H Θεώνη Αλαμπάση στο My Story: Τα κόκκινα δάνεια, το ιδιωτικό χρέος, οι πιέσεις στους servicers και ο Υπερ-Τειρεσίας

Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ακούγεται μια μπάσα, στακάτη γυναικεία φωνή: «Ναι, να κάνουμε τη συνέντευξη, αλλά πότε;». Είναι η Θεώνη Αλαμπάση.

Οι συνεννοήσεις συνεχίστηκαν επί μέρες, αλλά τελικά βρήκαμε ένα «ξέφωτο» στο πυκνό πρόγραμμά της.

Δεν την είχα ξανασυναντήσει και η αλήθεια είναι ότι ούτε την είχα δει σε κάποια εκπομπή.

«Δεν συνηθίζω να βγαίνω στην τηλεόραση», θα μου εξομολογηθεί αργότερα.

Η κ. Θεώνη Αλαμπάση, Γενική Γραμματέας Χρηματοπιστωτικού Τομέα και Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους, συνοδεύεται από αυτόν τον μακρόσυρτο τίτλο, η ίδια όμως μπαίνει φορτσάτη και ελαφρώς λαχανιασμένη στο πολύ όμορφο και cosy σαλόνι/βιβλιοθήκη του boutique hotel «The Dolli» στο Μοναστηράκι.

«Με τα πόδια ήρθατε;», ρωτάω.

«Ε ναι, το γραφείο μου είναι κοντά. Συγγνώμη για τη μικρή καθυστέρηση, δεν μου αρέσει να στήνω», απαντάει ενώ βγάζει το γαλάζιο παλτό της και αφήνει τη μεγάλη μαύρη τσάντα, ευρύχωρη σαν σάκα για όσα χρειάζεται να μεταφέρει καθημερινά.

Η πρώτη εντύπωση έρχεται κόντρα στη φωνή, την προσηλωμένη σε υποχρεώσεις, που άκουσα στο τηλέφωνο.

Μία ξανθιά, πολύ χαμογελαστή νέα γυναίκα, που πατάει στιβαρά στον κόσμο των τεχνοκρατών, πάνω στις κομψές high heels γόβες της με ένα θηλυκό outfit, μαύρη pencil φούστα με εφαρμοστή κόκκινη μπλούζα.

Κρατάμε τον πληθυντικό σε όλη τη συζήτηση, γρήγορα όμως η ατμόσφαιρα αποκτά μια αυθόρμητη οικειότητα, πιο ζυγισμένη on camera, πιο ανοικτή στα off διαλείμματα.

Ασχολείται με το ιδιωτικό χρέος από το 2016 και το έχει αναγάγει σε προσωπική υπόθεση, ενώ στον χώρο της την αποκαλούν «ψυχή» του νέου εξωδικαστικού μηχανισμού. Κάθισε και διάβασε μία προς μία τις υποθέσεις για να δει τι δε λειτούργησε ώστε ν’ αλλάξει.

«Ακόμη και τώρα βρίσκω χρόνο να διαβάζω υποθέσεις γιατί πιστεύω ότι είμαι ο κρίκος ανάμεσα στην κοινωνία και τις πολιτικές. Αυτός νιώθω ότι είναι ο ρόλος μου, να καταλάβω τι υπάρχει εκεί έξω από τα προβλήματα και να εισηγούμαι στην πολιτική ηγεσία τις απαραίτητες λύσεις».

«Τι γίνεται με τα κόκκινα δάνεια και τους servicers; Θα βάλουν νερό στο κρασί τους και θα δεχθούν μια εύλογη ρύθμιση για να μη χάσει κόσμος το σπίτι του;», τη ρωτάω.

«Στις καταστάσεις που μπορεί να επέλθει μια ισορροπία πιέζουμε και εμείς τους servicers να δώσουν πιο αποτελεσματικές λύσεις, να συγκλίνουν οι προσφερόμενες λύσεις που δίνουν με τις δυνατότητες των οφειλετών…», λέει.

Σκέφτομαι αν η Νομική ήταν μονόδρομος στα νεανικά της όνειρα…

«Από μαθήτρια μού άρεσε πάρα πολύ η νομική επιστήμη, ήταν το μοναδικό πράγμα που ήθελα να κάνω…», εξομολογείται.

Σχεδίαζε να συνεχίσει τις σπουδές της στη Σορβόννη όπου την είχαν δεχθεί, μιλούσε Γαλλικά, δήλωνε στους γονείς της ότι θα φύγει και θα ζήσει εκεί.

«Τελείωσα στα 21 και μισό, τελικά χρειαζόμουν μια ώθηση κάποιος να με πάρει από το χέρι και να έρθει μαζί μου για 10 μέρες να εγκλιματιστώ…», εξηγεί, μιλώντας για το τι την κράτησε πίσω. «Συν μια σχέση που είχα τότε με τον (μετέπειτα) πρώην άντρα μου… δε μετανιώνω», συμπληρώνει.

Όσο μιλάμε για δουλειά οι λέξεις που επαναλαμβάνει είναι: αφοσίωση, χρέος, στοχοπροσήλωση.

Εξηγεί τι θα είναι ο Υπερ-Τειρεσίας που έρχεται το 2025, από πού θα συγκεντρώνει δεδομένα κι αν θα ασκείται περαιτέρω πίεση στον πολίτη να αποπληρώσει τα χρέη του.

«Αναμένουμε τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού για τις προμήθειες των τραπεζών, για τι ποσοστό μειώσεων συζητάμε… Διαβάζω για 50%;», ρωτάω.

«Ο Τύπος τείνει να ανεβάζει τον πήχη, να ζητάει περισσότερα…», γελάει.

«Οι όποιες παρεμβάσεις θα πρέπει να είναι ισορροπημένες… Τα μέτρα που θα ληφθούν θα αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά ένα πραγματικό πρόβλημα…», συμπληρώνει.

Είναι του «πρέπει» ή του «θέλω»;

«Στη δουλειά είμαι εντελώς του πρέπει και στην προσωπική μου ζωή εντελώς του θέλω», απαντάει αυθόρμητα.

«Όταν κλείνει η πόρτα πίσω μας, οι άνθρωποι μας είναι το πιο σημαντικό, οι προσωπικές σχέσεις, οι φιλίες που φτιάχνει κανείς…. έχω προσπαθήσει να ισορροπήσω επαγγελματική και προσωπική ζωή… Τώρα είμαι ευχαριστημένη… Δεν την ήταν πάντα έτσι…», εξομολογείται.