Να δεχθώ ότι η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργό πολιτική, μιας και από το 2019 ουσιαστικά είναι… άεργος βουλευτής, θα ανακατέψει την τράπουλα.

Να δεχθώ κι ότι στο Μέγαρο Μαξίμου τρέχουν πανικόβλητοι για να στήσουν γραμμές άμυνας απέναντι στον πολιτικό ογκόλιθο που έρχεται να πάρει την εξουσία.

Να δεχθώ επίσης ότι με τις πολιτικές του ο Μητσοτάκης και με τα απανωτά σκάνδαλα της κυβέρνησής του, γίνεται ο καλύτερος χορηγός του πρώην πρωθυπουργού.

Και να ευχηθώ στον Αλέξη η δεύτερη φορά Αριστερά να είναι καλύτερη από την πρώτη. Τουλάχιστον να μη μας ρίξει σε τίποτε βράχια, να μη συνεργαστεί με την… πεφωτισμένη Ακροδεξιά, να μην μας ξαναφέρει καμιά Ζωή και κανέναν Γιάνη, να μην ξανακλείσει σε τίποτε μπουντρούμια τους καναλάρχες, που περιέργως τον… πάνε πλέον με χίλια.

Είτε γιατί αναγνωρίζουν την τεράστια πολιτική του προσωπικότητα που αδικήθηκε την περίοδο 2015-2019, είτε γιατί θέλουν να έχουν μια ακόμη κυβέρνηση του χεριού τους. Και της τσέπης τους.

Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ, ακόμη κι αν κάνω λάθος και ο Αλέξης έχει αλλάξει, είναι γιατί η ελληνική κοινωνία και η πολιτική σκηνή πρέπει να μηρυκάζει λύσεις από το παρελθόν.

Διότι απ’ όσο ξέρω από τον κινηματογράφο που παρακολουθώ ενδελεχώς, τα… σίκουελ είναι πάντα χειρότερα από την πρώτη ταινία…

Διότι όλη αυτή η συζήτηση για την επιστροφή Τσίπρα είναι απλά μια τραγική και απογοητευτική υπενθύμιση για το πόσο δύσκολα απαλλάσσεται η χώρα από πρόσωπα που έχουν δοκιμαστεί, έχουν αποτύχει και παρ’ όλα αυτά προβάλλονται ξανά σαν «λύσεις» σε προβλήματα που εν πολλοίς οι ίδιοι δημιούργησαν.

Ο Τσίπρας κυβέρνησε την Ελλάδα σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους της μεταπολίτευσης. Η «πρώτη φορά Αριστερά» μετατράπηκε σε πρώτο μάθημα ερασιτεχνισμού, ιδεοληψίας και πολιτικής αφερεγγυότητας. Από τα ψεύτικα διλήμματα του δημοψηφίσματος μέχρι την υπογραφή του τρίτου – και σκληρότερου – μνημονίου, η διαδρομή του χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις, υπεκφυγές και πολιτικά τερτίπια που μόνο κόστος είχαν για τη χώρα.

Η επιμονή κάποιων κύκλων να παρουσιάζουν την πιθανή του επιστροφή ως «αναγκαία» ή «ελπιδοφόρα», αγγίζει τα όρια της πολιτικής μυωπίας – ή χειρότερα, της σκοπιμότητας.

Δεν είναι μόνο τα στελέχη που εξακολουθούν να βλέπουν στο πρόσωπό του την τελευταία σανίδα πολιτικής σωτηρίας. Είναι και μερίδα του μιντιακού κόσμου, καθώς και παρασκηνιακοί παράγοντες που προτιμούν την επιστροφή του στο προσκήνιο για λόγους προσωπικής ή ιδεολογικής ταύτισης (ή εκδίκησης) – αδιαφορώντας πλήρως για το πολιτικό συμφέρον της χώρας και την ανάγκη για ανανέωση.

Η αλήθεια είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ και η Κεντροαριστερά γενικότερα, δεν έχει καταφέρει να ανασυγκροτηθεί, και πολλοί ελπίζουν ότι μόνο ο «χαρισματικός ηγέτης» μπορεί να την αναστήσει. Όμως, όταν μια παράταξη εξαρτάται τόσο βαθιά από ένα πρόσωπο – και μάλιστα ένα πρόσωπο που έχει ήδη κλείσει τον πολιτικό του κύκλο – αυτό αποτελεί ένδειξη πολιτικής ένδειας, όχι στρατηγικής.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται «comebacks». Χρειάζεται πολιτικούς με σοβαρότητα, θεσμική συνέπεια, ρεαλισμό και σχέδιο. Η ανακύκλωση προσώπων που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν μόνο πισωγύρισμα φέρνει – όχι μόνο για τα κόμματα στα οποία ανήκουν, αλλά για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Η δημοκρατία δεν ευημερεί όταν γίνεται έρμαιο προσωπολατρίας. Και ο πολιτικός διάλογος δεν προοδεύει όταν συνεχώς επιστρέφουμε στο χθες, αντί να κοιτάμε μπροστά.

Η επιστροφή Τσίπρα – αν συμβεί – δεν θα είναι πολιτική λύση, αλλά σύμπτωμα. Σύμπτωμα ενός πολιτικού συστήματος που φοβάται να κόψει τον ομφάλιο λώρο με το παρελθόν και να εμπιστευτεί το μέλλον. Όσοι την επιδιώκουν ή την ενθαρρύνουν, ας αναλογιστούν το πραγματικό μήνυμα που στέλνουν: Οτι τίποτα δεν αλλάζει, ότι όλα επιτρέπονται και ότι κανένα πολιτικό λάθος δεν έχει κόστος.

Αν αυτό είναι το μέλλον της πολιτικής στην Ελλάδα, τότε το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από ένα πρόσωπο. Είναι πολιτισμικό.