Δεν τρώει κρέας.Δεν καπνίζει , ούτε πίνει.Δεν ακούγονται και πολύ γαλλικά όλα αυτά για μία σημαντική προσωπικότητα της πολιτικής σκηνής που γεννήθηκε στη Γαλλία.Ίσως αυτό είναι το μυστικό της άψογης φόρμας της Christine Lagarde, η οποία γυρνά όλο τον κόσμο, με αψεγάδιαστο χτένισμα , φορώντας σχεδόν αποκλειστικά  Chanel και τα Hermes και ένα χαμόγελο μόνιμα καρφωμένο στα χείλια της, ως η πρώτη γυναίκα επικεφαλής ενός τόσο νευραλγικού θεσμού όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

LAGARDE 2

Η γυναίκα που κύριο μέλημα της είναι να νουθετεί τα κράτη του κόσμου “ να φάνε μόνο από το δικό τους σπανάκι”. Αυτή είναι η δουλειά της 59 χρονης Christine.Να συνεχίσει να βάζει παραδοσιακά  την Ευρώπη στο τιμόνι του θεσμού εκείνου, ο οποίος δημιουργήθηκε μετά το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, με στόχο να μην επαναληφθεί η παγκόσμια ύφεση που μεταδόθηκε σαν ιός σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σήμερα, τα 188 μέλη του οργανισμού, των οποίων ηγείται,  επιδεικνύουν τις ικανότητες τους στην παγκόσμια παρτίδα σκάκι, που απαιτεί ιδιαίτερη στρατηγική για τη διαχείριση 1,2 τρις δολαρίων. Η αλήθεια είναι όμως ότι  αναρωτιούνται πολλοί  πως ένας Ευρωπαίους – εν προκειμένω η Christine Lagarde – βρίσκεται στην κορυφή του οργανισμού – πάντα επικεφαλής της Παγκόσμιας Τράπεζας είναι ένας Αμερικανός – μπορεί να δώσει έμφαση στην οικονομική ανάπτυξη;Όταν η Γηραιά ήπειρος αντιμετωπίζει τη χειρότερη οικονομική κρίση στην ιστορία της; Πώς θα υποδείξει στους Κινέζους και τους Ινδούς να διαχειριστούν τις υποθέσεις τους;

Αυτή η παράδοση  θα μπορούσε να έχει ημερομηνία λήξης, εκτός εάν η Lagarde κατορθώσει να απαλλαχθεί εντελώς από τις δικαστικές της περιπέτειες στη Γαλλία.Μία παλιά υπόθεση , σαν σκελετός στο ντουλάπι του παρελθόντος ή σαν Ερινύα, ξυπνά κατά καιρούς και της θυμίζει την αμέλεια ή την εσκεμμένη πρόθεση της να απαλλάξει Γάλλο επιχειρηματία από τα χρέη του, επειδή όπως λέγεται χωρίς να μπορεί να αποδειχθεί, ήταν βασικός χορηγός της εκστρατείας του Σαρκοζί την περίοδο που Lagarde ήταν υπουργός οικονομικών.

Μιλώντας από την Ουάσιγκτον τον περασμένο Οκτώβριο, η Lagarde ήταν- από τις πολύ σπάνιες φορές – κακόκεφη. Χαμογελούσε με το ζόρι μην αφήνοντας τα δόντια να φανούν.Φορούσε χρυσά , στρογγυλά σκουλαρίκια , όχι ιδιαιτέρως κομψά τακούνια και ένα μαύρο κοστούμι, για να επιθεωρήσει τα απομεινάρια της παγκόσμιας οικονομίας

Το πιο ζεστό έτος των τελευταίων χρόνων, με 60 εκατομμύρια ανθρώπους να έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους , το παγκόσμιο εμπόριο να υποχωρεί, και τις  αγορές να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση με λίγες στιγμές έκλαμψης , εκείνη προσπαθεί να φανεί αισιόδοξη: Θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερα, είπε στα αγγλικά με την γαλλική προφορά της.

H επικεφαλής του ΔΝΤ άλλες φορές μοιάζει με δάσκαλο που δεν είναι καθόλου αυστηρός και άλλες φορές δείχνει να έχει την ανεμελιά ενός ρόκ σταρ: Δανείζει χρήματα στις απελπισμένες χώρες μόνο εάν φάνε όλο το σπανάκι τους, που πάει να πει, να κάνουν περικοπές δαπανών, την περίοδο της οικονομικής κρίσης.Μία στρατηγική με πολλές αντιθέσεις.

Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, το 2011 , εκτόξευε μύδρους κατά των Ευρωπαϊκών τραπεζών την ίδια στιγμή που έκανε έκκληση για επείγουσα ανακεφαλαιοποίηση. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι οι μέτοχοι έπρεπε να βάλουν πλάτη για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες και αυτό συμπαρασύρει και την Ελλάδα που ήταν στα πρόθυρα της άτακτης πτώχευσης. Ο Edwin Truman, αναλυτής στο Peterson Institute  International Economics, λέει η Lagarde υπέφερε πολύ για την επιλογή της να στηρίξει την Ευρώπη απέναντι στην Νότια Αμερική και την Κίνα.Και συνεχίζει να την προειδοποιεί κάνοντας συνεχείς εκκλήσεις στις τράπεζες να ξεφορτωθούν τα τοξικά δάνεια ύψος 1 τρις ευρώ.

Η δασκάλα με τα γκρίζα μαλλιά και τις συγκρουσιακές προσεγγίσεις. Δίνει χείρα βοηθείας σε κράτη που παραπαίουν ενώ το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είχε ακολουθήσει παρόμοια στρατηγική το 1997 για να βοηθήσει την ασιατική οικονομία, που περνούσε κρίση, αλλά μόνο για τις χώρες, που δεν είχαν χρέη.

Άλλη μία ένδειξη της αποτυχημένης τακτικής του ΔΝΤ είναι ότι έκλεινε το μάτι και έδινε ακριβώς το ίδιο φάρμακο σε κάθε κράτος υπό κατάρρευση, που εμφανιζόταν στο κατώφλι του, σημειώνει ο Νομπελίστας οικονομολόγος, Joseph Stiglitz  στο νέο του βιβλίο The New Republic .

Εδώ και χρόνια, επίσης , η σιδηρά κυρία από βαμβάκι του ΔΝΤ, αγωνίζεται να πείσει το αμερικανικό Κογκρέσο – μάταια- να υποστηρίξει τη μεταρρυθμιστική ατζέντα του οργανισμού- η οποία έχει προταθεί από το 2010- που θα δώσει μεγαλύτερη φωνή σε αναδυόμενες οικονομίες, όπως η Κίνα.

Έχω αφιερώσει πολύ χρόνο στο ζήτημα , φέρεται να έχει δηλώσει. Και ξαφνικά τώρα, ως εκ θαύματος, πέρασε ως τροπολογία σε νομοσχέδιο.Η επιτυχία της ανήκει.Επόμενος στόχος είναι να μειώσει το ελληνικό χρέος.Ίσως τα καταφέρει και πάλι.Ακόμα και αν η άλλη σιδηρά κυρία της Γερμανίας και της Ευρώπης έχει ήδη πει ένα μεγάλο όχι…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Ιουλία Βελισσαράτου
Η Ιουλία Βελισσαράτου είναι δημοσιογράφος και γράφει διεθνή θεματα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here