στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων που δύσκολα θα ξεπεραστεί.

Επομένως κι εύκολα να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάποιους που δεν ορρωδούν προ ουδενός. Είναι ικανοί και ικανές να «υιοθετήσουν» την… μάνα των Τεμπών για να κερδίσουν πολιτικά οφέλη.

Μπορεί, όμως, και κανέναν να μην καταφέρει να καπηλευτεί τον αγώνα που δίνει και η ίδια να «ρευστοποιήσει» (όσο κι αν αυτή η λέξη ακούγεται κυνική), την δημοφιλία που απολαμβάνει τα τελευταία δύο χρόνια.

Σε αυτή την περίπτωση ένα «κόμμα Καρυστιανού» ή «κόμμα των Τεμπών» φαντάζει πιο πιθανό από ποτέ, και γι’ αυτό οι δημοσκόποι έχουν ξεκινήσει να μετρούν τη δυναμική του.

Δεν ξέρω αν πρέπει να πιστέψω τα ευρήματα που δείχνουν ότι ένα 25% των ερωτηθέντων θα την ψήφιζαν, επομένως αυτή τη στιγμή η κ. Καρυστιανού έχει την πλειοψηφία με το μέρος της.

Αλλωστε, σε μια τέτοια ερώτηση, για ένα πρόσωπο που συμβολίζει τον εθνικό μας πόνο για μια ανεπανάληπτη τραγωδία και για ένα παλλαϊκό αίτημα για Δικαιοσύνη και «ανάσα», κι εγώ θα έλεγα ότι είμαι υπέρ.

Άλλο, όμως, αυτό, κι άλλο η δημιουργία κόμματος, με δομές, αρχές, καταστατικά, ιδεολογική συγκρότηση, προτάσεις για όλα τα θέματα, οργανώσεις σε όλη τη χώρα και πυρήνες.

Εκτός κι αν πλέον μιλάμε για τα κόμματα των social media και για αρχές που αντικαθρεπτίζονται σε οργισμένα tweets ή σε αφοριστικές αναρτήσεις στο facebook και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τότε ναι. Η Μαρία Καρυστιανού έχει μεγάλες πιθανότητες να κάνει κόμμα και να… σαρώσει. Αλλωστε, ζούμε τη δημοκρατία (δικτατορία, όπως θέλετε το λέτε) των social media τα οποία περισσότερο προάγουν την ημιμάθεια, τα fake news, την καφρίλα που πολλοί κουβαλάνε, αλλά και την συσσωρευμένη οργή και την απαίτηση για τομές στην ελληνική κοινωνία, που δεν βρίσκουν έκφραση στο υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Και ναι, το υπάρχον πολιτικό σύστημα πρέπει να ανησυχεί από τις κινήσεις της κ. Καρυστιανού διότι το ίδιο καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του και στα αδιέξοδά του.

Αφού τα υπάρχοντα κόμματα, κι όχι μόνο μια κυβέρνηση που βουλιάζει στα δικά της λάθη, δεν μπορούν να αφουγκραστούν τις ανάγκες της κοινωνίας και να χαράξουν ένα οραματικό σχέδιο για την Ελλάδα, θα έρχονται νέα πρόσωπα να ανατρέψουν το σκηνικό.

Και πρόσωπα που ουδεμία σχέση έχουν με την πολιτική, διότι ο κόσμος, απογοητευμένος από τους «επαγγελματίες» πολιτικούς, στρέφεται σε πιο «αγνές» εκφάνσεις της κοινωνίας.

Μπορεί, λοιπόν, η Καρυστιανού να μην έχει ιδέα από πολιτική, να μην γνωρίζει το παραμικρό για το πώς μπορεί να διοικηθεί ένα κόμμα (πολλώ δε μάλλον μια χώρα), μπορεί να μην έχει χρηματοδότες, οργάνωση και συγκεκριμένες προτάσεις, αλλά εκφράζει αυτό που θέλουν οι πολίτες.

Στο πρόσωπο της χαροκαμένης μάνας συμπυκνώνεται η οργή για τις κακές υποδομές της χώρας, για την πελατοκρατία, για τη διαφθορά, για την επί δεκαετίες απουσία μεταρρυθμίσεων στο κράτος, για τον νεποτισμό και κατά τη γνώμη μου το χειρότερο: Το αίσθημα της έλλειψης Δικαιοσύνης.

Οι αδικαίωτες υποθέσεις. Το Σάμινα, το Μάτι, η Μάνδρα, τα Τέμπη, άλλες υποθέσεις διαφθοράς ή εμπλοκής πολιτικών που είτε πήγαν στα δικαστήρια χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα είτε μπήκαν στο αρχείο.

Δεν λέω αν είναι σωστό να φτιάξει κόμμα η Καρυστιανού και να το ψηφίσει ο κόσμος. Ελεύθερη χώρα είμαστε, η Δημοκρατία μας βρίσκεται σε εξαιρετικό επίπεδο, όποιος θέλει μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Αν και η κ. Καρυστιανού έχει δηλώσει πολλές φορές ότι δεν την ενδιαφέρει η πολιτική, δικαίωση για το παιδί της και τα άλλα θύματα αναζητά.

Αυτό που λέω είναι ότι όσο το πολιτικό σύστημα αποτυγχάνει να δίνει λύσεις στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, τόσο θα χάνει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Η απαξίωση είναι αναπόφευκτη όταν η αδράνεια και η αναποτελεσματικότητα κυριαρχούν. Και τότε, τη θέση των σημερινών προσώπων θα έρθουν να πάρουν νέα, που υπόσχονται αλλαγή -είτε είναι έτοιμα είτε όχι να την προσφέρουν.