Ποιητής και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών
Η ποίηση, έχει πει με περισσή ειλικρίνεια και στοχασμό ο Τίτος Πατρίκιος, «μπορεί να είναι τα πάντα: Φίλτρο ζωής, φόβος θανάτου, άσκηση εξουσίας, πηγή ματαιοδοξίας, κοινωνική στράτευση, καθαρή τέχνη, αντίδοτο για τη μοναξιά, τρόπος απομόνωσης από την κοινότητα».
Ο ίδιος είναι ένας «έφηβος» ετών 97, που συνάντησε για πρώτη φορά τον Κωστή Παλαμά σε ηλικία μόλις 7 ετών, ενώ δημοσίευσε στα 15 του την πρώτη του ποιητική απόπειρα, που ήταν δύο τετράστιχα με ομοιοκαταληξία. Για να συνεχίσει έκτοτε ακαταπόνητα τη μακρά δημιουργική του πορεία, με τεράστια προσφορά στα ελληνικά γράμματα.
Οφειλόμενη τιμή, όσο και καθυστερημένη, η περυσινή είσοδος του Τίτου Πατρίκιου στην Ακαδημία Αθηνών ως επίτιμου μέλους. Κατατάσσοντας στους «αθανάτους» αυτόν τον «μέγα επιζώντα της ελληνικής ποίησης», όπως τον έχει χαρακτηρίσει ο διαπρεπής νεοελληνιστής Ρόντρικ Μπίτον.
Μία τυπική αναγνώριση και μόνον, καθώς ο σπουδαίος και πολυβραβευμένος ποιητής, εμβληματική μορφή της μεταπολεμικής λογοτεχνικής γενιάς κι ένας άνθρωπος που η πορεία του στη ζωή, στην ποίηση και στους κοινωνικούς αγώνες σφραγίστηκε ανεξίτηλα από πολέμους, διώξεις και εξορίες, την έχει κατακτήσει εδώ και πολλά χρόνια στη συνείδηση του κόσμου.
Τα βιώματα, όσο σκληρά κι αν ήταν, αποτέλεσαν γι΄ αυτόν πηγή έμπνευσης και δημιουργίας, διυλισμένα μέσα από την καλλιέργεια της σκέψης, τη διεισδυτικότητα και την ανάλυση. Γιατί στο έργο του ο ποιητής μεταφέρει και αποτυπώνει με τη δύναμη της αλήθειας ιστορικά γεγονότα, που συγκλόνισαν τη νεότερη Ελλάδα, όντας παράλληλα ερωτικός, «καθημερινός», συλλαμβάνοντας το αίσθημα της στιγμής και βαθιά ανθρωπιστής. Ένα φωτεινό πνεύμα σε δύσκολους καιρούς.
Από το Βαρβάκειο στη Νομική Σχολή Αθηνών και στη συνέχεια για σπουδές Κοινωνιολογίας και Φιλοσοφίας στο Παρίσι, με ενδιάμεσα επεισόδια ζωής στην Εθνική Αντίσταση –καταδικασμένος σε θάνατο από συνεργάτες των Γερμανών– και στην εξορία, αλλά και επαγγελματική καριέρα σε μεγάλους διεθνείς οργανισμούς ο Τίτος Πατρίκιος έχει τιμηθεί με σημαντικά βραβεία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό:
To 2019, του απονεμήθηκε το Παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ενώ αντίστοιχα τιμήθηκε από τη Γαλλική και την Ιταλική Δημοκρατία με υψηλές διακρίσεις.
Με πλούσιο λογοτεχνικό έργο πέρα από την ποίηση, ως δοκιμιογράφος αλλά και μεταφραστής, υπηρέτησε την τέχνη του λόγου από την πρώτη ποιητική του συλλογή «Ο Χωματόδρομος» το 1954 έως την πιο πρόσφατη «Ο Δρόμος και πάλι» (2020). Πιστός πάντα στην αναζήτηση των λέξεων που θα συνθέσουν το ποίημα.
Γιατί, όπως έχει γράψει: «Αλίμονο, η βαρύτερη τιμωρία είναι να μην μπορείς να βρεις τα λόγια για όσα πράγματα θα ήθελες να πεις».
